พิมพ์ยังคงถือรูปถ่ายใบนั้นไว้ในมือ ดวงตาของเธอจ้องมองไปยังภาพของเธอกับนทีในวันแต่งงาน ใบหน้าของนทีในภาพนั้นดูมีความสุข เขาโอบไหล่ของเธอไว้แน่น รอยยิ้มของเขาจริงใจ และดวงตาของเขาก็เต็มไปด้วยความรัก แต่ความทรงจำนั้น… มันได้อันตรธานหายไปจากเขาแล้ว “คุณพิมพ์คะ รถพร้อมแล้วค่ะ” เสียงของอรดังขึ้น ทำลายภวังค์ของเธอ “ค่ะ อร” พิมพ์ตอบรับเสียงแผ่วเบา เก็บรูปถ่ายนั้นใส่ลงในกระเป๋าเสื้ออย่างรวดเร็ว เธอไม่อยากให้นทีเห็นมัน การเผชิญหน้ากับเขาในสภาพที่เขาไม่รับรู้ในตัวตนของเธอเลยมันเจ็บปวดเกินไป วันนี้เป็นวันที่พิมพ์ต้องไปพบจิตแพทย์ตามที่หมอแนะนำหลังจากที่นทีเกิดอุบัติเหตุ ‘ภรรยาที่ถูกลืม’ คำนี้ยังคงก้องอยู่ในหัวของเธอ มันคือคำจำกัดความที่แสนเจ็บปวดของสถานะในตอนนี้ เธอคือคนที่อยู่เคียงข้างเขามาตลอด คือคนที่ร่วมทุกข์ร่วมสุข แต่กลับกลายเป็นคนแปลกหน้าในสายตาของเขา “เป็นยังไงบ้างคะคุณพิมพ์” อรเอ่ยถามขณะขับรถไปยังคลินิก “ก็… ยังรู้สึกเหมือนฝันร้ายอยู่ค่ะอร” พิมพ์ตอบเสียงสั่นเครือ “ฉันไม่เข้าใจเลยจริงๆ ว่าทำไมเรื่องมันถึงได้กลายเป็นแบบนี้” “คุณพิมพ์อย่าเพิ่งคิดมากนะคะ คุณหมอจะช่วยคุณพิมพ์ได้” อรปลอบ “ฉันหวังอย่างนั้นค่ะ” พิมพ์ถอนหายใจยาว “ฉันแค่อยากให้ทุกอย่างกลับมาเป็นเหมือนเดิม ไม่อยากให้ความทรงจำของนทีหายไปแบบนี้” เมื่อถึงคลินิก พิมพ์เดินเข้าไปด้วยใจที่หวั่นไหว เธอพบกับคุณหมอจิตเวชท่านหนึ่ง แพทย์หญิงอรวดี ผู้มีใบหน้าใจดีและแววตาอบอุ่น “เชิญค่ะคุณพิมพ์ นั่งก่อนนะคะ” หมออรวดีเชิญเธอไปนั่งบนโซฟาตัวยาว “วันนี้เป็นยังไงบ้างคะ” “ก็… เหมือนเดิมค่ะคุณหมอ” พิมพ์เริ่มเล่าเรื่องราวทั้งหมดอีกครั้ง ตั้งแต่วันที่นทีประสบอุบัติเหตุ จนถึงวันที่เขาตื่นขึ้นมาและจำเธอไม่ได้ “มันเหมือนกับว่า… ความทรงจำทุกอย่างเกี่ยวกับฉันมันหายไปจากหัวเขาสนิทเลยค่ะ” น้ำเสียงของเธอเริ่มสั่นเครือ “เขาปฏิเสธว่าฉันไม่ใช่ภรรยาของเขา เขาบอกว่าเขาจำฉันไม่ได้เลย” หมออรวดีฟังอย่างตั้งใจ พยักหน้าเป็นระยะ “เข้าใจค่ะว่ามันเป็นเรื่องที่ยากลำบากมากสำหรับคุณพิมพ์ การสูญเสียความทรงจำบางส่วนเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นได้หลังจากการกระทบกระเทือนทางสมอง และบางครั้ง ความทรงจำที่เกี่ยวกับบุคคลที่ใกล้ชิดที่สุดก็อาจจะได้รับผลกระทบมากที่สุด” “แต่… มันมีบางอย่างที่ฉันสงสัยค่ะคุณหมอ” พิมพ์เอ่ยขึ้น “ก่อนที่เขาจะประสบอุบัติเหตุ เขามีปัญหากับคุณแพรวาใช่ไหมคะ” หมออรวดีเลิกคิ้วเล็กน้อย “คุณแพรวา? ใครคะ” พิมพ์หน้าเสียไปเล็กน้อย “คุณแพรวา… เธอเป็นเหมือนน้องสาวของนทีค่ะ เราสนิทกันมาก” เธอโกหกอย่างแนบเนียน เธอรู้ดีว่าการบอกความจริงทั้งหมดตอนนี้อาจจะยังเร็วเกินไป “ก่อนหน้านี้นทีมีปากเสียงกับเธอเรื่องงานนิดหน่อยค่ะ ฉันเลยกังวลว่า… เรื่องนั้นอาจจะมีส่วนเกี่ยวข้อง” “คุณพิมพ์แน่ใจหรือคะว่าคุณแพรวาเป็นเพียงน้องสาว” หมออรวดีถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่แฝงความสงสัย “จากข้อมูลที่คุณพิมพ์เคยให้ไว้ก่อนหน้านี้ คุณบอกว่าคุณแพรวาดูเหมือนจะมีความรู้สึกพิเศษกับคุณนทีมากกว่านั้น” พิมพ์ก้มหน้า รู้สึกผิดที่ต้องโกหก แต่เธอเชื่อว่ามันคือทางออกที่ดีที่สุดในตอนนี้ “ก็… อาจจะมีบ้างค่ะ แต่ฉันมั่นใจว่าเธอไม่มีทางทำร้ายนทีค่ะ” “ค่ะ ดิฉันเข้าใจ” หมออรวดีถอนหายใจ “เรื่องของคุณแพรวา เราจะค่อยๆ ตรวจสอบกันต่อไปนะคะ ตอนนี้สิ่งสำคัญที่สุดคือการฟื้นฟูสภาพจิตใจของคุณนที และการประคับประคองคุณพิมพ์เอง” “แล้ว… จะมีวิธีไหนที่จะช่วยให้นทีจำฉันได้บ้างคะ” พิมพ์ถามอย่างมีความหวัง “การทำกายภาพบำบัดและจิตบำบัดควบคู่กันไปเป็นสิ่งสำคัญค่ะ” หมออรวดีอธิบาย “เราจะลองใช้เทคนิคต่างๆ เช่น การกระตุ้นความจำด้วยรูปภาพ เพลง หรือกลิ่นที่เขาเคยคุ้นเคย การพูดคุยเกี่ยวกับเหตุการณ์ในอดีตอย่างค่อยเป็นค่อยไป และการสร้างประสบการณ์ใหม่ๆ ที่มีความสุขร่วมกัน” “ฉันพร้อมจะทำทุกอย่างค่ะ” พิมพ์ยืนยันหนักแน่น “ขอแค่เขากลับมาจำฉันได้” “ดีมากค่ะ” หมออรวดีกล่าว “แต่คุณพิมพ์ต้องเตรียมใจไว้ด้วยนะคะว่ากระบวนการนี้อาจจะใช้เวลานาน และอาจจะไม่ใช่ทุกความทรงจำที่จะกลับคืนมาได้ทั้งหมด” พิมพ์พยักหน้า น้ำตาเริ่มคลอ “ฉันเข้าใจค่ะ” หลังจากนั้น พิมพ์ได้กลับมาที่บ้าน เธอเดินเข้าไปในห้องทำงานของนทีเพื่อมองหาบางอย่างที่อาจจะเป็นกุญแจสำคัญ เธอมองไปรอบๆ ห้องทำงานที่เต็มไปด้วยเอกสารและหนังสือต่างๆ เธอเปิดลิ้นชักและตู้เก็บของอย่างระมัดระวัง ทันใดนั้น สายตาของเธอก็สะดุดเข้ากับกล่องไม้เก่าๆ ใบหนึ่งที่ซ่อนอยู่ใต้กองเอกสาร เมื่อเธอเปิดกล่องนั้นออก เธอก็พบกับรูปถ่ายเก่าๆ จำนวนมาก และสมุดบันทึกเล่มหนึ่ง รูปถ่ายส่วนใหญ่เป็นรูปของนทีในวัยเด็ก วัยรุ่น และวัยทำงาน แต่ก็มีบางรูปที่เป็นรูปของเธอกับนทีในสมัยที่ยังคบกันใหม่ๆ รอยยิ้มของพวกเขาในภาพนั้นดูสดใสและเปี่ยมไปด้วยความรัก ความทรงจำเก่าๆ หลั่งไหลเข้ามาในหัวของพิมพ์ ทำให้เธอรู้สึกทั้งสุขและเศร้าไปพร้อมๆ กัน เธอหยิบสมุดบันทึกขึ้นมาเปิดอ่าน เนื้อหาในสมุดบันทึกเป็นลายมือของนที บันทึกเรื่องราวต่างๆ ในชีวิตของเขา ตั้งแต่วัยเด็กจนถึงวันที่เขาประสบอุบัติเหตุ พิมพ์อ่านไปเรื่อยๆ ด้วยหัวใจที่เต้นระรัว เธอหวังว่าในบันทึกนี้อาจจะมีเบาะแสบางอย่างที่จะช่วยให้เธอเข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้นได้ ขณะที่เธออ่านไปถึงช่วงท้ายๆ ของบันทึก เธอก็พบข้อความที่ทำเอาเธอแทบหยุดหายใจ “ฉันกำลังจะสูญเสียทุกอย่างไป… แพรวา เธอเข้ามาในชีวิตฉันเหมือนพายุ มันง่ายเหลือเกินที่จะหลงระเริงไปกับเธอ ความรู้สึกที่เธอมีให้ฉัน… มันทำให้ฉันรู้สึกดี ยิ่งไปกว่านั้น… เธอทำให้ฉันรู้สึกว่าฉันเป็นคนที่สำคัญที่สุดในโลกใบนี้… แต่พิมพ์… พิมพ์คือคนที่ฉันรักจริงๆ… ฉันควรทำอย่างไรดี… ฉันไม่รู้จะเลือกทางไหน… หรือบางที… โชคชะตาอาจจะเลือกให้ฉันแล้ว… อุบัติเหตุครั้งนี้… อาจจะเป็นคำตอบ… หรืออาจจะเป็นจุดเริ่มต้นของหายนะ…” พิมพ์แทบไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง นที… เขารู้สึกสับสนกับความรู้สึกที่มีต่อเธอและแพรวาจริงๆ หรือ? และอุบัติเหตุครั้งนี้… มันเป็นเพียงอุบัติเหตุจริงๆ หรือ? หรือมันมีเงื่อนงำบางอย่างที่ซ่อนอยู่? ความรู้สึกสงสัยและไม่ไว้วางใจเริ่มก่อตัวขึ้นในใจของพิมพ์ เธอตัดสินใจแล้วว่าเธอจะต้องค้นหาความจริงให้ได้ ไม่ว่าจะต้องแลกมาด้วยอะไรก็ตาม