บรูโน่ คาร์เตอร์ ยิ้มเยาะ "น่าสนใจ... แขกไม่ได้รับเชิญสินะ" เขาหันไปทางสารัช "แล้วแก... จะเลือกอยู่ข้างใคร?" สารัชยืนนิ่ง มองสถานการณ์ตรงหน้าด้วยความตึงเครียด เขาหันไปมองวีรยา ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความหวังที่ฉายผ่านความกลัว "ฉันจะเลือก... ทางที่ถูก" สารัชกล่าว ก่อนจะหันไปทางบรูโน่ "ปล่อย ดร. วีรยา ไปซะ" "แกคิดว่าแกเป็นใคร!" บรูโน่ตะคอก "กล้าดียังไงมาสั่งฉัน!" "ฉันไม่ใช่คนที่จะมาสั่งใคร" ชายหนุ่มปริศนาตอบ "แต่ฉันมาเพื่อยุติเรื่องนี้" "แกจะยุติเรื่องนี้ได้ยังไง?" บรูโน่ถาม "แกมีคนของแกกี่คน? ฉันมีลูกน้องเต็มไปหมดที่นั่น" เขาชี้ไปทางโกดังที่กำลังมีเสียงปืนดังไม่หยุด "ฉันไม่ต้องการลูกน้องเยอะ" ชายหนุ่มกล่าว "ฉันต้องการแค่... ความยุติธรรม" "ความยุติธรรมน่ะเหรอ?" บรูโน่หัวเราะ "ในโลกนี้ไม่มีความยุติธรรมที่แท้จริงหรอก มีแต่คนแข็งแกร่งเท่านั้นที่จะอยู่รอด" "คุณคิดผิดแล้ว" ชายหนุ่มตอบ "คุณอาจจะแข็งแกร่ง แต่คุณก็ไม่ใช่คนเดียวที่แข็งแกร่ง" ทันใดนั้น! เสียงไซเรนตำรวจก็ดังขึ้นมาจากระยะไกล! บรูโน่ขมวดคิ้ว "พวกตำรวจ! แกเรียกพวกมันมาเหรอ?" เขาหันไปถามชายหนุ่มปริศนา "ฉันไม่ได้เรียก" ชายหนุ่มตอบ "แต่ฉันยินดีที่พวกเขามา" "แย่แล้ว! พวกมันกำลังจะมาถึง!" บรูโน่หันไปทางลูกน้องของเขา "ทุกคน! ถอยกลับ! เราจะกลับมาจัดการเรื่องนี้ทีหลัง!" กลุ่มคนร้ายของบรูโน่เริ่มล่าถอย พวกเขาปีนขึ้นรถและขับออกไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้สารัช วีรยา และชายหนุ่มปริศนา ยืนอยู่ท่ามกลางความเงียบสงบที่กลับคืนมา "คุณ... คุณคือใครคะ" วีรยาหันไปถามชายหนุ่มปริศนา ชายหนุ่มถอดปืนออก และเก็บมันกลับเข้าที่ "ผมชื่อ... อเล็กซ์" "อเล็กซ์?" วีรยาทวนคำ "แล้วคุณมาช่วยพวกเราทำไม?" "ผมทำงานให้กับองค์กรหนึ่ง" อเล็กซ์ตอบ "องค์กรที่ต้องการหยุดยั้งการค้ายาเสพติดข้ามชาติ และการค้ามนุษย์" "องค์กรของคุณ... เกี่ยวข้องกับ 'ผู้ประสานงาน' ที่ติดต่อสารัชเมื่อครู่นี้หรือเปล่าคะ" วีรยาถาม อเล็กซ์ส่ายหน้า "ไม่ ผมไม่รู้จัก 'ผู้ประสานงาน' คนนั้น" "แล้วคุณรู้ได้อย่างไรว่าพวกเราอยู่ที่นี่?" สารัชถาม "ผมสะกดรอยตามพวกคุณมาตั้งแต่ที่เกาะร้างแล้ว" อเล็กซ์ตอบ "ผมรู้ว่าคุณวีรยา กำลังตกอยู่ในอันตราย" "คุณ... คุณเชื่อใจได้จริงๆ เหรอ" วีรยาถามอย่างไม่แน่ใจ "ผมเข้าใจความกังวลของคุณ" อเล็กซ์กล่าว "แต่ผมมาที่นี่เพื่อช่วยเหลือคุณจริงๆ เทคโนโลยีที่คุณสร้างขึ้น มันมีค่ามากเกินกว่าที่จะตกไปอยู่ในมือของคนอย่างบรูโน่ คาร์เตอร์ หรือแก๊งค์มังกรดำ" "แล้วคุณจะพาพวกเราไปไหน?" สารัชถาม "ผมมีที่ที่ปลอดภัยสำหรับพวกคุณ" อเล็กซ์กล่าว "ที่นั่น คุณวีรยา จะสามารถทำงานต่อไปได้ โดยไม่ต้องกังวลเรื่องความปลอดภัย" "แล้วเรื่องผู้กองวิชาญกับอามินล่ะคะ" วีรยาถาม "พวกเขาเป็นยังไงบ้าง" "ผมเห็นพวกเขาต่อสู้กับกลุ่มคนร้ายอย่างกล้าหาญ" อเล็กซ์ตอบ "แต่ผมไม่แน่ใจว่าพวกเขาจะปลอดภัยหรือไม่" "เราต้องไปตามหาพวกเขา!" วีรยาตัดสินใจแน่วแน่ "ผมเข้าใจความห่วงใยของคุณ" อเล็กซ์กล่าว "แต่ตอนนี้ เราต้องรีบออกจากที่นี่ไปก่อน เมื่อเราปลอดภัยแล้ว เราค่อยกลับมาตามหาพวกเขา" สารัชพยักหน้าเห็นด้วย "อเล็กซ์พูดถูก เราต้องรักษาชีวิตของเราไว้ก่อน" "ตกลง" วีรยาตอบอย่างจำใจ ทั้งสามคนขึ้นรถของอเล็กซ์ และขับออกไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้โกดังร้างแห่งนั้น เต็มไปด้วยร่องรอยแห่งการต่อสู้ และความไม่แน่นอนของอนาคต ตลอดทาง วีรยานั่งนิ่งอยู่เบาะหลัง ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยคำถามมากมาย เธอไม่รู้ว่าอเล็กซ์คือใครกันแน่ เขาเป็นฮีโร่ หรือเป็นเพียงอีกหนึ่งคนอันตรายในโลกที่เต็มไปด้วยอาชญากรรม? "คุณอเล็กซ์" วีรยาเอ่ยขึ้น "คุณจะพาพวกเราไปที่ไหน?" "ผมจะพาคุณไปยังสถานที่ที่ปลอดภัยที่สุด" อเล็กซ์ตอบ "ที่นั่น คุณจะสามารถทำงานวิจัยของคุณต่อไปได้ และผมจะช่วยคุณหาทางเปิดโปงแผนการของบรูโน่ และแก๊งค์มังกรดำ" "แล้ว... แล้วเทคโนโลยีของฉันล่ะคะ" วีรยาถาม "ผมจะช่วยปกป้องมัน" อเล็กซ์กล่าว "และผมจะช่วยคุณนำมันไปใช้ให้เกิดประโยชน์กับโลกใบนี้" "คุณจะทำแบบนั้นจริงๆ เหรอคะ" วีรยาถามด้วยน้ำเสียงที่ยังคงมีความสงสัย "ผมไม่เคยโกหก" อเล็กซ์ตอบ "ผมเชื่อว่าทุกสิ่งที่คุณสร้างขึ้น มันมีคุณค่า และมันสมควรที่จะได้รับการปกป้อง" สารัชที่นั่งอยู่เบาะหน้า หันมามองวีรยา "ผมเชื่อใจคุณอเล็กซ์ครับ ดร. วีรยา" วีรยามองอเล็กซ์ด้วยความหวังที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในใจ เธอไม่แน่ใจว่านี่คือทางเลือกที่ถูกต้องหรือไม่ แต่เธอรู้ว่าเธอไม่มีทางเลือกอื่นอีกแล้ว รถของอเล็กซ์ขับเคลื่อนไปตามถนนที่มืดมิด มุ่งหน้าสู่สถานที่ที่ไม่รู้จัก อนาคตของวีรยา และเทคโนโลยีที่เธอค้นพบ กำลังแขวนอยู่บนเส้นด้ายบางๆ