แสงแดดยามเช้าสาดส่องลอดม่านลูกไม้เข้ามาในห้องนอนของอนิสา ปลุกเธอให้ตื่นจากนิทรา เธอพลิกตัว ลุกขึ้นนั่งบนเตียง มองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นสวนกุหลาบของบ้านกำลังเบ่งบานสะพรั่ง เมื่อวานนี้เป็นวันที่แสนพิเศษ ราเมศได้เปิดเผยความในใจของเขาต่อเธอ และเธอเองก็เช่นกัน การได้แบ่งปันความลับและความเจ็บปวดในอดีต ทำให้ทั้งคู่รู้สึกใกล้ชิดกันมากขึ้น ราเมศไม่ได้เพียงแค่เป็นนักธุรกิจที่เย็นชาอีกต่อไป แต่เป็นชายหนุ่มที่เต็มไปด้วยบาดแผลและความรู้สึกที่ซับซ้อน ขณะที่เธอกำลังดื่มด่ำกับบรรยากาศยามเช้า เสียงโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น เธอหยิบขึ้นมาดู เป็นเบอร์ของราเมศ “สวัสดีค่ะ” เธอรับสายด้วยน้ำเสียงที่ยังคงมีความงัวเงีย “อรุณสวัสดิ์ครับคุณหนูอนิสา” เสียงของราเมศดังมาตามสาย “ผมหวังว่าผมไม่ได้ปลุกคุณนะครับ” “ไม่ค่ะ” อนิสาตอบ “หนูตื่นแล้วพอดี” “ผมมีเรื่องอยากจะชวนคุณไปทำครับ” ราเมศพูด “วันนี้อากาศดีมาก ผมอยากจะพาคุณไปเดินเล่นที่สวนสาธารณะแถวบ้านคุณ” อนิสาอมยิ้ม “สวนสาธารณะ?” “ใช่ครับ” ราเมศตอบ “ผมอยากพาคุณไปสูดอากาศบริสุทธิ์ และอยากจะซื้อดอกไม้ที่คุณชอบให้คุณด้วย” “ดอกไม้อะไรคะ” อนิสาถามด้วยความสงสัย “ดอกกุหลาบสีขาวครับ” ราเมศตอบ “ผมจำได้ว่าครั้งแรกที่เราเจอกัน คุณใส่ชุดเดรสสีขาว” คำพูดนั้นทำให้อานิสาใจเต้นแรง เธอจำได้ถึงความประหม่าในครั้งแรกที่ได้เจอเขา “หนู… หนูชอบค่ะ” “ดีเลยครับ” ราเมศพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสุข “ผมจะไปรับคุณตอนสิบโมงนะครับ” “ค่ะ” อนิสาตอบรับ หลังจากวางสาย ราเมศก็รู้สึกถึงความเบิกบานใจ เขาเดินไปที่ระเบียงห้องทำงาน มองออกไปยังทิวทัศน์ของเมืองหลวงที่กำลังสว่างไสว เขาตระหนักดีว่า ความรักที่เขากำลังจะมีให้กับอนิสา อาจจะเป็นหนทางเดียวที่จะช่วยเยียวยาบาดแผลในอดีตของเขาได้ เมื่อถึงเวลา ราเมศก็ขับรถลีมูซีนสีดำคันเดิมมารับอนิสาที่บ้าน เขาเห็นเธอสวมชุดเดรสลายดอกไม้สีฟ้าอ่อนที่ดูอ่อนหวาน และถือกระเป๋าใบเล็กสีขาว “สวยมากเลยครับ” ราเมศกล่าวทันทีที่เห็นอนิสา “เหมือนดอกไม้ที่กำลังจะบาน” อนิสาหน้าแดงเล็กน้อย “คุณราเมศก็เหมือนกันค่ะ ดูดีเสมอ” ทั้งสองเดินทางไปยังสวนสาธารณะที่อยู่ไม่ไกลนัก บรรยากาศเต็มไปด้วยความสดชื่นของต้นไม้ใบหญ้าและเสียงหัวเราะของผู้คน “คุณราเมศคะ” อนิสาเอ่ยขึ้นขณะที่กำลังเดินเคียงข้างเขา “หนูดีใจนะคะ ที่ได้มาที่นี่กับคุณ” “ผมก็ดีใจครับ” ราเมศจับมือของอนิสาไว้ “ผมอยากใช้เวลาทุกนาทีที่มีอยู่กับคุณ” พวกเขาเดินเล่นไปเรื่อยๆ พูดคุยกันถึงเรื่องราวต่างๆ ทั้งเรื่องงาน เรื่องครอบครัว และความฝันในอนาคต ราเมศเล่าถึงความกดดันที่เขาต้องแบกรับในการสืบทอดธุรกิจของตระกูล ในขณะที่อนิสาเล่าถึงความฝันที่จะเป็นจิตรกรที่มีชื่อเสียง “ผมอยากเห็นผลงานของคุณนะครับ” ราเมศกล่าว “ผมอยากเห็นภาพที่คุณวาด” “หนูจะวาดรูปคุณให้ก็ได้ค่ะ” อนิสาตอบ “รูปคุณในวันนี้นะคะ” ราเมศหัวเราะเบาๆ “ผมยินดีมากครับ” หลังจากนั้น ทั้งสองก็แวะเข้าไปในร้านดอกไม้ที่อยู่ใกล้ๆ ราเมศเลือกดอกกุหลาบสีขาวช่อใหญ่ และส่งมอบให้กับอนิสา “ผมหวังว่าดอกไม้นี้จะทำให้คุณมีความสุขนะครับ” ราเมศกล่าว “และมันก็เป็นสัญลักษณ์ของความบริสุทธิ์ ความจริงใจ และความหวัง ที่ผมมีให้กับคุณ” อนิสารับช่อดอกไม้มาด้วยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความสุข “ขอบคุณค่ะคุณราเมศ หนูจะเก็บมันไว้เป็นอย่างดี” เมื่อเดินออกจากร้านดอกไม้ ราเมศก็หยุดรถที่ริมทะเลสาบ มองดูฝูงเป็ดที่กำลังแหวกว่ายน้ำอย่างมีความสุข “คุณเคยคิดไหมครับว่า ชีวิตของเราเหมือนอะไร” ราเมศถาม อนิสาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “เหมือนสายลมค่ะ” เธอตอบ “บางครั้งก็พัดพาความเศร้าเข้ามา บางครั้งก็พัดพาความสุขมาให้” “แล้วคุณล่ะครับ คิดว่าชีวิตของเราเหมือนอะไร” อนิสาถามกลับ ราเมศมองลึกเข้าไปในดวงตาของอนิสา “เหมือนดอกไม้ครับ” เขาตอบ “บางครั้งก็ต้องเผชิญกับพายุและฝน แต่เมื่อผ่านพ้นไปแล้ว ก็จะเบ่งบานอย่างงดงาม” คำพูดของราเมศทำให้อานิสาอบอุ่นในหัวใจ เธอเชื่อว่าความสัมพันธ์ของพวกเขา จะเปรียบเสมือนดอกไม้ที่กำลังจะเบ่งบาน ท่ามกลางสายลมแห่งโชคชะตา “หนูเชื่ออย่างนั้นค่ะ” อนิสาตอบ ราเมศยิ้ม เขาโน้มตัวลงไปจุมพิตที่หน้าผากของอนิสาอย่างอ่อนโยน เป็นจุมพิตที่เต็มไปด้วยความรัก ความหวัง และคำมั่นสัญญา “ผมรักคุณนะอนิสา” ราเมศกระซิบ คำสารภาพรักนั้น ทำให้อานิสารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน เธอตอบรับความรู้สึกของเขาด้วยหัวใจที่พองโต “หนูก็รักคุณค่ะ คุณราเมศ” บทสนทนาของทั้งสองจบลงด้วยรอยยิ้มและความสุข ราเมศรู้ดีว่าเส้นทางข้างหน้าอาจจะยังคงมีอุปสรรค แต่เขาก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับมัน โดยมีอนิสาอยู่เคียงข้าง ทั้งสองนั่งอยู่ริมทะเลสาบ ปล่อยให้เวลาค่อยๆ ผ่านไป ดื่มด่ำกับความสงบและความสุขที่กำลังก่อตัวขึ้นในหัวใจ สายลมพัดมาแผ่วเบา พัดพาเอากลิ่นหอมของดอกกุหลาบสีขาวลอยมาแตะจมูก อนิสายิ้ม เธอเชื่อมั่นแล้วว่า สัญญาที่เคยแลกมาด้วยเลือดและความเจ็บปวด กำลังจะกลายเป็นความรักที่งดงามและไม่อาจหนีพ้นไปได้