หลังจากวันที่ภาคินปรากฏตัวขึ้นที่ออฟฟิศของเธออีกครั้ง ชีวิตของวราลีก็เหมือนจะวนกลับมาสู่ความสับสนอีกครั้ง คำพูดของเขาที่ว่า "ผมรักคุณ" ยังคงก้องอยู่ในหู มันเหมือนมีดที่กรีดซ้ำแผลเก่าให้ลึกยิ่งขึ้น เธอพยายามอย่างหนักที่จะเข้มแข็ง แต่การได้ยินคำสารภาพรักจากปากของคนที่เธอรัก มันเป็นเรื่องยากเกินกว่าที่เธอจะปฏิเสธได้ง่ายๆ ในแต่ละวัน เธอจมอยู่กับงานอย่างหนัก พยายามหลีกเลี่ยงการพบปะผู้คน โดยเฉพาะอย่างยิ่งการเผชิญหน้ากับข่าวคราวของภาคินผ่านสื่อต่างๆ ที่มักจะนำเสนอภาพลักษณ์ของเขาในฐานะนักการเมืองหนุ่มผู้มากความสามารถ แต่เบื้องหลังภาพเหล่านั้น เธอรู้ดีว่ามีอีกด้านหนึ่งที่ซ่อนเร้นอยู่เสมอ “คุณวราลีคะ” เสียงของแพรวพราวเลขาคนสนิทดังขึ้นอีกครั้ง “คุณภาคินฝากข้อความมาค่ะ เขาบอกว่าอยากจะคุยกับคุณเรื่อง... เรื่องสำคัญ” วราลีชะงักไปอีกครั้ง หัวใจเต้นระส่ำเมื่อได้ยินชื่อของเขา เธอพยายามรวบรวมสติ “เขาบอกว่าเรื่องสำคัญเกี่ยวกับอะไรหรือเปล่าคะ” “เขาไม่ได้ลงรายละเอียดค่ะ แต่ดูเหมือนจะเร่งด่วน” แพรวพราวตอบ สายตาของเธอมองวราลีด้วยความเป็นห่วง “คุณคะ... คุณไหวไหมคะ” วราลีฝืนยิ้ม “ฉันไหวค่ะแพรวพราว ขอบคุณที่เป็นห่วงนะ” เธอสูดลมหายใจลึก “บอกเขาไปว่าฉันจะเข้าไปพบเขาที่ห้องทำงาน” เธอเดินออกจากห้องทำงานของตัวเอง มุ่งหน้าไปยังห้องทำงานของภาคินที่อยู่ชั้นเดียวกัน ความรู้สึกหลากหลายตีตื้นขึ้นมา ทั้งความตื่นเต้น ความหวัง และความหวาดกลัว เธอไม่รู้ว่าเขาจะพูดอะไร หรือจะขออะไรจากเธออีก เธอรู้เพียงว่าหัวใจของเธอไม่เคยหยุดเต้นแรงเมื่ออยู่ใกล้เขา เมื่อไปถึงหน้าห้องทำงานของภาคิน เธอเห็นว่าบานประตูแง้มอยู่ เธอจึงเคาะเบาๆ “คุณภาคินคะ ฉันมาแล้วค่ะ” “เข้ามาเลยวราลี” เสียงของภาคินดังออกมาจากข้างใน วราลีผลักประตูเข้าไป สิ่งแรกที่เธอเห็นคือภาคินกำลังยืนอยู่ริมหน้าต่าง เขากำลังมองออกไปข้างนอกด้วยท่าทีครุ่นคิด ใบหน้าของเขาดูเหนื่อยอ่อนกว่าครั้งล่าสุดที่เธอเจอ “มีอะไรคะคุณภาคิน” เธอถาม ภาคินหันกลับมามองเธอ แววตาของเขาดูมีความหวังริบหรี่ “ผม... ผมขอโทษที่ทำให้คุณต้องลำบากใจ” “ไม่เป็นไรค่ะ” วราลีตอบ พยายามทำเสียงให้เป็นปกติ “คุณอยากจะคุยเรื่องอะไรคะ” ภาคินเดินเข้ามาหาเธอช้าๆ “ผม... ผมได้คุยกับเมธาวีแล้ว” คำพูดของภาคินทำให้วราลีใจหายวาบ “แล้ว... ผลเป็นอย่างไรบ้างคะ” “เธอ... เธอเข้าใจ” ภาคินพูด น้ำเสียงของเขาดูผ่อนคลายลงเล็กน้อย “เธอเข้าใจว่าผม... ผมคงให้เธอในสิ่งที่เธอต้องการไม่ได้อีกแล้ว” วราลีอึ้งไป “คุณหมายความว่า...?” “ผมขอเธอเลิก” ภาคินพูดตรงๆ “ผมบอกเธอไปตรงๆ ว่าผมรักคุณวราลี ผมรักคุณคนเดียว” หัวใจของวราลีเต้นแรงราวกับจะหลุดออกมานอกอก เธอไม่แน่ใจว่าสิ่งที่เธอได้ยินนั้นเป็นความจริงหรือไม่ “จริงเหรอคะคุณภาคิน?” “จริง” ภาคินพยักหน้า “มันอาจจะยากสำหรับเธอ แต่ผมคิดว่านี่เป็นทางออกที่ดีที่สุดสำหรับทุกคน” วราลีรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหมุนคว้าง เธอไม่รู้จะแสดงความรู้สึกอย่างไรดี ความดีใจ ความโล่งใจ และความกังวลปะปนกันไปหมด “แล้ว... แล้วหลังจากนี้ล่ะคะ” “หลังจากนี้...” ภาคินหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง “ผมอยากจะให้เรา... กลับมาคบกันอย่างเปิดเผย” คำพูดของภาคินเหมือนระเบิดลูกใหญ่ที่ตกใส่หัวของวราลี เธอหน้าซีดเผือด “เปิดเผยเหรอคะ? คุณภาคินคะ... คุณรู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้” “ทำไมจะเป็นไปไม่ได้” ภาคินถาม น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความหวัง “ผมจะจัดการทุกอย่างเอง วราลี ผมจะทำให้ทุกคนเข้าใจ” “คุณจะจัดการยังไงคะ” วราลีถามเสียงสั่น “คุณจะให้สังคมยอมรับฉันเหรอคะ? คุณจะให้ครอบครัวของคุณยอมรับฉันเหรอคะ? คุณจะให้พวกนักข่าวเขียนข่าวอะไรถึงฉัน? ฉัน... ฉันไม่ใช่คนที่คุณจะนำมาเปิดเผยได้ง่ายๆ นะคะ” “ผมไม่สนหรอกวราลี” ภาคินพูดด้วยน้ำเสียงแน่วแน่ “ผมสนแค่คุณ ผมรักคุณ และผมอยากให้คุณอยู่เคียงข้างผม” “แต่... แต่ฉันกลัวค่ะ” วราลีสารภาพ “ฉันกลัวที่จะต้องเผชิญหน้ากับทุกอย่าง ฉันกลัวว่าจะทำให้คุณเดือดร้อน กลัวว่าจะทำให้ครอบครัวของคุณเสียหาย” “ผมจะปกป้องคุณเอง” ภาคินจับมือของเธอไว้ “ผมจะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาทำร้ายคุณเด็ดขาด” วราลียังคงสั่นเทา เธอไม่แน่ใจว่าเธอควรจะเชื่อมั่นในคำพูดของเขาได้มากแค่ไหน ประสบการณ์ที่ผ่านมาสอนให้เธอระมัดระวัง แต่ลึกๆ ในใจ เธอก็ยังมีความหวังเล็กๆ ที่อยากจะเชื่อว่าทุกอย่างจะดีขึ้น “คุณแน่ใจเหรอคะ” วราลีถามเสียงแผ่วเบา “แน่ใจที่สุดในชีวิต” ภาคินตอบ “ผมอยากสร้างครอบครัวกับคุณวราลี ผมอยากมีอนาคตร่วมกับคุณ” คำพูดของภาคินทำให้วราลีรู้สึกอบอุ่นหัวใจอย่างประหลาด เธอไม่เคยคิดว่าวันหนึ่งเขาจะพูดแบบนี้กับเธอ “ฉัน... ฉันไม่รู้จะพูดอะไรเลยค่ะ” “คุณไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น” ภาคินดึงเธอเข้าไปกอด “แค่ให้โอกาสผม ผมจะพิสูจน์ให้คุณเห็นว่าผมรักคุณจริงๆ” วราลียอมให้เขาโอบกอด เธอซบหน้าลงกับอกของเขา รู้สึกถึงความอบอุ่นและปลอดภัย ความหวังที่เคยริบหรี่เริ่มส่องประกายขึ้นมาอีกครั้ง แต่เธอก็รู้ดีว่าเส้นทางข้างหน้ายังคงเต็มไปด้วยอุปสรรคมากมาย “คุณภาคินคะ” วราลีพูดหลังจากที่ผละออกจากอ้อมกอดของเขา “ฉัน... ฉันขอเวลาคิดอีกสักหน่อยนะคะ” ภาคินมองเธอด้วยแววตาเข้าใจ “ได้สิ ผมให้เวลาคุณคิด ผมจะรอ” วราลียิ้มบางๆ ให้กับเขา ถึงแม้ว่าความกังวลจะยังคงมีอยู่ แต่เธอก็รู้สึกดีขึ้นมาก การที่ภาคินตัดสินใจเลือกเธออย่างเด็ดขาด ทำให้เธอรู้สึกเหมือนได้มีโอกาสที่จะเริ่มต้นใหม่ “ขอบคุณค่ะ” วราลีพูด “ขอบคุณจริงๆ” ภาคินยิ้มตอบ “ผมต่างหากที่ต้องขอบคุณคุณ” วราลีเดินออกจากห้องทำงานของภาคินด้วยหัวใจที่พองโตขึ้น เธอไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร แต่สำหรับตอนนี้ เธอรู้สึกมีความสุขอย่างประหลาด