เช้าวันต่อมา อรดารู้สึกตื่นเต้นและประหม่าระคนกันไป เธอเตรียมตัวสำหรับการนัดหมายกับคุณแม่ของธันวาคมอย่างดีที่สุด เธอเลือกชุดที่สุภาพและดูเป็นมืออาชีพ แต่ก็ยังคงแฝงไว้ด้วยความอ่อนหวาน เมื่อถึงเวลาบ่ายโมงตรง อรดาก็ขับรถมาถึงบ้านพักของธันวาคม บ้านหลังใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่บนเนินเขา มองเห็นวิวทิวทัศน์ที่สวยงาม ตัวบ้านออกแบบอย่างหรูหราสไตล์โมเดิร์นผสมผสานกับความคลาสสิก อรดาก้าวลงจากรถ และเดินตรงไปยังประตูบ้าน เธอสูดลมหายใจลึกๆ ก่อนจะกดออด ไม่นาน ประตูบ้านก็เปิดออก หญิงสาวคนหนึ่งในชุดเรียบร้อย ยืนรออยู่ "สวัสดีค่ะ คุณอรดา" หญิงสาวกล่าวทักทาย "ดิฉันมหาพรนะคะ เลขาฯ ของคุณธันวาคมค่ะ" "สวัสดีค่ะ คุณมหาพร" อรดาตอบ "ดิฉันต้องขอโทษด้วยที่ทำให้ต้องรอ" "ไม่เป็นไรค่ะ เชิญด้านในค่ะ คุณท่านรออยู่ค่ะ" มหาพรผายมือเชิญ อรดาเดินตามมหาพรเข้าไปในบ้าน บรรยากาศภายในบ้านดูอบอุ่นและหรูหรา เฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้นล้วนดูมีราคา และการตกแต่งก็ดูประณีต "เชิญนั่งก่อนนะคะ เดี๋ยวจะไปแจ้งคุณท่านให้ค่ะ" มหาพรบอก ก่อนจะเดินหายเข้าไปในตัวบ้าน อรดานั่งลงบนโซฟาตัวใหญ่ รู้สึกประหม่าเล็กน้อย เธอใช้สายตามองสำรวจไปรอบๆ ห้องรับแขกที่โอ่อ่า หลังจากรอไม่นานนัก เสียงฝีเท้าก็ดังเข้ามาใกล้ อรดาเงยหน้าขึ้นมอง ก็เห็นหญิงสูงวัยท่านหนึ่ง เดินเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มอันอบอุ่น ใบหน้าของคุณหญิงดูใจดี และแววตาฉายประกายแห่งความเมตตา "คุณอรดา ใช่ไหมคะ" หญิงสูงวัยเอ่ยถาม "ดิฉันคุณหญิงดารินค่ะ เป็นแม่ของธันวาคม ยินดีที่ได้พบค่ะ" "สวัสดีค่ะ คุณหญิงดาริน" อรดาโค้งคำนับด้วยความนอบน้อม "ดิฉันอรดาค่ะ ยินดีที่ได้พบคุณหญิงเช่นกันค่ะ" "เชิญนั่งก่อนสิคะ" คุณหญิงดารินผายมือเชิญ ให้อรดานั่งลงบนโซฟาตัวเดิม "ธันวาคมเล่าให้ฟังแล้วค่ะ เรื่องที่คุณเข้ามาช่วยเหลือเด็กน้อยนั่น" "ค่ะ คุณหญิง" อรดาตอบ "ดิฉัน... ดิฉันไม่สามารถทอดทิ้งเด็กคนหนึ่งได้จริงๆ ค่ะ" "เข้าใจค่ะ" คุณหญิงดารินพยักหน้า "ดิฉันก็เป็นแม่เหมือนกัน เข้าใจความรู้สึกของผู้หญิงที่รักและห่วงใยลูก" บทสนทนาเริ่มต้นขึ้นด้วยความราบรื่น อรดาเล่าเรื่องราวทั้งหมดที่คุณกัลยามาขอความช่วยเหลือเธอ และเหตุผลที่เธอต้องพาเด็กน้อยภัทรไปฝากไว้ที่สถานสงเคราะห์ "คุณกัลยา... เขาเคยมาขอความช่วยเหลือจากดิฉันหลายครั้งค่ะ" อรดาเล่า "แต่ครั้งนี้... เขาดูสิ้นหวังมากจริงๆ ค่ะ" "แล้วเขาบอกอะไรคุณบ้างไหมคะ เกี่ยวกับที่มาที่ไปของน้องภัทร" คุณหญิงดารินถาม "เขาบอกว่า... เขาต้องการคนดูแลน้องภัทรจริงๆ ค่ะ เขาไม่มีญาติที่สามารถพึ่งพาได้เลย" อรดาตอบ "ส่วนเรื่องพ่อของเด็ก... เขาไม่เคยพูดถึงเลยค่ะ" คุณหญิงดารินนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยขึ้น "ดิฉันเคยคุยกับญาติของคุณนันท์ค่ะ เขาบอกว่าคุณกัลยาเป็นหญิงสาวที่น่าสงสารมากจริงๆ เธอทำงานหนักเพื่อหาเลี้ยงครอบครัว แต่สามีของเธอเสียชีวิตไปกะทันหัน ทำให้เธอต้องรับภาระทั้งหมดเพียงลำพัง" "น่าสงสารจริงๆ ค่ะ" อรดาถอนหายใจ "แต่... ดิฉันมีเรื่องอยากจะถามคุณอรดาค่ะ" คุณหญิงดารินกล่าว เสียงของเธอจริงจังขึ้นเล็กน้อย "คุณแน่ใจนะคะว่า... คุณไม่เคยรู้จักคุณกัลยามาก่อน" อรดาเงยหน้ามองคุณหญิงดารินด้วยความประหลาดใจ "ไม่ค่ะ คุณหญิง ดิฉันไม่เคยรู้จักเขามาก่อนเลยค่ะ" "แล้ว... คุณแน่ใจนะคะว่า... น้องภัทร... ไม่ใช่ลูกของคุณ" คุณหญิงดารินถามต่อ คำถามของคุณหญิงดารินทำให้อรดาตกใจ เธอไม่เคยคิดว่าจะมีใครสงสัยในเรื่องนี้ "ไม่ค่ะ คุณหญิง ดิฉัน... ดิฉันไม่มีลูกค่ะ" คุณหญิงดารินมองลึกเข้าไปในดวงตาของอรดา ราวกับจะพยายามค้นหาความจริงบางอย่าง "ธันวาคมบอกดิฉันว่า... คุณเคยมีปัญหาเรื่องการตั้งครรภ์มาก่อน" เมื่อได้ยินดังนั้น อรดาก็หน้าซีดเผือด เธอไม่เคยคิดว่าธันวาคมจะเล่าเรื่องส่วนตัวของเธอให้แม่ของเขาฟัง "เรื่องนั้น... มันเป็นอดีตไปแล้วค่ะ คุณหญิง" "ดิฉันเข้าใจค่ะ" คุณหญิงดารินกล่าว "แต่... บางครั้งอดีตก็สามารถส่งผลต่อปัจจุบันได้" อรดาก้มหน้าลง มองมือของตัวเองที่ประสานกันอยู่บนตัก "ดิฉัน... ดิฉันไม่รู้จะอธิบายอย่างไรดีค่ะ" "ไม่เป็นไรค่ะ" คุณหญิงดารินยิ้มให้ "ดิฉันเชื่อว่าคุณเป็นคนดี และคุณก็ทำเพื่อเด็กคนนั้นอย่างเต็มที่แล้ว" คุณหญิงดารินลุกขึ้นยืน "เอาล่ะค่ะ ถ้าอย่างนั้น... ดิฉันจะลองติดต่อกับทางสถานสงเคราะห์เด็กดูนะคะ แล้วเราค่อยมาคุยกันอีกทีว่าจะช่วยเหลือครอบครัวของคุณกัลยาและน้องภัทรได้อย่างไรบ้าง" "ขอบคุณมากค่ะ คุณหญิง" อรดาตอบด้วยความซาบซึ้ง หลังจากพูดคุยกันอีกเล็กน้อย อรดาก็ขอตัวลา คุณหญิงดารินเดินมาส่งเธอที่ประตูบ้าน "หวังว่าเราจะได้พบกันอีกนะคะ คุณอรดา" คุณหญิงดารินกล่าว "และหวังว่า... ปัญหาทุกอย่างจะคลี่คลายไปในทางที่ดี" "ค่ะ คุณหญิง" อรดาตอบ เมื่ออรดากลับถึงรถ เธอก็ทรุดตัวลงนั่งบนเบาะ รู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก การได้พูดคุยกับคุณหญิงดาริน ทำให้เธอรู้สึกว่ามีทางออกสำหรับน้องภัทรแล้ว แต่คำถามของคุณหญิงเกี่ยวกับอดีตของเธอก็ยังคงวนเวียนอยู่ในความคิด