“ถ้าเขาทำจริงๆ” พัฒน์พูดต่อ ดวงตาของเขาสบประสานกับพิมพ์ดาวอย่างมั่นคง “เราก็จะรับมือกับมันไปด้วยกัน ผมจะอยู่ข้างๆ คุณเสมอ” พิมพ์ดาวมองพัฒน์ ใบหน้าของเธอคลายความกังวลลงไปบ้าง แต่ความไม่แน่นอนยังคงฉายชัดอยู่ในดวงตา “ขอบคุณนะคะคุณพัฒน์” เธอพึมพำ “ฉันไม่รู้จะขอบคุณคุณยังไงดี” “ไม่ต้องขอบคุณอะไรทั้งนั้น” พัฒน์จับมือเธออีกครั้ง “ผมทำในสิ่งที่ผมควรจะทำ” คุณวินัยมองทั้งสองคนด้วยความรู้สึกที่ผสมปนเป เขาเห็นถึงความผูกพันที่ก่อตัวขึ้นระหว่างพิมพ์ดาวและพัฒน์ แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็อดเป็นห่วงอนาคตของบริษัทไม่ได้ “เอาล่ะครับ” คุณวินัยเอ่ยขึ้น “เมื่อเราได้คุยกันถึงทางออกที่เป็นไปได้แล้ว ผมคิดว่าเราควรจะลองไปปรึกษาทนายความเรื่องเอกสารของคุณเอกภพดู” “ค่ะ” พิมพ์ดาวยอมรับ “ฉันว่าเราควรจะทำแบบนั้น” “แล้วเราจะหาข้อมูลเกี่ยวกับที่มาของเงินทุนนั้นเพิ่มเติมด้วย” พัฒน์เสริม “เผื่อว่าจะมีหลักฐานอื่นที่สามารถหักล้างคำกล่าวหาของคุณเอกภพได้” “เป็นความคิดที่ดีครับ” คุณวินัยเห็นด้วย “ยิ่งเรามีข้อมูลมากเท่าไหร่ เราก็ยิ่งมีอำนาจต่อรองมากขึ้นเท่านั้น” พิมพ์ดาวพยักหน้า การตัดสินใจเริ่มชัดเจนขึ้นในใจ เธอจะไม่ยอมให้ใครมาทำลายสิ่งที่พ่อของเธอสร้างมาด้วยน้ำพักน้ำแรง ถึงแม้ว่าที่มาของเงินทุนนั้นอาจจะไม่ได้ใสสะอาดบริสุทธิ์อย่างที่เธอเคยคิดก็ตาม “คุณพ่อเลี้ยงของฉัน” พิมพ์ดาวพูดขึ้นมาอย่างแผ่วเบา “ท่านอาจจะมีอดีตที่ไม่ดี แต่ท่านก็พยายามที่จะเปลี่ยนแปลงตัวเอง ท่านเคยบอกฉันว่า…การเริ่มต้นใหม่เป็นสิ่งที่เป็นไปได้เสมอ” น้ำตาเริ่มคลออีกครั้ง “ฉันไม่อยากให้ความผิดพลาดในอดีตของท่าน มาทำลายอนาคตของฉัน” “และเราจะช่วยกันทำให้ดีที่สุด” พัฒน์กล่าว “แต่คุณเอกภพก็คงไม่ยอมปล่อยเราง่ายๆ” คุณวินัยเตือน “แผนการของเขามันซับซ้อนเกินกว่าจะมองข้ามไปได้” “เราก็ต้องวางแผนให้เหนือกว่าเขา” พัฒน์ตอบอย่างหนักแน่น หลังจากนั้นไม่นาน พิมพ์ดาวและพัฒน์ก็ขอตัวกลับ พวกเขามีเรื่องที่ต้องสะสางอีกมาก ทั้งเรื่องเอกสาร การเงิน และการเตรียมรับมือกับเอกภพ ขณะที่ทั้งสองกำลังจะก้าวออกจากห้องประชุม เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นมาจากทางเดิน “เดี๋ยวก่อนสิ พิมพ์ดาว” ทั้งพิมพ์ดาวและพัฒน์หันไปมอง ก็พบกับพิมพ์ลดา น้องสาวต่างแม่ของพิมพ์ดาว ยืนอยู่ตรงนั้น ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความกังวล “พิมพ์ลดา” พิมพ์ดาวทักทายอย่างไม่ค่อยแน่ใจนัก “มาทำอะไรที่นี่” “หนู…หนูได้ยินทุกอย่างค่ะ” พิมพ์ลดาพูดเสียงสั่น “เรื่องของคุณเอกภพ เรื่องเงินทุน…หนูเสียใจด้วยนะคะพี่พิมพ์ดาว” พิมพ์ดายิ้มอย่างอ่อนแรง “ไม่เป็นไรจ้ะ” “หนู…หนูมีอะไรจะบอกพี่ค่ะ” พิมพ์ลดาเดินเข้ามาใกล้ “เรื่อง…เรื่องคุณเอกภพ” “มีอะไรหรือ” พัฒน์ถาม พิมพ์ลดาลังเลเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยออกมา “จริงๆ แล้ว…หนูรู้จักคุณเอกภพมาสักพักแล้วค่ะ” คำพูดนั้นทำเอาพิมพ์ดาวและพัฒน์ประหลาดใจ “รู้จักได้ยังไง” พิมพ์ดาวถาม “เขา…เขาเคยติดต่อหนูมาก่อนค่ะ” พิมพ์ลดาอธิบาย “ก่อนที่เขาจะมาที่นี่ เขาอยากได้ข้อมูลเกี่ยวกับบริษัทของเรา” “ข้อมูลอะไร” พัฒน์ถามอย่างระแวง “เกี่ยวกับ…โครงสร้างผู้ถือหุ้นค่ะ” พิมพ์ลดากล่าว “แล้วก็…งบการเงินล่าสุด” พิมพ์ดาวรู้สึกถึงความเย็นยะเยือกที่แล่นผ่านกระดูกสันหลัง “แล้วเธอ…ให้เขาไปเหรอ” พิมพ์ลดาพยักหน้าช้าๆ “หนู…หนูขอโทษค่ะพี่พิมพ์ดาว หนูคิดว่าเขาเป็นนักลงทุนธรรมดา เขาบอกว่าเขาอยากจะช่วยให้บริษัทของเราเติบโต” “นี่มันยิ่งแย่ไปใหญ่แล้ว” พัฒน์พึมพำ “แล้วเขาก็…เขาบอกว่าถ้าหนูให้ข้อมูลเขา เขาจะช่วยให้หนูได้ส่วนแบ่งในบริษัทของคุณแม่ค่ะ” พิมพ์ลดากล่าวต่อ “หนู…หนูแค่อยากให้คุณแม่มีความสุขค่ะ” พิมพ์ดาวถอนหายใจ รู้สึกเหนื่อยอ่อนเหลือเกิน “แล้วตอนนี้เขากำลังจะทำอะไร” “เขา…เขาบอกว่าเขาจะทำให้พี่พิมพ์ดาวเสียใจ” พิมพ์ลดาพูดน้ำเสียงสั่นเครือ “เขาบอกว่าเขาจะเปิดเผยความลับของพี่ เขาจะทำให้พี่ล้มเหลว” “แผนการของเขาซับซ้อนจริงๆ” พัฒน์กล่าว “แล้วเธอรู้ไหมว่าเขามีหลักฐานอะไร” พิมพ์ดาวยิงคำถาม “ไม่ทราบค่ะ” พิมพ์ลดาตอบ “เขาไม่เคยบอกรายละเอียด” “เอาล่ะ” พัฒน์พูดขึ้น “ขอบคุณมากนะพิมพ์ลดา ที่มาบอกเรื่องนี้” “หนู…หนูขอโทษจริงๆ ค่ะพี่พิมพ์ดาว” พิมพ์ลดาคุกเข่าลง “หนูไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายพี่เลย” พิมพ์ดาวเดินเข้าไปหาพิมพ์ลดา แล้วช่วยดึงเธอขึ้นมา “ฉันรู้จ้ะ” เธอพูด “แต่ต่อไปนี้ เธอต้องระวังตัวให้มากขึ้นนะ อย่าหลงเชื่อใครง่ายๆ” “ค่ะ” พิมพ์ลดารับคำ “เราต้องรีบหาทนายความแล้ว” พัฒน์กล่าว “แล้วก็เตรียมเอกสารทุกอย่างให้พร้อม” พิมพ์ดาวยิ้มให้พัฒน์ “ค่ะ เราจะสู้ไปด้วยกัน” ขณะที่ทั้งสามคนกำลังจะแยกย้ายกัน คุณวินัยก็เดินกลับมา “คุณพิมพ์ดาว” เขาเรียก “ผมมีเรื่องจะแจ้งให้ทราบ” “มีอะไรเหรอคะคุณวินัย” พิมพ์ดาวถาม “ผมเพิ่งได้รับโทรศัพท์จากธนาคาร” คุณวินัยกล่าว “มีคำสั่งอายัดบัญชีของบริษัทคุณอรทัย” คำพูดนั้นทำเอาพิมพ์ดาวแทบยืนไม่อยู่ “อะไรนะคะ! อายัดบัญชี! ทำไม!” “ผมยังไม่ทราบรายละเอียดที่แน่ชัดครับ” คุณวินัยตอบ “แต่คาดว่าน่าจะเป็นคำสั่งจาก…คุณเอกภพ” พิมพ์ดาวยืนตัวแข็งทื่อ ภาพทุกอย่างรอบตัวเริ่มพร่ามัว ความกดดันถาโถมเข้ามาอย่างไม่หยุดหย่อน นี่มันมากเกินไปแล้ว