พิมพ์ดากำมือแน่น ขณะที่พยายามรวบรวมสติสัมปชัญญะ ภาพความทรงจำอันเลือนรางเริ่มผุดขึ้นมาทีละน้อย ราวกับภาพยนตร์เก่าที่ค่อยๆ ฉายซ้ำในห้วงคำนึง “ฉัน… ฉันเห็นภาพ… เป็นเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง… กำลังร้องไห้อยู่คนเดียว… ที่ริมสระบัว…” พิมพ์ดากล่าวเสียงแผ่วเบา “เธอ… เธอชื่อ ‘แก้วตา’…” คุณหญิงรัตนารับฟังอย่างตั้งใจ ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความเข้าใจและเห็นใจ “แล้วไงต่อจ๊ะพิมพ์?” “แล้ว… มีผู้ชายคนหนึ่ง… เดินเข้ามาหา… เขา… เขาดูใจดี… เขา… เขายื่นสร้อยคอให้ฉัน…” พิมพ์ดากล่าวต่อ น้ำตาเริ่มคลอหน่วย “สร้อยคอ… ที่มีจี้รูปหัวใจ… สลักชื่อ ‘แก้วตา’…” “นั่นคือคุณชานนท์… ใช่ไหม?” คุณหญิงรัตนารู้สึกได้ พิมพ์ดพยักหน้า “ใช่ค่ะ… เป็นคุณลุง… แต่… แต่หลังจากนั้น… ฉันก็… ก็จำอะไรไม่ได้อีกเลย… มันมืดไปหมด…” เธอเงยหน้ามองคุณหญิงรัตนา “ทำไม… ทำไมฉันถึงจำไม่ได้เลยคะ? เกิดอะไรขึ้นกับฉัน?” คุณหญิงรัตนารู้สึกปวดใจแทนหลานสาว “ไม่ต้องโทษตัวเองนะพิมพ์… บางที… สิ่งที่เกิดขึ้นในตอนนั้น… อาจจะหนักหนาสาหัสเกินกว่าที่เด็กตัวเล็กๆ อย่างเธอจะรับไหว…” เธอหยิบสมุดบันทึกของคุณตาขึ้นมาเปิดอีกครั้ง “ในสมุดเล่มนี้… มีเขียนถึง ‘แก้วตา’ ด้วยเหมือนกันนะ… แต่เป็นในมุมมองของคุณตา… เขาเขียนถึง ‘แก้วตา’ ในฐานะเด็กสาวที่เขารู้จัก… และเขาดูจะ… ห่วงใย ‘แก้วตา’ มาก” “คุณป้าคะ… แล้ว ‘แก้วตา’ ในความทรงจำของคุณตา… เป็นคนเดียวกับ ‘แก้วตา’ ของคุณลุงหรือเปล่าคะ?” พิมพ์ดามองคุณหญิงรัตนาอย่างมีความหวัง “ฉันก็ไม่แน่ใจเหมือนกันนะพิมพ์” คุณหญิงรัตนาถอนหายใจ “แต่ดูจากรูปถ่ายแล้ว… มันก็มีความเกี่ยวข้องกันบางอย่างแน่ๆ” เธอหยิบรูปถ่ายใบหนึ่งขึ้นมา ภาพของเด็กหญิง ‘แก้วตา’ ยืนอยู่กับชายสูงวัยคนหนึ่ง ซึ่งดูเหมือนจะเป็นคุณตาของเธอ “นี่คือรูปของคุณตากับ ‘แก้วตา’… คุณตาดูรักใคร่ ‘แก้วตา’ มากนะ” “แต่… ทำไม ‘แก้วตา’ ถึงได้หายตัวไปคะ?” พิมพ์ดาถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสงสัย “นั่นเป็นปริศนาที่ใหญ่ที่สุดเลยนะพิมพ์” คุณหญิงรัตนากล่าว “ฉันเองก็ไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อนเลย… คุณตาไม่เคยเล่าอะไรให้ฟังเลย” เธอหยุดพูดไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังรวบรวมความทรงจำที่กระจัดกระจาย “แต่… ฉันจำได้ว่า… หลังจาก ‘แก้วตา’ หายไป… คุณชานนท์ก็เปลี่ยนไปมาก… เขากลายเป็นคนเงียบขรึม… ไม่ร่าเริงเหมือนเดิมอีกต่อไป…” “แล้ว… คุณลุงเคยพยายามตามหา ‘แก้วตา’ ไหมคะ?” พิมพ์ดาถาม “เท่าที่ฉันรู้… เขาก็พยายามนะ… แต่ก็ไม่เคยเจอ… จนเวลาผ่านไป… ทุกคนก็ลืมเรื่องนี้ไป…” คุณหญิงรัตนาตอบ “จนกระทั่ง… คุณมาปรากฏตัว… แล้วก็มีหน้าตาเหมือน ‘แก้วตา’…” พิมพ์ดาหยิบรูปถ่ายใบหนึ่งขึ้นมา เป็นรูปของเด็กหญิง ‘แก้วตา’ ที่กำลังยืนอยู่กับเด็กชายคนหนึ่ง ซึ่งก็คือ ชานนท์ ในวัยเด็ก “นี่คือคุณลุงกับ ‘แก้วตา’ ใช่ไหมคะ?” คุณหญิงรัตนารับรูปมาดู “ใช่… นี่คือภาพของทั้งคู่… ดูสนิทสนมกันมากเลยนะ” “แล้ว… ทำไม… ทำไมคุณถึงคิดว่าฉันคือ ‘แก้วตา’ คะ?” พิมพ์ดาถาม “เพราะ… ใบหน้าของคุณ… มันเหมือน ‘แก้วตา’ มากเหลือเกิน… แล้วก็… รอยยิ้มของคุณ… แววตาของคุณ… มันเหมือนเขามาก…” คุณหญิงรัตนากล่าว “ตอนแรกฉันก็คิดว่าตาฝาดไป… แต่พอคุณเล่าเรื่องต่างๆ… แล้วก็มีหลักฐานที่เชื่อมโยงกัน… ฉันก็เริ่มเชื่อแล้วว่า… คุณอาจจะเป็น ‘แก้วตา’ คนนั้นจริงๆ…” “แล้วถ้าฉันคือ ‘แก้วตา’ จริงๆ… ชีวิตของฉันจะเป็นอย่างไรต่อไปคะ?” พิมพ์ดากล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความกังวล “นั่นเป็นคำถามที่ยากจะตอบนะพิมพ์” คุณหญิงรัตนาตอบ “แต่สิ่งหนึ่งที่ฉันรู้… คือคุณไม่ใช่ ‘แก้วตา’ คนเดิมอีกต่อไปแล้ว… คุณคือ ‘พิมพ์ดา’… ผู้หญิงที่เข้มแข็งและกล้าหาญ” เธอหยุดพูดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกล่าวต่อ “เรายังคงต้องค้นหาความจริงต่อไปนะพิมพ์… ความจริงที่ซ่อนอยู่ในอดีต… ความจริงที่อาจจะเปลี่ยนทุกอย่างไปตลอดกาล…” พิมพ์ดามองไปรอบๆ ห้องที่เต็มไปด้วยฝุ่นและเงา ราวกับว่าผนังห้องกำลังกระซิบเรื่องราวในอดีต เธอกำมือสร้อยคอรูปหัวใจที่สลักชื่อ ‘แก้วตา’ ไว้แน่น ความทรงจำที่กำลังผุดขึ้นมานี้ อาจจะเป็นเพียงจุดเริ่มต้นของเรื่องราวที่ยิ่งใหญ่กว่าที่เธอเคยจินตนาการไว้ “ฉันพร้อมค่ะคุณป้า” พิมพ์ดากล่าวด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น “ไม่ว่าความจริงจะเป็นอย่างไร… ฉันจะเผชิญหน้ากับมัน” คุณหญิงรัตนารอยยิ้มอย่างอ่อนโยน “ดีมาก… พิมพ์… เราจะผ่านมันไปด้วยกัน” แสงแดดอ่อนๆ ส่องลอดหน้าต่างเข้ามาในห้อง เผยให้เห็นละอองฝุ่นที่ลอยวนอยู่ในอากาศ ราวกับว่ามันกำลังเต้นระบำแห่งความลับที่กำลังจะถูกเปิดเผย เรือนพวงพยอมแห่งนี้ ได้ปลุกอดีตที่หลับใหลให้ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง และกำลังจะนำพาพิมพ์ดาไปสู่บทสรุปของเรื่องราวที่ซับซ้อนนี้