กวินท์นั่งนิ่งอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่นของเขา ดวงตาเหม่อลอยออกไปนอกหน้าต่าง เขาปล่อยให้ความคิดของตัวเองล่องลอยไปตามสายลมยามค่ำคืนที่พัดเอื่อยๆ ผ่านม่านที่เปิดออก การสนทนาเมื่อครู่กับเมษายังคงก้องอยู่ในหัว คำพูดของเธอที่บอกว่าเธออาจจะเห็นภาพหลอน ทำให้เขารู้สึกโล่งใจไปได้บ้าง แต่ลึกๆ แล้ว เขาก็ยังคงรู้สึกไม่สบายใจอยู่ดี เธอพูดว่า "ฉัน... ฉันอาจจะจำผิดไปค่ะ" มันเป็นคำพูดที่แสดงถึงความไม่มั่นใจ แต่ก็เป็นคำพูดที่ทำให้เขามีความหวัง แต่แล้ว คำพูดที่ว่า "ฉัน... ฉันอยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นจริงๆ" และ "ฉัน... ฉันยังคงมีความกังวลบางอย่างอยู่ค่ะ" มันกลับมาตอกย้ำความไม่แน่นอนของสถานการณ์ กวินท์ถอนหายใจ เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดดูข้อความที่เขาส่งให้เมษาเมื่อวานนี้ "เมษา ผมเข้าใจที่คุณต้องการเวลา ผมจะรอคุณเสมอ ไม่ว่าคุณจะตัดสินใจอย่างไรก็ตาม" เขาตัดสินใจที่จะส่งข้อความไปหาเธออีกครั้ง "เมษา คุณเป็นอย่างไรบ้างครับ ผมเป็นห่วง" ไม่นานนัก โทรศัพท์ของเขาก็สั่นขึ้น ข้อความจากเมษาปรากฏขึ้นบนหน้าจอ "ฉัน... ฉันคิดว่าฉันต้องการเวลาจริงๆ ค่ะคุณกวินท์" หัวใจของกวินท์ปวดหนึบ เขาเข้าใจว่าเมษาต้องการเวลาจริงๆ ไม่ใช่แค่การคิดถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น แต่เป็นการคิดถึงความสัมพันธ์ของทั้งสองคน "ผมเข้าใจครับ" กวินท์ตอบกลับไป "ผมจะรอครับ" เขาวางโทรศัพท์ลง เขาเดินไปที่บาร์เล็กๆ ในห้องนั่งเล่น รินวิสกี้ใส่แก้ว แล้วยกขึ้นจิบ เขาไม่เคยเป็นคนดื่มเหล้าจัด แต่ในยามที่จิตใจว้าวุ่นเช่นนี้ การได้รสชาติขมๆ ของวิสกี้ก็ช่วยให้เขารู้สึกสงบลงได้บ้าง เขาคิดทบทวนเรื่องราวทั้งหมดอีกครั้ง เขาพบเมษาตอนที่เขากำลังเจ็บปวดจากความรักครั้งเก่า เมษาเข้ามาในชีวิตของเขาเหมือนแสงสว่าง เธอเป็นคนอ่อนโยน ใจดี และเข้าใจเขาอย่างลึกซึ้ง เขาตกหลุมรักเธออย่างรวดเร็ว และเขาก็คิดว่าเธอคือคนที่ใช่ แต่แล้ว เหตุการณ์ในคืนนั้นก็เกิดขึ้น เมษาเห็นเขาในสภาพที่ไม่ควรจะเป็น และนั่นก็เป็นจุดเริ่มต้นของปัญหาทั้งหมด "ทำไมผมถึงจำอะไรไม่ได้เลยนะ" กวินท์พึมพำกับตัวเอง เขาพยายามนึกถึงคืนนั้นอีกครั้ง เขานึกถึงภาพรางๆ ของร้านอาหารแห่งหนึ่ง ผู้คนมากมาย เสียงเพลงที่ดังคลอเบาๆ เขาเห็นตัวเองยืนอยู่กับผู้หญิงคนหนึ่ง แต่ใบหน้าของเธอเลือนรางเหลือเกิน "ผมจำไม่ได้จริงๆ" กวินท์กล่าวเสียงแผ่ว เขาเดินกลับมาที่โซฟา นั่งลง แล้วหลับตาลง เขาพยายามจะนึกถึงช่วงเวลาที่เขาเคยมีความสุขกับเมษา นึกถึงรอยยิ้มของเธอ นึกถึงอ้อมกอดที่อบอุ่นของเธอ เขารู้สึกว่าเขาไม่สามารถเสียเธอไปได้ เมษาคือทุกสิ่งทุกอย่างของเขา ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น กวินท์ลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว เขาเดินไปที่ประตู แล้วเปิดออก ปรากฏร่างของเมษายืนอยู่ตรงนั้น ใบหน้าของเธอมีร่องรอยของความเศร้า แต่ในดวงตาของเธอฉายแววของความเด็ดเดี่ยว "เมษา" กวินท์อุทานด้วยความประหลาดใจ "คุณมาทำไม" "ฉัน... ฉันตัดสินใจแล้วค่ะคุณกวินท์" เมษาพูดด้วยน้ำเสียงที่มั่นคง "ฉัน... ฉันพร้อมที่จะก้าวผ่านมันไปค่ะ" กวินท์มองเธอด้วยความหวัง "คุณหมายถึง..." "ฉัน... ฉันเชื่อคุณค่ะ" เมษาตอบ "ฉันเชื่อว่าคุณไม่ได้นอกใจฉัน" กวินท์โผเข้ากอดเธอไว้แน่น "ขอบคุณนะเมษา ขอบคุณจริงๆ" "แต่... ฉันยังมีข้อแม้ค่ะ" เมษาพูดขณะที่ผละออกจากอ้อมกอดของเขา "อะไรครับ" กวินท์ถาม "เรา... เราต้องเริ่มต้นใหม่ค่ะ" เมษาอธิบาย "เราต้องเรียนรู้ที่จะเชื่อใจกันและกันอีกครั้ง" "ผมยินดีครับ" กวินท์กล่าว "ผมจะทำทุกอย่างเพื่อคุณ" "และ... คุณต้องเล่าเรื่องในอดีตของคุณทั้งหมดให้ฉันฟัง" เมษาพูด "โดยเฉพาะเรื่องผู้หญิงคนนั้น" กวินท์นิ่งไป เขาไม่แน่ใจว่าเขาพร้อมที่จะเปิดเผยทุกอย่างจริงๆ หรือไม่ แต่เขาก็รู้ว่านี่คือหนทางเดียวที่จะทำให้ความสัมพันธ์ของพวกเขามั่นคง "ผม... ผมจะเล่าให้คุณฟังครับเมษา" กวินท์ตอบ "ทุกอย่าง" เมษายิ้มบางๆ "ขอบคุณนะคะคุณกวินท์" ทั้งสองยืนมองหน้ากัน แววตาของเต็มไปด้วยความหวังและความมุ่งมั่น พวกเขารู้ว่าเส้นทางข้างหน้าอาจจะไม่ง่าย แต่พวกเขาก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับมันไปด้วยกัน กวินท์เอื้อมมือไปจับมือเมษาไว้ "เรามาเริ่มต้นกันใหม่นะเมษา" "ค่ะคุณกวินท์" เมษาตอบรับ "เรามาเริ่มต้นกันใหม่" แสงจันทร์สาดส่องเข้ามาในห้อง เหมือนเป็นพยานให้กับคำมั่นสัญญาของทั้งสองคน เรื่องราวของพวกเขาอาจจะเริ่มต้นด้วยความเข้าใจผิดและรอยร้าว แต่พวกเขาก็พร้อมที่จะเยียวยามัน และสร้างความสัมพันธ์ที่แข็งแกร่งกว่าเดิมขึ้นมาใหม่