แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาทางหน้าต่าง บ่งบอกถึงวันใหม่ที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น สไปรท์ลืมตาขึ้นมาด้วยความรู้สึกที่สดใสกว่าเมื่อคืนเล็กน้อย เธอจำได้ว่าเมื่อคืนนอนไม่หลับ แต่เมื่อเช้านี้กลับรู้สึกกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาอย่างประหลาด เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู และพบข้อความจากแทนไทที่ส่งมาตั้งแต่เช้ามืด “ตื่นแล้วนะคนดี” ข้อความนั้นกล่าว “เตรียมตัวให้พร้อม ทะเลกำลังรอเราอยู่” รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของสไปรท์ เธอลุกขึ้นจากเตียง อาบน้ำแต่งตัวด้วยชุดที่เตรียมไว้สำหรับการไปเที่ยวทะเล เธอรู้สึกตื่นเต้นที่จะได้ใช้เวลากับแทนไทในบรรยากาศที่ผ่อนคลาย เมื่อลงมาข้างล่าง เธอก็พบคุณแม่กำลังเตรียมอาหารเช้าอยู่ “สวัสดีค่ะแม่” สไปรท์ทักทาย “สวัสดีจ้ะลูก” คุณแม่ตอบ “วันนี้ไปเที่ยวกับแทนไทใช่ไหม” “ค่ะแม่” สไปรท์ตอบ “ไปทะเล” “ดีเลยลูก ไปเที่ยวให้สนุกนะ” คุณแม่กล่าว “พักผ่อนเยอะๆ” “ค่ะแม่” สไปรท์ตอบ “แม่ไม่ต้องห่วงนะคะ” เมื่อทานอาหารเช้าเสร็จ สไปรท์ก็ออกเดินทางไปพบแทนไท แทนไทรอเธออยู่ที่หน้าบ้านด้วยรถที่ตกแต่งด้วยสติ๊กเกอร์น่ารักๆ ที่สไปรท์เป็นคนติดให้ “พร้อมแล้วนะ เจ้าหญิงของฉัน” แทนไทกล่าวพลางเปิดประตูรถให้เธอ “พร้อมที่สุดเลยค่ะ เจ้าชายของฉัน” สไปรท์ตอบพร้อมกับยิ้มกว้าง ตลอดเส้นทางที่เดินทางไปทะเล บทสนทนาของทั้งสองเต็มไปด้วยเรื่องราวต่างๆ นานา ทั้งเรื่องที่โรงเรียน เรื่องของนนท์ และเรื่องของอนาคตที่พวกเขาวางแผนไว้ด้วยกัน “เธอแน่ใจนะว่าอยากจะไปทะเล” แทนไทถามอีกครั้ง “ถ้าเธอรู้สึกไม่พร้อม หรือยังกังวลใจอยู่ เราไม่ต้องไปก็ได้นะ” สไปรท์ส่ายหน้า “ไม่ค่ะ” เธอตอบ “หนูอยากไปจริงๆ” “ฉันแค่อยากแน่ใจ” แทนไทพูด “ฉันไม่อยากให้เธอฝืนใจ” “หนูไม่ได้ฝืนใจค่ะ” สไปรท์ยืนยัน “หนูคิดว่าการได้ไปเที่ยวทะเล จะช่วยให้หนูลืมเรื่องที่ผ่านมาได้บ้าง” “ถ้าอย่างนั้นก็ดีแล้ว” แทนไทยิ้ม “ฉันจะดูแลเธอให้ดีที่สุด” เมื่อมาถึงทะเล ภาพของหาดทรายสีขาว น้ำทะเลสีฟ้าใส และเสียงคลื่นที่ซัดเข้าฝั่งอย่างแผ่วเบา ทำให้สไปรท์รู้สึกผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัด เธอก้าวลงจากรถ วิ่งไปที่ชายหาดด้วยความตื่นเต้น “สวยจังเลย” เธออุทาน “หนูคิดถึงทะเลมากๆ เลย” แทนไทเดินตามเธอไปโอบเอวไว้ “ฉันก็คิดถึงเธอมากๆ เหมือนกัน” ทั้งสองคนเดินเล่นไปตามชายหาด จับมือกัน ปล่อยให้เสียงคลื่นและลมทะเลพัดพาเอาความกังวลใจไป “แทนไท” สไปรท์พูดขึ้นมาอย่างกะทันหัน “นายเคยคิดไหม ว่าถ้าเรื่องของนนท์มันไม่เกิดขึ้น อะไรจะเกิดขึ้นกับเรา” แทนไทชะงักไปเล็กน้อย “ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน” เขาตอบ “แต่ฉันคิดว่า ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น เราก็จะยังคงอยู่ที่นี่” “ที่นี่… หมายถึงตรงนี้เหรอ” สไปรท์ถาม “ตรงนี้” แทนไทพยักหน้า “ที่ๆ เราจับมือกัน อยู่เคียงข้างกัน” สไปรท์ซบหน้าลงบนไหล่ของแทนไท “หนูดีใจนะ ที่มีนาย” “ฉันก็ดีใจที่มีเธอเหมือนกัน” แทนไทกระชับอ้อมกอด ขณะที่พวกเขากำลังมีความสุขกับช่วงเวลาที่แสนหวาน พี่น้ำผึ้งก็ปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับรุ่นพี่คนนั้น “สไปรท์ แทนไท” พี่น้ำผึ้งเรียก ทั้งสองคนหันไปมอง “อ้าว พี่น้ำผึ้ง” สไปรท์กล่าวอย่างแปลกใจ “พวกเราก็มาเที่ยวทะเลเหมือนกัน” พี่น้ำผึ้งกล่าว “บังเอิญเจอพอดี” รุ่นพี่คนนั้นเดินเข้ามาหา “สไปรท์… หนูขอโทษจริงๆ นะ” เธอกล่าวด้วยน้ำเสียงที่จริงใจ สไปรท์ยิ้มให้ “ไม่เป็นไรค่ะ” เธอตอบ “หนูเข้าใจแล้ว” “ฉัน… ฉันอยากจะช่วยอะไรบางอย่าง” รุ่นพี่คนนั้นพูดต่อ “ฉันได้บันทึกเสียงของนนท์ไว้ทั้งหมดจริงๆ” “แล้ว…” สไปรท์ถาม “ฉัน… ฉันจะให้สไปรท์” รุ่นพี่คนนั้นตอบ “เผื่อว่า… สไปรท์อยากจะได้หลักฐานอะไร” สไปรท์พยักหน้า “ขอบคุณนะคะ” พี่น้ำผึ้งมองทั้งสองคนด้วยความรู้สึกที่อบอุ่น “พี่ดีใจนะที่เห็นพวกเธอสองคนกลับมามีความสุขอีกครั้ง” “ขอบคุณค่ะพี่” สไปรท์กล่าว ทั้งสี่คนนั่งคุยกันริมทะเลสักพัก บรรยากาศเต็มไปด้วยความเข้าใจและมิตรภาพ รุ่นพี่คนนั้นรู้สึกโล่งใจที่ได้ขอโทษ และได้มีโอกาสช่วยเหลือสไปรท์และแทนไท เมื่อถึงเวลาเย็น สไปรท์และแทนไทก็ขับรถกลับบ้าน ทั้งสองคนรู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงภายในใจ สไปรท์รู้สึกว่าเธอได้ก้าวข้ามผ่านความกลัวและความไม่มั่นคงไปได้แล้ว ความสัมพันธ์ของเธอกับแทนไทแข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิม “ต่อไปนี้ เราจะไม่ยอมให้ใครมาทำลายความสุขของเราอีกแล้วนะ” แทนไทพูด “แน่นอนค่ะ” สไปรท์ตอบ “เราจะจับมือกันให้แน่นกว่าเดิม” เมื่อรถแล่นผ่านเมือง สไปรท์มองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นแสงไฟระยิบระยับของเมืองยามค่ำคืน เธอมั่นใจว่าเธอได้พบปลายทางของความจริงแล้ว และปลายทางนั้นคือความรักที่มั่นคงระหว่างเธอกับแทนไท