คืนนั้นที่อพาร์ตเมนต์ ดิมิทรีแทบจะนอนไม่หลับ ความคิดของเขาวนเวียนอยู่กับภาพใบหน้าของอิวาน สัญลักษณ์งูพันกะโหลก และคำเตือนของมาเรีย ทุกอย่างมันดูเหมือนจะเชื่อมโยงกันอย่างน่าประหลาด แต่ก็ยังขาดบางอย่างไป ที่จะทำให้ภาพรวมทั้งหมดสมบูรณ์ เขาพลิกตัวไปมาบนเตียง สัมผัสได้ถึงความหนักอึ้งของหมอนข้างที่กอดไว้ ราวกับว่ามันเป็นภาระของครอบครัวที่เขาต้องแบกรับ แพรวที่นอนอยู่ข้างๆ สัมผัสได้ถึงความกระสับกระส่ายของเขา "คุณดิมิทรี... ยังไม่นอนอีกเหรอคะ?" เธอเอ่ยถามเสียงเบา ดิมิทรีถอนหายใจยาว "ผมนอนไม่หลับ... ผมคิดมากเกินไป" "คิดถึงเรื่องอะไรคะ?" แพรวถาม เธอขยับตัวเข้ามาใกล้ขึ้นเล็กน้อย สัมผัสจากแขนของเธอปลอบประโลมความกังวลของเขาได้บ้าง "ทุกอย่าง" ดิมิทรีตอบ "เรื่องอิวาน... เรื่องสัญลักษณ์... เรื่องแหวน... แล้วก็เรื่องคุณมาเรีย" เขาลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียง "ผมสงสัยว่าทำไมเธอถึงเก็บเรื่องทั้งหมดไว้... ทำไมเธอถึงไม่เคยบอกอะไรผมเลย" "บางที... เธออาจจะกำลังรอเวลาที่เหมาะสม" แพรวกล่าว "รอจนกว่าคุณจะเจอเบาะแสที่สำคัญ... หรือรอจนกว่าคุณจะพร้อมที่จะรับฟังความจริง" "หรือเธออาจจะกลัว" ดิมิทรีเสริม "กลัวคนที่อยู่เบื้องหลัง... กลัวว่าถ้าเธอพูดก่อนหน้านี้... เธออาจจะตกอยู่ในอันตราย" "คุณมาเรียดูเป็นคนที่แข็งแกร่งนะคะ" แพรวกล่าว "ฉันเชื่อว่าเธอมีเหตุผลของเธอ" "ผมก็หวังว่าจะเป็นอย่างนั้น" ดิมิทรีกล่าว "แต่ผมก็ยังรู้สึกว่ามีบางอย่างที่ผิดปกติ... บางอย่างที่ผมมองข้ามไป" เขาหันไปมองแพรว "คุณเคยสังเกตเห็นอะไรแปลกๆ เกี่ยวกับคุณมาเรียบ้างไหม?" แพรวใช้ความคิดไปครู่หนึ่ง "คุณมาเรีย... เธอเป็นคนเก็บตัวมากค่ะ" เธอตอบ "ไม่ค่อยเปิดเผยเรื่องส่วนตัว... แต่เวลาที่คุยกับคุณ... เธอดูเป็นห่วงคุณมากนะคะ" "ผมก็รู้สึกได้" ดิมิทรีตอบ "แต่ผมก็ยังอดสงสัยไม่ได้... ว่าทำไมเธอถึงมาปรากฏตัวในเวลาแบบนี้... และทำไมเธอถึงรู้เรื่องเกี่ยวกับแหวนวงเก่า... ทั้งๆ ที่พ่อผมไม่เคยพูดถึงมันเลย" "คุณมาเรียบอกว่า... มันเป็นแหวนที่พ่อคุณสวมใส่เป็นประจำ" แพรวทวนคำพูดของมาเรีย "อาจจะเป็นไปได้ว่า... เธอเป็นคนเดียวที่สังเกตเห็น... หรือเธออาจจะ... รู้ความลับบางอย่างเกี่ยวกับแหวนวงนั้น" "ความลับอะไร?" ดิมิทรีถาม "ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ" แพรวตอบ "แต่ถ้าแหวนวงนั้นสำคัญขนาดนั้น... อาจจะมีบางอย่างซ่อนอยู่ข้างใน... หรือมีสัญลักษณ์บางอย่างที่... มีความหมายพิเศษ" ดิมิทรีนิ่งเงียบไป เขาเริ่มรู้สึกว่าแหวนวงเก่าไม่ใช่แค่เครื่องประดับ แต่มันอาจจะเป็นกุญแจสำคัญที่จะไขปริศนาทั้งหมด "เราต้องหาแหวนวงนั้นให้เจอ... ไม่ว่าจะยังไงก็ตาม" "แล้วเราจะเริ่มจากตรงไหนดีคะ?" แพรวถาม "ผมไม่แน่ใจ" ดิมิทรีตอบ "แต่ผมคิดว่า... เราควรจะลองกลับไปที่สุสานอีกครั้ง... บางทีเราอาจจะมองข้ามอะไรไปบางอย่าง" "แต่คุณดิมิทรี... มันอันตรายเกินไปนะคะ" แพรวทักท้วง "ถ้าอิวานหรือคนของเขากำลังจับตาดูเราอยู่... การกลับไปที่นั่นอีกครั้ง... อาจจะเป็นการเดินเข้าไปในกับดัก" "ผมรู้" ดิมิทรีตอบ "แต่ผมก็ไม่เห็นทางเลือกอื่น... ถ้าเราจะหาแหวนวงนั้น... เราต้องกล้าเสี่ยง" เขาหยุดคิดไปครู่หนึ่ง "คุณไม่จำเป็นต้องไปด้วยก็ได้นะครับแพรว" แพรวส่ายหน้าทันที "ไม่ค่ะ... ฉันจะไปกับคุณ" เธอจับมือดิมิทรีไว้แน่น "เราจะเผชิญหน้ากับมันไปด้วยกัน" ดิมิทรีมองเข้าไปในดวงตาของแพรว เขาสัมผัสได้ถึงความมุ่งมั่นและความรักที่เธอมีให้ "ขอบคุณนะแพรว" เขาพึมพำ "ผมโชคดีจริงๆ ที่มีคุณอยู่เคียงข้าง" เช้าวันต่อมา อากาศในกรุงเทพฯ ยังคงอบอ้าวเหมือนเช่นเคย แต่สำหรับดิมิทรีและแพรว มันเต็มไปด้วยความตึงเครียดและความไม่แน่นอน พวกเขาขับรถกลับไปยังสุสานอีกครั้ง บรรยากาศที่นี่ดูเงียบสงบกว่าเดิม แต่กลับรู้สึกถึงอันตรายที่แฝงเร้นอยู่ภายใน "คุณแน่ใจนะว่าเราจะไม่ถูกจับตามอง?" แพรวถามขณะที่พวกเขาลงจากรถ "ผมก็ไม่แน่ใจ" ดิมิทรีตอบ "แต่เราต้องลอง... ถ้าเราจะหาแหวนวงนั้น... เราต้องเสี่ยง" พวกเขาเดินเข้าไปในสุสานอย่างระมัดระวัง สายตาของดิมิทรีสอดส่ายไปรอบๆ พยายามมองหาเบาะแสที่อาจจะหลุดรอดไปเมื่อวานนี้ กลิ่นอายของความตายและความเก่าแก่ยังคงอบอวลอยู่ แต่ครั้งนี้มันกลับให้ความรู้สึกที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าเดิม "ผมรู้สึกเหมือนมีคนมองเราอยู่" แพรวพูดขึ้นเบาๆ "ผมก็รู้สึกเหมือนกัน" ดิมิทรีตอบ "แต่เราต้องทำใจดีไว้... อย่าแสดงอาการอะไรออกมา" พวกเขาเดินเข้าไปยังหลุมศพที่พวกเขาเคยมาเมื่อวานนี้ ดิมิทรีค่อยๆ ก้มลงสำรวจพื้นดินรอบๆ อย่างละเอียด เขาใช้มือปัดเศษใบไม้ออก พยายามมองหาสิ่งผิดปกติ "ตรงนี้..." ดิมิทรีร้องขึ้นเบาๆ เขาชี้ไปที่ก้อนหินก้อนหนึ่งที่ดูเหมือนจะถูกขยับไปจากที่เดิม "มันดูเหมือนจะถูกเคลื่อนย้าย" แพรวรีบเดินเข้ามาดู "คุณแน่ใจนะคะ?" "ผมแน่ใจ" ดิมิทรีตอบ เขาใช้มือผลักก้อนหินออกอย่างแรง เผยให้เห็นช่องว่างเล็กๆ ใต้ก้อนหิน "มีบางอย่างอยู่ข้างใน!" แพรวอุทาน ดิมิทรีใช้มือล้วงเข้าไปในช่องว่างนั้น เขารู้สึกถึงวัตถุเย็นๆ และแข็งๆ เขาค่อยๆ ดึงมันออกมา มันคือกล่องไม้เล็กๆ ที่ดูเก่าแก่และผุพัง "นี่ไง... สิ่งที่เราตามหา" ดิมิทรีกล่าว เขามองไปที่แพรวด้วยความหวัง "แหวนวงเก่า..." แต่เมื่อเขาเปิดกล่องออก ภาพที่เห็นกลับทำให้หัวใจของเขาหล่นวูบ กล่องใบนั้นว่างเปล่า... ไม่มีแหวนวงเก่าอยู่ข้างใน "อะไรนะ!?" แพรวอุทานด้วยความตกใจ "เป็นไปไม่ได้! มันต้องอยู่ที่นี่สิ!" "ดูเหมือน... เราจะมาสายเกินไป" ดิมิทรีกล่าว เสียงของเขาเต็มไปด้วยความผิดหวังและความโกรธ "มีคนอื่น... ที่มาถึงก่อนเรา" ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นจากด้านหลังของพวกเขา เสียงฝีเท้าที่ดังเร็วและหนักแน่น ราวกับว่ากำลังรีบเร่ง "มีคนมา!" แพรวร้องเตือน ดิมิทรีรีบหันกลับไปมอง เขาเห็นร่างเงาของชายสองคนกำลังวิ่งตรงเข้ามาหาพวกเขา ใบหน้าของพวกเขาถูกบดบังด้วยหน้ากากสีดำ "หนีเร็ว!" ดิมิทรีตะโกน เขาคว้าแขนแพรวและรีบวิ่งไปอีกทางหนึ่ง เงาในกระจกสะท้อนของสุสานดูราวกับเป็นผู้เฝ้ามองความโกลาหลที่กำลังเกิดขึ้น ทั้งดิมิทรีและแพรววิ่งอย่างสุดชีวิต ท่ามกลางบรรยากาศที่เคยเงียบสงบ บัดนี้กลับเต็มไปด้วยเสียงฝีเท้าที่ดังไล่หลังมา ความผิดหวังจากการไม่พบแหวนวงเก่าถูกแทนที่ด้วยความหวาดกลัวอย่างฉับพลัน การเดินทางตามหาความจริงกำลังพาพวกเขาก้าวเข้าสู่กับดักที่อันตรายยิ่งกว่าเดิม