มาร์โคและพลอยไพลินเดินทางมาถึงเมืองที่เคยเป็นสมรภูมิรบอีกครั้ง บรรยากาศของเมืองเต็มไปด้วยความตึงเครียดที่มองไม่เห็น แต่สัมผัสได้ถึงอันตรายที่ซุ่มซ่อนอยู่ พวกเขามาถึงสถานที่นัดพบกับอันโตนิโอ ซึ่งเป็นโกดังร้างริมแม่น้ำที่เต็มไปด้วยกลิ่นอับชื้นและฝุ่นละออง “นายแน่ใจเหรอว่าอันโตนิโอจะมา?” พลอยไพลินกระซิบถามขณะที่มาร์โคกำลังสอดส่องดูลาดเลา “อันโตนิโอไม่เคยโกหกเรื่องแบบนี้” มาร์โคตอบเสียงเครียด “เขาบอกว่าเขาต้องการให้ฉันรู้ความจริง” ทั้งสองเดินเข้าไปในโกดังอย่างเงียบเชียบ แสงสลัวๆ ที่ลอดผ่านช่องหน้าต่างเผยให้เห็นเงาตะคุ่มๆ ที่เคลื่อนไหวอยู่ภายใน “อันโตนิโอ?” มาร์โคเรียกชื่อเพื่อน ทันใดนั้น ร่างของอันโตนิโอและลูกน้องที่เหลืออีกสองสามคนก็ปรากฏตัวขึ้น ใบหน้าของอันโตนิโอเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าและแววตาที่ฉายความผิดหวัง “มาร์โค” อันโตนิโอทักทายเสียงแหบพร่า “ในที่สุดนายก็มา” “เกิดอะไรขึ้นกันแน่ อันโตนิโอ?” มาร์โคถาม พลางสังเกตท่าทางของอันโตนิโออย่างละเอียด “ใครคือคนทรยศ?” อันโตนิโอถอนหายใจยาว “คนที่ฉันไว้ใจที่สุด… เขาคือคนที่ล่อลวงเรา” “ใคร?” มาร์โคถามย้ำ “เขาชื่อ ‘ซัลวาตอเร่’” อันโตนิโอตอบ “เขาเป็นคนสนิทของพ่อฉัน เป็นคนที่ฉันคิดว่าไว้ใจได้เสมอ เขาบอกว่าจะช่วยพาเราไปหาที่ปลอดภัย แต่เขาพาเราไปหาคนของลอเรนโซ” “แล้วทำไมเขาถึงทำแบบนั้น?” พลอยไพลินถาม “เพราะลอเรนโซให้ข้อเสนอที่ดีกว่า” อันโตนิโอพูดด้วยน้ำเสียงขมขื่น “เขาให้เงินก้อนใหญ่ และสัญญาว่าจะยกตำแหน่งบางอย่างให้” “แล้วพวกนายหนีออกมาได้ยังไง?” มาร์โคถาม “เราสู้กับพวกเขา” อันโตนิโอตอบ “แต่พวกเราสู้ไม่ไหว… มีเพื่อนของฉันเสียชีวิตไปสองคน” มาร์โคกำหมัดแน่น “แล้วทำไมซัลวาตอเร่ถึงไม่จับตัวพวกนายไปให้ลอเรนโซ?” “เขาคิดว่าเขาจับเราได้หมดแล้ว” อันโตนิโอตอบ “แต่เขาก็ประมาทไป เขาไม่รู้ว่าฉันมีแผนสำรอง” “แผนสำรองอะไร?” มาร์โคถาม “ฉันติดต่อคนของฉันที่อยู่ในองค์กรของลอเรนโซ” อันโตนิโออธิบาย “เขาช่วยให้เราหนีออกมาได้ และบอกข้อมูลสำคัญกับฉัน” “ข้อมูลอะไร?” พลอยไพลินถามด้วยความสนใจ “ลอเรนโซไม่ได้อยู่เบื้องหลังแผนการทั้งหมด” อันโตนิโอพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง “มีอีกคนที่ทรงอิทธิพลกว่านั้น กำลังบงการอยู่เบื้องหลัง” มาร์โคและพลอยไพลินมองหน้ากันด้วยความประหลาดใจ “ใคร?” “เขาคือ… ‘อาร์มันโด’” อันโตนิโอเอ่ยชื่อนั้นอย่างแผ่วเบา “อาร์มันโดคือคนที่คอยสนับสนุนลอเรนโซอยู่ตลอด เขาเป็นคนที่วางแผนทุกอย่าง เพื่อที่จะได้อำนาจที่แท้จริงมาไว้ในมือ” “อาร์มันโด?” มาร์โคพึมพำชื่อนั้น เขารู้สึกเหมือนกำลังจะเห็นภาพทั้งหมดชัดเจนขึ้น “แล้วซัลวาตอเร่ล่ะ? เขาอยู่ไหน?” “เขาถูกจับโดยคนของอาร์มันโด” อันโตนิโอตอบ “หลังจากที่ล่อลวงเราสำเร็จ อาร์มันโดก็กำจัดซัลวาตอเร่ทิ้ง เพราะซัลวาตอเร่รู้ความลับของเขามากเกินไป” “นี่มันซับซ้อนกว่าที่คิด” พลอยไพลินกล่าว “แล้วข้อมูลที่อันโตนิโอได้มามันเกี่ยวกับอะไร?” มาร์โคถาม “มันคือหลักฐานการติดต่อระหว่างอาร์มันโดกับนักการเมืองระดับสูงบางคนในอิตาลี” อันโตนิโออธิบาย “หลักฐานที่จะทำให้เขาล่มจมไปตลอดกาล” “แล้วเราจะเอาหลักฐานนั้นมาได้ยังไง?” มาร์โคถาม “คนของฉันกำลังจะส่งมันมาให้ฉัน” อันโตนิโอตอบ “แต่เราต้องรีบไปรับมันก่อนที่อาร์มันโดจะรู้ตัว” “เขาต้องรู้แล้วว่าซัลวาตอเร่ไม่สามารถจับตัวพวกเราได้” มาร์โคกล่าว “เขาคงกำลังตามหาเราอยู่” “ใช่” อันโตนิโอเห็นด้วย “และฉันคิดว่า… อาร์มันโดน่าจะรู้ว่าเราอยู่ที่นี่แล้ว” ทันใดนั้นเอง เสียงเครื่องยนต์ของรถยนต์หลายคันก็ดังขึ้นมาจากภายนอกโกดัง เสียงนั้นดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ “มาแล้ว!” อันโตนิโอร้อง “พวกมันมาถึงแล้ว!” “เราต้องรีบไป!” มาร์โคคว้าแขนพลอยไพลิน “อันโตนิโอ พาพวกเราไปที่นั่น!” ทั้งสามคนและลูกน้องของอันโตนิโอรีบวิ่งออกจากโกดังไปยังรถยนต์คันหนึ่งที่ซ่อนไว้อยู่ด้านหลัง เสียงปืนเริ่มดังขึ้นจากด้านหลัง พวกเขากระโดดขึ้นรถและออกตัวหนีไปอย่างรวดเร็ว “อาร์มันโด!” มาร์โคพึมพำชื่อนั้นด้วยความมุ่งมั่น “เราจะไปหาแก!” การต่อสู้ครั้งสุดท้ายเพื่อเปิดโปงผู้บงการที่แท้จริงกำลังจะเริ่มต้นขึ้นแล้ว