เสียงปืนดังขึ้นทำลายความตึงเครียดที่กำลังจะปะทุ การปะทะกันอย่างดุเดือดเริ่มต้นขึ้นทันที มาร์โคและลูกน้องเข้าปะทะกับกลุ่มลูกน้องของอาร์มันโดอย่างรวดเร็ว เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งโกดัง พลอยไพลินรีบถอยไปหลบหลังกล่องลังใหญ่ พยายามสังเกตการณ์การต่อสู้และมองหาโอกาสที่จะช่วยเหลืออันโตนิโอ เธอเห็นอันโตนิโอกำลังพยายามดิ้นรนแกะเชือกที่มัดเขาอยู่ "อันโตนิโอ!" พลอยไพลินตะโกนเรียก อาร์มันโดที่ยืนบัญชาการอยู่ หันมามองพลอยไพลินด้วยความโกรธ "แก! แกจะทำอะไร!" "ฉันจะช่วยเพื่อนของฉัน!" พลอยไพลินตอบกลับอย่างไม่เกรงกลัว เธอเห็นช่องว่างระหว่างการยิงปะทะกัน เธอตัดสินใจเสี่ยง วิ่งออกจากที่กำบังอย่างรวดเร็ว มุ่งหน้าไปยังจุดที่อันโตนิโอถูกจับตัวไว้ "หยุดนะ!" อาร์มันโดสั่งลูกน้องคนหนึ่งให้ไปจัดการพลอยไพลิน ลูกน้องคนนั้นพุ่งเข้ามาหาพลอยไพลินอย่างรวดเร็ว แต่ก่อนที่เขาจะถึงตัว พลอยไพลินก็พลิกตัวหลบได้อย่างฉิวเฉียด เธอใช้ด้ามปืนที่ถืออยู่ตีเข้าที่ใบหน้าของชายคนนั้นอย่างแรง ทำให้เขาเสียหลัก ในขณะเดียวกัน มาร์โคที่กำลังต่อสู้อย่างดุเดือดก็หันมาเห็นพลอยไพลินกำลังตกอยู่ในอันตราย เขาตัดสินใจทิ้งการต่อสู้กับลูกน้องอาร์มันโดที่อยู่ตรงหน้า ชักปืนพกเล็งไปที่แขนของชายที่กำลังจะเข้าทำร้ายพลอยไพลิน "ปัง!" เสียงปืนดังขึ้น ชายคนนั้นร้องโหยหวนล้มลงไปกับพื้น "พลอยไพลิน!" มาร์โคตะโกน "ไปช่วยอันโตนิโอ!" พลอยไพลินรีบวิ่งไปที่เก้าอี้ที่อันโตนิโอถูกมัดไว้ เธอพยายามแกะเชือกที่รัดข้อมือและข้อเท้าของเขาอย่างรวดเร็ว "เกือบแล้ว..." อันโตนิโอพูดเสียงหอบ "ฉันเกือบจะแกะออกได้แล้ว" "อดทนอีกนิดนะ" พลอยไพลินบอก อาร์มันโดที่เห็นสถานการณ์กำลังจะเสียเปรียบ เขาตะโกนสั่งลูกน้องที่เหลือ "จัดการพวกมันให้หมด! อย่าให้ใครรอดไปได้!" การต่อสู้ยังคงดำเนินต่อไป ท่ามกลางเสียงปืนและเสียงตะโกน มาร์โคและลูกน้องที่เหลืออยู่เพียงไม่กี่คนพยายามต่อสู้เพื่อเอาชีวิตรอด "พวกแกจะไม่มีวันได้ข้อมูลนั่นไป!" มาร์โคประกาศกร้าว "หึ... งั้นก็ตายไปซะ!" อาร์มันโดยิ้มเยาะ ทันใดนั้นเอง เสียงไซเรนรถตำรวจก็ดังขึ้นจากภายนอกโกดัง! "อะไรกัน?" อาร์มันโดหันไปมองหน้าประตูด้วยความตกใจ "เป็นไปไม่ได้!" ลูกน้องคนหนึ่งร้องอุทาน "พวกเราไม่ได้แจ้งอะไรทั้งนั้น!" มาร์โคและพลอยไพลินหันมองหน้ากันด้วยความประหลาดใจ "ใครกัน?" มาร์โคถามพลอยไพลิน "ไม่ใช่ฉัน" พลอยไพลินส่ายหน้า "ฉันไม่ได้แจ้งใคร" "เป็นแผนของซัลวาตอเร่หรือเปล่า?" อันโตนิโอถาม ขณะที่พลอยไพลินแกะเชือกเส้นสุดท้ายออกได้สำเร็จ "ไม่น่าจะใช่" มาร์โคพูด "ซัลวาตอเร่ยังคงอยู่ที่ที่พักของเรา" เสียงประตูโกดังถูกพังเข้ามา กลุ่มตำรวจพร้อมอาวุธครบมือบุกเข้ามาในโกดังอย่างรวดเร็ว "หยุด! วางอาวุธลง!" เสียงตะโกนสั่งการดังขึ้น อาร์มันโดและลูกน้องที่เหลือตกอยู่ในสถานการณ์ที่ลำบาก พวกเขาถูกล้อมกรอบไว้ "หนอย! พวกตำรวจ!" อาร์มันโดสบถ "พวกแกคงเป็นคนแจ้ง!" "ฉันไม่ได้แจ้ง!" มาร์โคตอบกลับ "แต่ก็ดีที่พวกเขามา" ตำรวจเริ่มเข้าควบคุมสถานการณ์ อาร์มันโดพยายามจะต่อสู้ขัดขืน แต่ก็ถูกตำรวจเข้าจับกุมตัวได้อย่างรวดเร็ว "แกหนีไม่พ้นหรอก อาร์มันโด!" มาร์โคพูดพลางเดินเข้าไปหา "นี่มันยังไม่จบแค่นี้ มาร์โค!" อาร์มันโดตะโกนใส่หน้ามาร์โคขณะที่ถูกตำรวจคุมตัวออกไป "แกจะเสียใจ!" เมื่ออาร์มันโดถูกนำตัวออกไป บรรยากาศภายในโกดังก็เริ่มคลี่คลายลง มาร์โคเดินเข้าไปหาอันโตนิโอและพลอยไพลิน "พวกคุณไม่เป็นไรนะ?" มาร์โคถาม "ฉันไม่เป็นไร" อันโตนิโอตอบ "แต่พวกเรายังต้องทำอะไรอีกเยอะ" "ใครกันที่แจ้งตำรวจ?" พลอยไพลินเอ่ยถามขึ้นมาอีกครั้ง "ฉันไม่รู้" มาร์โคตอบ "แต่ไม่ว่าใครก็ตาม เขาได้ช่วยเราไว้" ขณะที่พวกเขากำลังพูดคุยกันอยู่นั้น เสียงโทรศัพท์ของพลอยไพลินก็ดังขึ้น เป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย เธอรับสาย "สวัสดีค่ะ" พลอยไพลินเอ่ย "ยินดีด้วยที่ปลอดภัย" เสียงทุ้มต่ำดังมาจากปลายสาย พลอยไพลินชะงัก "คุณเป็นใคร?" "คนที่ช่วยพวกคุณ" เสียงนั้นตอบ "ฉันรู้ว่าอาร์มันโดเป็นคนอันตราย และฉันก็รู้ว่าพวกคุณต้องการข้อมูลทั้งหมดเพื่อเปิดโปงเขา" "คุณมีข้อมูล?" พลอยไพลินถามอย่างตื่นเต้น "ใช่" เสียงนั้นตอบ "แต่ฉันจะให้ข้อมูลนั้นกับคุณก็ต่อเมื่อคุณมาพบฉันที่นี่..."