"ข้อเสนออะไร?" ผู้กองวิชาญถามเสียงเข้ม สารัชสูดหายใจลึก "เขาบอกว่า... เขาจะช่วยเราจัดการกับบรูโน่ คาร์เตอร์ และแก๊งค์มังกรดำ" "เขาเป็นใคร?" อามินถามทันที "เขาไม่ยอมบอกชื่อ" สารัชตอบ "เขาเรียกตัวเองแค่ว่า 'ผู้ประสานงาน'" "แล้วเขาต้องการอะไรตอบแทน?" วีรยาถามด้วยความสงสัย "เขาต้องการ... เทคโนโลยีของคุณ ดร. วีรยา" สารัชกล่าว "เขาบอกว่าเขาจะมอบมันให้กับคุณ ในกรณีที่... คุณยินยอมที่จะมอบมันให้กับเขาแทน" "อะไรนะคะ!" วีรยาอุทานด้วยความไม่เชื่อ "เขาจะช่วยเราได้ยังไง แล้วทำไมเขาถึงต้องการเทคโนโลยีของฉัน" "ผมก็สงสัยเหมือนกัน" สารัชกล่าว "แต่เขาอ้างว่าเขามีความสามารถในการรับมือกับบรูโน่ได้ และเขาก็มีวิธีการที่จะทำให้เทคโนโลยีของคุณปลอดภัยจากการถูกนำไปใช้ในทางที่ผิด" "ฟังดูไม่น่าไว้ใจเลย" ผู้กองวิชาญกล่าว "ทำไมเขาถึงมาเสนอข้อตกลงแบบนี้กับเรา เขาต้องมีเจตนาแอบแฝงแน่ๆ" "ผมก็คิดแบบนั้นครับ" สารัชเห็นด้วย "แต่เขาก็ةย้ำว่า ถ้าเราไม่ตอบรับข้อเสนอของเขาภายใน 24 ชั่วโมง เขาจะไม่สามารถรับประกันความปลอดภัยของเราได้อีกต่อไป" "เขาขู่เราเหรอ!" อามินกำหมัดแน่น "เหมือนจะใช่" สารัชตอบ "และที่น่ากังวลกว่านั้นคือ... ดูเหมือนว่าเขาจะรู้ว่าเรากำลังอยู่ที่ไหน" "นี่มันอันตรายเกินไปแล้ว" ผู้กองวิชาญกล่าว "เราไม่สามารถตกอยู่ในสถานการณ์แบบนี้ได้ เราต้องรีบหาทางออก" "คุณผู้กองคิดว่าเราควรจะตอบรับข้อเสนอของเขาไหมคะ" วีรยาถามด้วยน้ำเสียงประหม่า "เรายังตัดสินใจไม่ได้ตอนนี้" ผู้กองวิชาญตอบ "เราต้องหาข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับ 'ผู้ประสานงาน' คนนี้ก่อน" "แต่เราจะมีเวลาหาข้อมูลมากแค่ไหน" อามินถาม "เขาบอกว่ามีเวลาแค่ 24 ชั่วโมง" "เราต้องพยายาม" ผู้กองวิชาญยืนยัน "สารัช คุณพอจะสืบหาข้อมูลเกี่ยวกับเบอร์โทรศัพท์ หรือลักษณะของเสียงของเขาได้ไหม?" "ผมจะลองดูครับ" สารัชตอบ "แต่ผมไม่แน่ใจว่าจะได้ผลมากน้อยแค่ไหน" "แล้วเรื่องบรูโน่กับแก๊งค์มังกรดำล่ะครับ" อามินถาม "ถ้าเรามัวแต่กังวลเรื่อง 'ผู้ประสานงาน' เราอาจจะตกเป็นเป้าหมายของพวกนั้นได้" "ถูกต้อง" ผู้กองวิชาญพยักหน้า "เราต้องเตรียมพร้อมรับมือกับทุกสถานการณ์" "ผมคิดว่าเราควรรีบย้ายออกจากที่นี่ก่อน" สารัชเสนอ "ถึงแม้ที่นี่จะปลอดภัยระดับหนึ่ง แต่ถ้าศัตรูรู้ที่อยู่ของเราแล้ว มันก็ไม่ต่างอะไรกับแหล่งข่าว" "เห็นด้วย" ผู้กองวิชาญกล่าว "เราจะไปที่ไหนกันดี?" "ผมมีที่ที่ปลอดภัยกว่านี้" สารัชกล่าว "เป็นบ้านร้างอีกหลังหนึ่งของผมที่อยู่นอกเมือง ผมสามารถจัดเตรียมรถให้พวกคุณเดินทางไปได้" "ดีมาก" ผู้กองวิชาญกล่าว "เราจะไปที่นั่นกัน" ขณะที่พวกเขากำลังเตรียมตัวจะออกเดินทาง จู่ๆ ก็มีเสียงรถยนต์หลายคันดังเข้ามาใกล้โกดัง เสียงเครื่องยนต์คำรามดังลั่นบ่งบอกถึงความเร่งรีบและความอันตราย "ดูเหมือนว่าเวลาของเราจะหมดลงแล้ว" สารัชกล่าวอย่างกังวล "ใครมา?" อามินถาม "ไม่รู้" สารัชส่ายหน้า "แต่มากันเยอะมาก" "พวกมันตามเรามาถึงที่นี่จนได้!" ผู้กองวิชาญอุทาน "เราต้องออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้!" สารัชเร่ง ทันใดนั้น ประตูเหล็กของโกดังก็ถูกกระแทกอย่างแรง เสียงดังสนั่นหวั่นไหวสะท้อนไปทั่วบริเวณ "พวกมันกำลังจะเข้ามา!" อามินตะโกน "คุณวีรยา รีบไปทางนี้!" สารัชคว้าแขนวีรยา แล้วพาเธอวิ่งไปที่ทางออกด้านหลัง ผู้กองวิชาญและอามินตามมาติดๆ พวกเขาเห็นรถยนต์สีดำหลายคันจอดปิดทางเข้าหลักไว้แล้ว ชายฉกรรจ์หลายสิบคนพร้อมอาวุธครบมือ กำลังทยอยลงจากรถ "พวกนั้นเป็นใคร?" วีรยาถามด้วยความหวาดกลัว "ดูจากอาวุธและการแต่งกาย... น่าจะเป็นแก๊งค์มังกรดำ" ผู้กองวิชาญตอบ "และบางคน... ดูเหมือนจะเป็นพวกของบรูโน่ด้วย" สารัชเสริม "นี่มันแย่กว่าที่คิด" อามินบ่น "เราต้องสู้!" ผู้กองวิชาญกล่าวอย่างเด็ดเดี่ยว "แต่เราไม่มีอาวุธ!" วีรยาโต้แย้ง "เรามีอย่างอื่น" สารัชกล่าวพลางหยิบปืนพกขนาดเล็กออกมาจากเอว "ถึงจะเล็ก แต่ก็พอจะยิงสกัดได้บ้าง" "ผมก็มี" อามินหยิบปืนออกมาเช่นกัน "ถึงจะไม่เคยใช้จริงจังเท่าไหร่" "ทุกคน! ถอยไป!" ผู้กองวิชาญผลักวีรยาไปข้างหลัง "ผมกับอามินจะคอยยิงคุ้มกัน ส่วนคุณสารัช พาดร. วีรยา หนีไป!" "ไม่! ดิฉันจะสู้ไปด้วย!" วีรยาแย้ง "อย่าดื้อ ดร. วีรยา!" ผู้กองวิชาญตะคอก "นี่ไม่ใช่เวลาที่จะมาแสดงความกล้า! คุณต้องรอดไปให้ได้!" เสียงปืนดังขึ้น! กลุ่มคนร้ายเปิดฉากยิงเข้าใส่โกดังอย่างไม่ยั้ง ลูกกระสุนเจาะทะลุผนังเหล็กเข้ามา สร้างความเสียหายเป็นวงกว้าง "รีบไป!" สารัชตะโกนพลางคว้าแขนวีรยาอีกครั้ง พวกเขาวิ่งฝ่าเปลวเพลิงและควันไฟที่เริ่มคละคลุ้งออกจากประตูหลัง เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหวราวกับเสียงฟ้าร้อง ผู้กองวิชาญและอามินพยายามยิงสกัดกลุ่มคนร้ายอย่างสุดความสามารถ แต่จำนวนศัตรูมีมากกว่าอย่างเทียบกันไม่ได้ "พวกเราต้องหาทางลุกหนี!" ผู้กองวิชาญตะโกนสั่ง "อามิน! ไปทางซ้าย! ฉันจะไปทางขวา!" ทั้งสองแยกกันวิ่งไปคนละทิศทาง พยายามล่อให้กลุ่มคนร้ายแตกกระจาย "แก๊งค์มังกรดำ... พวกแกมันจะมาที่นี่ทำไม!" ชายร่างท้วมในชุดสูทสีดำ กำลังตะโกนสั่งการลูกน้อง "รายงาน! ผู้กองวิชาญและอามิน แยกกันหนีไปแล้วครับ!" ลูกน้องคนหนึ่งรายงาน "ช่างพวกมัน! ตามหา ดร. วีรยา ให้เจอ! นั่นคือเป้าหมายหลัก!" ชายร่างท้วมสั่ง ในขณะเดียวกัน ที่ด้านหลังโกดัง สารัชและวีรยากำลังวิ่งหนีไปตามตรอกแคบๆ "เราจะไปไหนกันต่อ?" วีรยาถามหอบเหนื่อย "ผมมีรถที่จอดทิ้งไว้แถวนี้" สารัชตอบ "แต่เราต้องผ่านหน้าโกดังไปก่อน" ขณะที่พวกเขากำลังจะโผล่ออกไปที่ถนนด้านหน้า ทันใดนั้น รถยนต์สีดำคันหนึ่งก็พุ่งเข้ามาจอดขวางทางไว้! "แย่แล้ว!" สารัชอุทาน ประตูรถเปิดออก ชายในชุดสูทสีดำ รูปร่างสูงโปร่ง ผิวขาว ผมสีบลอนด์ ดวงตาสีฟ้าอมเทา ใบหน้าคมคาย ปรากฏตัวขึ้น เขาคือ บรูโน่ คาร์เตอร์! "หวังว่าฉันจะไม่มาขัดจังหวะนะ" บรูโน่กล่าวด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน "ฉันแค่อยากจะมาดูผลงานของแก๊งค์มังกรดำน่ะ" "คุณบรูโน่!" วีรยาอุทานด้วยความตกใจ "โอ้... ดร. วีรยา" บรูโน่ยิ้มกว้าง "ฉันคิดว่าเธอคงจะหนีไปไกลกว่านี้เสียอีก" "ปล่อยฉันไปนะ!" วีรยาพยายามผลักบรูโน่ "ใจเย็นสิ" บรูโน่จับแขนวีรยาไว้แน่น "ฉันไม่ได้จะทำร้ายเธอ ฉันแค่อยากจะ... ชวนเธอไปทานอาหารค่ำ" "ไม่! ฉันไม่ไป!" วีรยาตะโกน "เสียใจด้วยนะ" บรูโน่กล่าว "แต่เธอไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ" ทันใดนั้น ลูกกระสุนปืนก็ดังขึ้น! แต่ไม่ใช่มาจากฝั่งของบรูโน่! ทุกคนหันไปมองต้นเสียง เป็นชายหนุ่มในชุดเสื้อยืด กางเกงยีนส์ กำลังยืนถือปืนพกอยู่ไม่ไกลนัก "ปล่อยเธอซะ... บรูโน่" ชายหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงเรียบๆ แต่แฝงไปด้วยอำนาจ บรูโน่หันไปมองชายหนุ่มคนนั้นอย่างพิจารณา "แกเป็นใคร?" "คนที่จะมาช่วยเธอ... ดร. วีรยา" ชายหนุ่มตอบ