อรรถพลจอดรถไว้ริมถนนในย่านที่เงียบสงบ เขาใช้เวลาอยู่พักใหญ่เพื่อทำใจให้สงบ พยายามรวบรวมสติที่กระเจิดกระเจิงกลับคืนมา ภาพวิดีโอของวิชัยยังคงวนเวียนอยู่ในหัว เขาไม่อยากเชื่อในสิ่งที่ตาเห็น แต่หลักฐานก็ชัดเจนเกินกว่าจะปฏิเสธได้ "ทำไมวิชัย...ทำไมต้องเป็นนาย" เขาพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด "เราเป็นเพื่อนกันมานานขนาดนี้...ทำไมถึงทำแบบนี้กับฉัน" ความรู้สึกผิดหวังถาโถมเข้ามาอย่างหนักหน่วง เขารู้สึกเหมือนถูกแทงข้างหลังอย่างเลือดเย็น ความไว้ใจที่เขามอบให้วิชัยตลอดมา บัดนี้มันกลายเป็นดาบที่ย้อนกลับมาทำร้ายเขาเอง เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง พิมพ์ข้อความหาเสียงปริศนา "ฉันเห็นวิดีโอแล้ว" "เป็นวิชัยจริงๆ" "คุณต้องการอะไรจากผม?" ไม่นานนัก ข้อความก็ตอบกลับมา "ฉันบอกแล้วไง...ฉันต้องการให้คุณเห็นความจริง" "และตอนนี้คุณก็เห็นแล้ว" "สิ่งที่คุณต้องทำต่อไป คือการเผชิญหน้ากับเขา" "หาหลักฐานเพิ่มเติม...ทำให้เขาสารภาพ" "แต่ผมจะทำอย่างนั้นได้ยังไง?" อรรถพลพิมพ์ถาม "ผมไม่มีทางเข้าถึงข้อมูลของเขาได้" "นั่นคือความท้าทายของคุณ" เสียงปริศนาตอบ "คุณต้องฉลาดกว่าเขา" "ใช้จุดอ่อนของเขาให้เป็นประโยชน์" "และถ้าคุณต้องการความช่วยเหลือ...ฉันก็จะคอยอยู่เบื้องหลัง" อรรถพลถอนหายใจยาว เขาเข้าใจแล้วว่าเสียงปริศนานั้นไม่ได้ต้องการอะไรนอกจากการเห็นเขาประสบความสำเร็จในการเปิดโปงคนที่กำลังทรยศเขา เขาไม่รู้ว่าทำไมคนคนนั้นถึงทำเช่นนั้น อาจจะเป็นเพราะความแค้นส่วนตัว หรืออาจจะมีเหตุผลอื่นที่ลึกซึ้งกว่านั้น "ผมจะลองทำดู" เขาพิมพ์ตอบ "แล้วถ้าผมต้องการหลักฐานชิ้นต่อไป...ผมต้องทำอย่างไร?" "รอการติดต่อจากฉัน" เสียงปริศนาตอบ "และจำไว้...อย่าไว้ใจใครอีก" อรรถพลวางโทรศัพท์ลง เขารู้สึกถึงแรงกดดันที่ถาโถมเข้ามาอย่างมหาศาล เขาต้องรีบดำเนินการก่อนที่วิชัยจะรู้ตัว และก่อนที่เรื่องราวจะบานปลายไปมากกว่านี้ เขาตัดสินใจขับรถกลับคฤหาสน์ เขาไม่อยากให้พิมพ์เป็นกังวลไปมากกว่านี้ เขาต้องทำตัวให้ปกติที่สุดเท่าที่จะทำได้ เมื่อกลับถึงบ้าน เขาก็พบพิมพ์กำลังนั่งรอเขาอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่น ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความกังวล "กลับมาแล้วเหรอคะ" พิมพ์เอ่ยถาม "เป็นยังไงบ้างคะ? เกิดอะไรขึ้น?" อรรถพลพยายามยิ้มให้เธอ "ไม่มีอะไรหรอกพิมพ์" เขาตอบ "แค่เรื่องงานที่มันวุ่นวายนิดหน่อย" "ฉันขอโทษที่ทำให้เป็นห่วงนะ" พิมพ์เดินเข้ามาใกล้เขา "คุณแน่ใจนะคะ? คุณดูไม่สบายใจเลย" "ฉันสบายดี" อรรถพลพยายามปลอบเธอ "แค่ต้องการเวลาคิดเรื่องงานนิดหน่อย" "คืนนี้เราไปพักผ่อนกันเถอะนะ" เขาโอบไหล่พิมพ์และพาเธอขึ้นไปที่ห้องนอน แต่ในใจของเขากลับไม่สงบ เขาไม่สามารถปล่อยวางเรื่องที่เกิดขึ้นได้เลย เช้าวันต่อมา อรรถพลไปทำงานตามปกติ เขาพยายามทำตัวให้เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ทุกครั้งที่สบตากับวิชัย เขาก็รู้สึกเหมือนเห็นความผิดปกติบางอย่างซ่อนอยู่ "อรุณสวัสดิ์ อรรถพล" วิชัยทักทายเขาด้วยรอยยิ้มที่เป็นมิตรตามปกติ "เมื่อคืนกลับดึกเลยนะ ไม่ได้มีปัญหาอะไรใช่ไหม?" "สวัสดีวิชัย" อรรถพลตอบเสียงเรียบ "ไม่มีอะไร แค่งานด่วนนิดหน่อย" เขาสังเกตเห็นว่าวิชัยมีท่าทีสงสัยเล็กน้อย "นายเป็นอะไรหรือเปล่า? ดูเหมือนจะกังวลนะ" "เปล่า" อรรถพลรีบปฏิเสธ "แค่คิดเรื่องข้อเสนอใหม่ของลูกค้า" "เราต้องเตรียมตัวให้พร้อม" "จริงด้วย" วิชัยกล่าว "ฉันก็กำลังคิดเรื่องนี้อยู่เหมือนกัน" "เดี๋ยวช่วงบ่ายเรามาคุยกันเรื่องรายละเอียดดีไหม?" "ได้เลย" อรรถพลตอบรับ เขาตั้งใจจะใช้โอกาสนี้ในการสังเกตพฤติกรรมของวิชัยอย่างใกล้ชิด ตลอดทั้งวัน อรรถพลพยายามหาทางเข้าถึงเอกสารในห้องทำงานของวิชัยอย่างแนบเนียน แต่ก็ทำได้ยาก เขาไม่สามารถเข้าไปในห้องทำงานของวิชัยได้ตามลำพัง และวิชัยเองก็ดูเหมือนจะระมัดระวังตัวเป็นพิเศษ ในช่วงบ่าย ระหว่างที่เขากำลังประชุมกับวิชัย อรรถพลแกล้งทำเป็นทำเอกสารร่วงลงพื้น เขาชวนวิชัยคุยเรื่องอื่นเพื่อให้ไขว้เขว ขณะที่เขาแอบมองไปที่โต๊ะทำงานของวิชัย ทันใดนั้นเอง เขาก็เห็นบางอย่างที่ทำให้เขาต้องสะดุ้ง...ซองเอกสารสีน้ำตาลที่ดูเหมือนซองเดียวกับที่เขาเห็นในวิดีโอ! มันวางอยู่บนกองเอกสารบนโต๊ะของวิชัยอย่างเปิดเผย หัวใจของอรรถพลเต้นแรง เขารู้ทันทีว่านี่คือโอกาส เขาต้องหาทางเอาซองเอกสารนั้นมาให้ได้ "วิชัย" อรรถพลพูดขึ้นขณะที่วิชัยกำลังอธิบายเรื่องข้อเสนอ "ขอโทษนะ ฉันขออนุญาตไปเข้าห้องน้ำสักครู่นะ" "ได้เลย" วิชัยตอบอย่างไม่ใส่ใจ "เดี๋ยวฉันรอ" อรรถพลรีบลุกขึ้นและเดินออกจากห้องประชุมไป เขาเดินตรงไปยังห้องทำงานของวิชัยอย่างรวดเร็ว เมื่อแน่ใจว่าไม่มีใครเห็น เขาก็รีบเปิดประตูเข้าไป เขามองไปที่โต๊ะทำงานของวิชัย และเห็นซองเอกสารสีน้ำตาลที่เขาตามหา มันวางอยู่ตรงนั้นจริงๆ อรรถพลรีบเดินเข้าไปหยิบซองเอกสารนั้นอย่างรวดเร็ว เขาเปิดมันออกดู ข้างในมีเอกสารหลายฉบับที่ดูเหมือนจะเป็นสัญญาและเอกสารทางการเงิน เขาสัมผัสได้ถึงความเย็นยะเยือกที่แล่นไปทั่วร่าง นี่คือหลักฐานของการหักหลัง! ขณะที่เขากำลังจะรีบออกจากห้องทำงาน ก็มีเสียงฝีเท้าดังมาจากด้านนอก ประตูห้องทำงานถูกเปิดออกอย่างรวดเร็ว อรรถพลเงยหน้าขึ้นมอง และพบกับใบหน้าที่คุ้นเคย...ใบหน้าของวิชัย! ดวงตาของวิชัยเบิกกว้างด้วยความตกใจและความโกรธ "อรรถพล! แกเข้ามาทำอะไรในห้องทำงานของฉัน!"