ท่ามกลางความมืดมิดของป่าทึบในภาคเหนือของประเทศไทย เสียงของแมลงกลางคืนดังระงมสะท้อนไปทั่วบริเวณ มาร์โคเคลื่อนไหวอย่างเงียบเชียบราวกับเงา เขาอาศัยความคุ้นเคยกับภูมิประเทศที่ได้รับคำแนะนำจากพลอยไพลิน และข้อมูลที่ได้จากการติดตามร่องรอยของลอเรนโซ เขาหยุดชะงักเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าดังมาจากเบื้องหน้า ชัดเจนว่าทีมของลอเรนโซกำลังเคลื่อนไหวอยู่ไม่ไกลจากตำแหน่งของเขา มาร์โคก้มต่ำลง ซ่อนตัวอยู่หลังพุ่มไม้หนาทึบ หัวใจของเขาเต้นแรงด้วยความตื่นเต้นระคนระแวง “เร็วเข้าสิพวกแก!” เสียงตะโกนของลอเรนโซดังขึ้นอย่างหงุดหงิด “เราต้องหาให้เจอก่อนที่ใครจะมาถึง” มาร์โคแอบมองลอดกิ่งไม้ เขาเห็นร่างของชายฉกรรจ์ประมาณห้าคนกำลังส่องไฟฉายไปมา พวกเขากำลังค้นหาอะไรบางอย่างอย่างเร่งรีบ “หัวหน้าครับ ตรงนี้มีร่องรอยบางอย่าง” ชายคนหนึ่งรายงาน “ร่องรอยอะไร?” ลอเรนโซถาม “เหมือนรอยเท้าใหม่ครับ เพิ่งจะเกิดขึ้นไม่นานนี้เอง” มาร์โคกัดฟันกรอด เขาไม่คิดว่าลอเรนโซจะมาถึงเร็วขนาดนี้ หรือว่าเขาประเมินความสามารถของทีมลอเรนโซต่ำเกินไป? “เป็นไปได้ว่าจะเป็นคนของไอ้พวก… มัน” ลอเรนโซพูดชื่อใครบางคนอย่างติดอ่าง “รีบตามรอยไป!” มาร์โครู้ทันทีว่าลอเรนโซกำลังพูดถึงเขา เขาต้องรีบไปให้ถึงแหล่งวัตถุดิบก่อนที่ลอเรนโซจะไปถึง เขาตัดสินใจเสี่ยง เขาเคลื่อนที่ออกจากที่ซ่อนอย่างรวดเร็ว มุ่งหน้าไปยังทิศทางที่เขาคาดว่าจะเป็นแหล่งวัตถุดิบ “นั่นไง!” เสียงของลอเรนโซดังขึ้น “มันอยู่ตรงนั้น!” มาร์โคหันกลับไปมอง เขาเห็นใบหน้าของลอเรนโซที่ฉายแววโกรธแค้น ดวงตาของเขามุ่งเป้ามาที่มาร์โคโดยตรง “แก! แกมันยังไม่ตายอีกหรือไง!” ลอเรนโซตะโกน มาร์โคไม่ตอบ เขาเร่งฝีเท้าขึ้นอีกครั้ง พุ่งทะยานเข้าไปในความมืดของป่า “อย่าให้มันหนีไปได้!” ลอเรนโซสั่งลูกน้อง เสียงฝีเท้าของกลุ่มคนร้ายดังไล่ตามมาติดๆ มาร์โคพยายามใช้ทุกวิถีทางเพื่อหลบหนี เขาปีนป่ายโขดหิน ลุยน้ำลำธาร และวิ่งผ่านพงหญ้าที่รกทึบ “แกหนีไม่พ้นหรอก ไอ้คนทรยศ!” ลอเรนโซตะโกนไล่หลัง มาร์โคหันไปมอง เขาเห็นแสงไฟฉายสาดส่องมาที่เขาอย่างต่อเนื่อง เขาเริ่มรู้สึกเหนื่อยล้า แต่เขาก็ยังคงวิ่งต่อไป ความคิดถึงการทวงคืนอำนาจ และการแก้แค้น ทำให้เขามีกำลังใจ ทันใดนั้นเอง เขาก็มาถึงบริเวณที่ดูเหมือนจะเป็นที่โล่งกลางป่า เบื้องหน้าเขาคือแอ่งน้ำขนาดเล็ก ที่มีพืชพรรณบางชนิดเติบโตอยู่รอบๆ “ที่นี่แหละ!” มาร์โคอุทาน เขารู้ทันทีว่านี่คือที่ที่เขาตามหา “แกคิดว่าจะหนีไปไหนได้!” เสียงของลอเรนโซดังขึ้น เขาปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับลูกน้องอีกสี่คน มาร์โคหันกลับไปเผชิญหน้ากับพวกเขา เขาชักปืนพกออกมาเตรียมพร้อม “แกทำพลาดแล้วที่กลับมาที่นี่” ลอเรนโซกล่าว “แกไม่มีทางหนีไปไหนได้อีกแล้ว” “ฉันไม่ได้มาเพื่อหนี” มาร์โคตอบด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น “ฉันมาเพื่อทวงคืนสิ่งที่แกพยายามจะขโมยไป” “แกคิดว่าแกสู้พวกเราได้หรือไง” ลอเรนโซหัวเราะเยาะ “แกมันก็แค่ไอ้หมาหัวเน่าที่ถูกไล่ล่า” “ฉันจะพิสูจน์ให้แกเห็น” มาร์โคกล่าว ทันใดนั้นเอง เสียงปืนก็ดังขึ้น! ลอเรนโซยิงเข้าใส่กลางอากาศ เพื่อเป็นการประกาศสงคราม มาร์โคไม่รอช้า เขายิงตอบโต้ทันที การต่อสู้เพื่อเอาชีวิตรอดและเพื่ออำนาจได้เริ่มต้นขึ้นแล้วท่ามกลางความมืดมิดของป่าลึกแห่งนี้