มาร์โคหอบหายใจหนักหน่วง กล้ามเนื้อทุกส่วนประท้วง ร่างกายที่บอบช้ำจากการต่อสู้เมื่อคืนยังไม่ฟื้นฟูเต็มที่ แต่แรงผลักดันจากความโกรธแค้นและสัญชาตญาณแห่งการเอาตัวรอด ทำให้เขาก้าวต่อไป เขาหยุดยืนอยู่ริมแอ่งน้ำเล็กๆ กลางป่า ท่ามกลางความเงียบสงัดของยามราตรี มีเพียงเสียงหอบหายใจของเขาที่ดังแข่งกับเสียงของธรรมชาติ “ที่นี่แหละ!” มาร์โคพึมพำกับตัวเอง สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบๆ บริเวณแอ่งน้ำนั้น พืชพรรณบางชนิดที่เขาเห็น ดูแปลกตาและไม่คุ้นเคยนัก บางชนิดมีลักษณะเป็นหัวอยู่ใต้ดิน บางชนิดมีใบที่ดูเหมือนจะมีน้ำยางใสๆ ไหลซึมออกมา เขาก้มลงสำรวจอย่างละเอียด ใช้มือข้างที่ยังไม่สั่นเทาหยิบจับพืชเหล่านั้นขึ้นมาพิจารณา “มันต้องเป็นที่นี่แน่ๆ” เขาพูดอีกครั้ง พลางนึกถึงคำอธิบายของมาริโอที่เคยกล่าวไว้ครั้งหนึ่งเมื่อนานมาแล้ว ในการสนทนาลับๆ เกี่ยวกับแหล่งวัตถุดิบที่ทรงคุณค่าซึ่งเป็นความลับสุดยอดของตระกูล เป็นส่วนผสมสำคัญที่ทำให้ผลิตภัณฑ์ของพวกเขาเหนือกว่าคู่แข่งเสมอมา ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าของลอเรนโซและลูกน้องก็ดังใกล้เข้ามา มาร์โคเงยหน้าขึ้น เขามองเห็นแสงไฟฉายส่องมายังทิศทางของเขา เขาไม่มีเวลาอีกแล้ว เขาต้องรีบเก็บตัวอย่างพืชเหล่านั้นให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ “แกหนีไม่พ้นแล้ว มาร์โค!” เสียงตะโกนของลอเรนโซดังลั่น ท่ามกลางความมืด “ยอมจำนนซะเถอะ!” มาร์โคไม่สนใจคำข่มขู่ เขารีบคว้ามีดสั้นที่เหน็บเอวไว้ ก้มลงไปขุดคุ้ยต้นพืชเหล่านั้นอย่างรวดเร็ว เขาใช้มือเก็บส่วนที่เป็นหัวและใบ ใส่ลงในถุงผ้าที่เตรียมมาอย่างเร่งรีบ “อย่าขัดขืนเลย!” ลอเรนโซกล่าวอีกครั้ง เสียงของเขาเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน “แกไม่มีทางหนีไปได้แล้ว” มาร์โคสัมผัสได้ถึงการมีตัวตนของพวกเขาที่อยู่ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ เขาตัดสินใจเสี่ยง เขาหยิบต้นพืชที่ดูแปลกที่สุดขึ้นมาหนึ่งต้น กัดเข้าที่โคนต้นอย่างแรง รสชาติขมปร่าแผ่ซ่านไปทั่วปาก เขารู้สึกได้ถึงน้ำยางใสๆ ที่ซึมออกมา “อะไรวะนั่น?” ลอเรนโซถาม เมื่อเห็นการกระทำของมาร์โค “กำลังทำอะไรอยู่?” มาร์โคไม่ตอบ เขารีบเก็บพืชที่ขุดได้ทั้งหมดลงในถุงผ้าอย่างรวดเร็ว แล้วปาถุงนั้นข้ามแอ่งน้ำไปอีกฝั่งหนึ่ง “ส่งมันมานะ!” ลอเรนโซตะโกนสั่งลูกน้อง “อย่าให้มันหนีไปได้!” เมื่อเห็นลูกน้องของลอเรนโซกำลังจะพุ่งเข้ามา มาร์โคก็ตัดสินใจอย่างเด็ดขาด เขาตะโกนสุดเสียง “อยู่ที่นี่แหละ!” เขาหันหลังวิ่งหนีเข้าไปในอีกทิศทางหนึ่งอย่างไม่คิดชีวิต ทิ้งให้กลุ่มของลอเรนโซสับสนอยู่กับแอ่งน้ำและถุงที่มาร์โคปาไป “หัวหน้าครับ มันหนีไปทางนู้น!” ลูกน้องคนหนึ่งชี้ไปทางที่มาร์โควิ่งไป “ตามมันไป!” ลอเรนโซสั่งเสียงดัง “แต่แกกับแก ไปเอาถุงนั่นมาก่อน!” ขณะที่กลุ่มของลอเรนโซกำลังแตกออกเป็นสองทาง มาร์โคก็วิ่งต่อไปอย่างไม่หยุดยั้ง เขาใช้ความมืดและภูมิประเทศที่ซับซ้อนให้เป็นประโยชน์ เขาปีนข้ามก้อนหิน ลุยธารน้ำ และแทรกตัวผ่านพุ่มไม้ที่รกทึบ เขาสัมผัสได้ถึงความเหนื่อยล้าที่เริ่มกัดกิน แต่จิตใจของเขาแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ “แกคิดว่าหนีพ้นรึไง!” เสียงตะโกนของลอเรนโซดังไล่หลังมา “ฉันจะตามแกไปจนถึงขุมนรก!” มาร์โคหันกลับไปมอง เขาเห็นแสงไฟฉายหลายดวงส่องตามมาติดๆ เขากระชับถุงผ้าที่สะพายอยู่ให้แน่นขึ้น เขาต้องรีบนำตัวอย่างเหล่านี้กลับไปให้พลอยไพลินโดยเร็วที่สุด เขาต้องพิสูจน์ตัวเอง พิสูจน์ว่าเขายังมีค่า และสามารถทวงคืนทุกสิ่งทุกอย่างที่สูญเสียไปได้ เขามาถึงริมลำธารสายหนึ่งที่มีน้ำไหลเชี่ยว เขาไม่ลังเลที่จะกระโดดลงไป ถึงแม้จะรู้ว่ามันอันตราย แต่เขาก็ไม่มีทางเลือกอื่น น้ำเย็นเฉียบกัดกินร่างกายที่อ่อนล้า แต่เขาก็ยังคงว่ายน้ำต่อไป โดยอาศัยกระแสน้ำเพื่อพัดพาเขาไปให้ไกลที่สุด เมื่อขึ้นจากน้ำได้ มาร์โคก็พบว่าตัวเองอยู่ในบริเวณที่ไม่คุ้นเคย เขาเหนื่อยจนแทบยืนไม่ไหว เขาหันมองไปรอบๆ อีกครั้ง เห็นเพียงความมืดมิดของป่าที่ทอดตัวยาวสุดลูกหูลูกตา เขาหลบเข้าไปซ่อนตัวอยู่ใต้โขดหินใหญ่ สูดหายใจลึกๆ พยายามสงบสติอารมณ์ “ฉันต้องรอด” เขาพึมพำ “ฉันต้องทำได้” เขาหยิบถุงผ้าออกมา แกะปากถุงออกอย่างเบามือ เขาหยิบพืชต้นหนึ่งขึ้นมาพิจารณาอีกครั้งภายใต้แสงจันทร์ที่ลอดผ่านใบไม้ลงมา เขาพบว่าน้ำยางที่ไหลซึมออกมาจากต้นนั้น มีลักษณะใสและเหนียวเล็กน้อย “นี่แหละคือสิ่งที่มาริโอต้องการ” มาร์โคคิดในใจ “สิ่งที่ทำให้เขาอยู่เหนือคนอื่น” เขาเริ่มรู้สึกว่าตัวเองกำลังจะหมดแรง แต่แล้วเขาก็ได้ยินเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดู เป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย แต่เขารู้ดีว่าใครเป็นคนติดต่อมา “ฮัลโหล” มาร์โคตอบรับเสียงแผ่วเบา “คุณมาร์โคคะ เป็นไงบ้างคะ?” เสียงของพลอยไพลินดังขึ้นอย่างอ่อนโยน “ผม… ผมปลอดภัยครับ” มาร์โคตอบ “และผมคิดว่าผมเจอแล้ว” “จริงเหรอคะ?” พลอยไพลินถามอย่างตื่นเต้น “คุณเจอแหล่งวัตถุดิบแล้ว?” “ใช่ครับ ผมได้ตัวอย่างมาด้วย” มาร์โคกล่าว “แต่ผมคิดว่าลอเรนโซก็ตามมาทัน” “แย่แล้วค่ะ” พลอยไพลินกล่าว “คุณอยู่ที่ไหนคะ?” “ผม… ผมไม่แน่ใจ” มาร์โคตอบ “แต่ผมกำลังพยายามหาทางกลับ” “อย่าเพิ่งขยับไปไหนนะคะ” พลอยไพลินสั่ง “ฉันจะส่งทีมไปรับคุณ” “แต่มันอันตรายเกินไป” มาร์โคคัดค้าน “ลอเรนโซมีคนเยอะ” “ไม่ต้องห่วงค่ะ” พลอยไพลินยืนยัน “ทีมของดิฉันก็ไม่ธรรมดาเหมือนกัน” มาร์โคได้ยินเสียงพลอยไพลินสั่งการอะไรบางอย่างผ่านโทรศัพท์ เขาหลับตาลง รู้สึกถึงความหวังเล็กๆ ที่ผุดขึ้นมาอีกครั้ง เขาต้องเชื่อใจพลอยไพลิน เขาต้องเชื่อใจในพันธมิตรที่เขามี “ผมรอคุณอยู่นะครับ” มาร์โคกล่าว “อดทนอีกหน่อยนะคะ” พลอยไพลินกล่าว “อีกไม่นานเราคงได้เจอกัน” เสียงของพลอยไพลินตัดสายไป มาร์โคยังคงนั่งนิ่งอยู่ใต้โขดหิน เขามองไปที่ถุงผ้าที่เต็มไปด้วยพืชพรรณแปลกตา เขาไม่รู้ว่ามันคืออะไรกันแน่ แต่เขารู้ว่ามันมีความสำคัญอย่างยิ่งยวด เขาต้องรีบนำมันกลับไปให้พลอยไพลิน เพื่อไขความลับที่ซ่อนอยู่ และเพื่อเริ่มต้นการต่อสู้ครั้งใหม่