บรรยากาศภายในงานเลี้ยงเริ่มเข้าสู่ช่วงท้าย แขกเหรื่อทยอยกันเดินทางกลับ เหลือเพียงกลุ่มคนที่สนิทสนมกันจริงๆ เท่านั้นที่ยังคงนั่งพูดคุยกันอย่างออกรส แพรวาและอนาวินยังคงยืนอยู่ที่มุมสวนเงียบๆ แห่งเดิม ความสัมพันธ์ของทั้งสองดูเหมือนจะกระชับแน่นขึ้นหลังจากบทสนทนาที่เปิดอกคุยกันเมื่อครู่ แต่รอยร้าวจากความเคลือบแคลงของเรนก็ยังคงเป็นสิ่งที่มองข้ามไม่ได้ "ข้าไม่เคยคิดเลยว่าเจ้าจะ...กล้าบอกความจริงกับข้าตรงๆ แบบนี้" อนาวินเอ่ยขึ้น เขาปล่อยมือออกจากใบหน้าของแพรวา แต่ก็ยังคงยืนใกล้ๆ เธอ "ข้าคิดว่าเจ้าคงจะพยายามรักษาภาพลักษณ์ของแพงขวัญเอาไว้" แพรวายิ้มบางๆ "ฉันเคยคิดแบบนั้นค่ะ" เธอถอนหายใจ "แต่การโกหกต่อไปมันเหนื่อยเกินไป และฉันก็ไม่อยากให้คุณอนาวินเข้าใจฉันผิดไปมากกว่านี้" เธอหยุดเล็กน้อย "อีกอย่าง...ฉันรู้สึกว่าคุณอนาวินสมควรได้รับความจริง" "ความจริงนั้น...บางครั้งมันก็เจ็บปวด" อนาวินกล่าว "แต่ข้าก็พร้อมจะรับฟัง" เขากวาดสายตามองไปรอบๆ "ข้าไม่รู้ว่าเรนจะยังคงคอยจับตาดูเราอยู่หรือไม่ แต่ข้าหวังว่าเขาจะให้เวลาเราได้ทำความเข้าใจกัน" "ฉันก็หวังเช่นนั้นค่ะ" แพรวาตอบ "แต่ถ้าเขาไม่ยอม...ฉันก็ไม่รู้จะทำอย่างไร" "อย่าเพิ่งคิดมาก" อนาวินปลอบ "ตอนนี้เราอยู่ด้วยกันแล้ว" เขาเอื้อมมือมาจับมือของเธอไว้ "ข้าจะปกป้องเจ้าเอง" คำพูดนั้นทำให้แพรวารู้สึกอบอุ่นหัวใจ เธอไม่เคยได้รับความรู้สึกปลอดภัยเช่นนี้มาก่อนในชีวิตนี้ "ขอบคุณค่ะคุณอนาวิน" แพรวาบีบมือเขาเบาๆ "แต่ฉันก็ไม่อยากให้คุณอนาวินต้องเดือดร้อนเพราะฉัน" "เจ้าไม่ได้ทำให้ข้าเดือดร้อน" อนาวินยืนยัน "ตรงกันข้าม...เจ้าทำให้ชีวิตข้ามีสีสันขึ้นมาก" เขาเงยหน้ามองท้องฟ้าที่เริ่มมีดาวประดับประดา "ข้าไม่เคยคิดเลยว่า จะมีโอกาสได้พบกับใครสักคนที่เข้าใจข้าได้มากขนาดนี้" แพรวารู้สึกเขินอายกับคำชมของเขา "ฉันก็รู้สึกเช่นนั้นค่ะ" ทันใดนั้นเอง เสียงฝีเท้าดังขึ้นจากด้านหลัง พวกเขาทั้งสองคนหันไปมองพร้อมกัน พบว่าเป็นเรนที่เดินเข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด "ข้าคิดว่าพวกเจ้าคงคุยกันเสร็จแล้ว" เรนกล่าวเสียงเรียบ "ข้ามีเรื่องต้องคุยกับเจ้าอนาวิน" อนาวินขมวดคิ้ว "เรื่องอะไร?" "เรื่องของครอบครัว" เรนตอบ "เรื่องที่เจ้าควรจะให้ความสำคัญมากกว่าเรื่องผู้หญิง" คำพูดนั้นทำให้แพรวาชะงักไปเล็กน้อย เธอรู้ดีว่าเรนมีความสำคัญกับอนาวินมากแค่ไหน และความสัมพันธ์ของพวกเขาก็ไม่ใช่เรื่องธรรมดา "ข้าจะไปคุยกับเขา" อนาวินบอกแพรวา "รอข้าตรงนี้นะ" แพรวาพยักหน้า "ค่ะ" อนาวินเดินตามเรนไปที่มุมหนึ่งของสวน ซึ่งค่อนข้างจะห่างไกลจากสายตาของคนอื่นๆ แพรวาเฝ้ามองทั้งสองคนด้วยความเป็นห่วง เธอสัมผัสได้ถึงความตึงเครียดที่แผ่ออกมาจากพวกเขา "เจ้าแน่ใจหรืออนาวิน?" เรนถามเสียงเบา "แน่ใจว่าเจ้าจะเลือกทางนี้?" "ข้าแน่ใจ" อนาวินตอบเสียงหนักแน่น "ข้าเลือกแพรวา" เรนถอนหายใจ "เจ้ากำลังทำให้เรื่องมันซับซ้อนเกินไป" "ข้าไม่ได้ทำให้มันซับซ้อน" อนาวินโต้กลับ "เจ้าต่างหากที่พยายามเข้ามาแทรกแซง" "ข้าห่วงเจ้า" เรนกล่าว "เจ้ารู้ดีว่าข้าเป็นห่วงเจ้ามากแค่ไหน" "ข้ารู้" อนาวินยอมรับ "แต่ความรู้สึกของข้าที่มีต่อแพรวา มันไม่ใช่สิ่งที่เจ้าจะมาตัดสินได้" "แต่เจ้าลืมสัญญาของเราไปแล้วหรือ?" เรนถามด้วยน้ำเสียงตัดพ้อ "สัญญาที่เราให้ไว้กับบรรพบุรุษของเรา? สัญญาที่จะต้อง...?" เขาเว้นวรรคไป ราวกับกำลังลำบากใจที่จะพูดออกมา อนาวินเงียบไปครู่หนึ่ง "ข้าไม่ได้ลืม" เขาตอบเสียงเบา "แต่ข้าก็ไม่สามารถฝืนหัวใจตัวเองได้" "หัวใจเจ้ากำลังหลอกเจ้าอยู่นะอนาวิน" เรนกล่าว "เจ้ากำลังจะทำลายทุกอย่างที่เราสร้างมา" "ข้ากำลังจะสร้างสิ่งใหม่" อนาวินแย้ง "สิ่งที่จะทำให้ข้ามีความสุขอย่างแท้จริง" เรนมองอนาวินด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความผิดหวัง "ถ้าเจ้าเลือกทางนี้...เจ้าก็ต้องยอมรับผลที่จะตามมา" "ข้าพร้อมจะยอมรับ" อนาวินยืนยัน เรนส่ายหน้าช้าๆ "ข้าหวังเพียงว่า เจ้าจะคิดให้ดีก่อนที่จะสายเกินไป" เขาหันหลังเดินจากไป ทิ้งอนาวินให้ยืนอยู่ตามลำพัง อนาวินเดินกลับมาหาแพรวาด้วยสีหน้าเรียบเฉย แพรวาเห็นดังนั้นก็กังวลใจ "คุณอนาวินคะ เกิดอะไรขึ้น?" "ไม่มีอะไร" อนาวินตอบ "แค่เรนเป็นห่วงข้ามากเกินไป" "ฉันรู้สึกได้ว่าเขากังวลเรื่องอะไรบางอย่าง" แพรวาพูด "เขาดูเหมือนจะ...มีบางอย่างที่อยากจะบอกคุณอนาวิน แต่พูดไม่ได้" อนาวินมองแพรวา "เจ้าสังเกตได้ดี" เขาถอนหายใจ "เรื่องมันซับซ้อนกว่าที่เจ้าคิด" "คุณอนาวินคะ" แพรวาตัดสินใจเอ่ย "ฉันอยากจะช่วย ถ้ามีอะไรที่ฉันพอจะทำได้" อนาวินมองแพรวาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความซาบซึ้ง "ขอบใจนะแพรวา" เขาเดินเข้ามาใกล้ "แต่เรื่องนี้...มันเป็นเรื่องของข้ากับเรน" "แต่ถ้ามันเกี่ยวกับความปลอดภัยของคุณอนาวิน ฉันก็อยากจะช่วย" แพรวายืนกราน อนาวินยิ้มบางๆ "เจ้าเป็นห่วงข้ามากจริงๆ สินะ" "ค่ะ" แพรวาตอบเสียงเบา "เพราะฉัน...รักคุณอนาวิน" คำว่า "รัก" ที่หลุดออกจากปากแพรวา ทำให้อนาวินตะลึงไปชั่วขณะ เขาไม่เคยคาดคิดว่าเธอจะพูดคำนั้นออกมาเร็วขนาดนี้ "แพรวา..." อนาวินเอ่ยชื่อเธอเบาๆ "เจ้าแน่ใจหรือ?" "ฉันแน่ใจค่ะ" แพรวายิ้ม "ถึงแม้ว่าฉันจะเข้ามาอยู่ในร่างของแพงขวัญ แต่ความรู้สึกที่ฉันมีให้คุณอนาวิน...มันเป็นของฉันเอง" อนาวินมองแพรวาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกมากมาย ทั้งความรัก ความซาบซึ้ง และความหวัง เขาเอื้อมมือมาประคองใบหน้าของเธออีกครั้ง "ข้าก็รักเจ้า...แพรวา" แพรวารู้สึกราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุน คำว่า "รัก" จากปากของอนาวิน มันทำให้เธอรู้สึกเติมเต็มอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน "แต่เรื่องของเรน..." อนาวินพูดต่อ "มันยังคงเป็นปัญหา" "เราจะหาทางออกไปด้วยกันนะคะ" แพรวาบอก "ฉันจะอยู่เคียงข้างคุณ" อนาวินพยักหน้า "ใช่ เราจะผ่านมันไปให้ได้" ทั้งสองคนยืนกอดกันท่ามกลางสวนอันเงียบสงัด แสงจันทร์สาดส่องลงมาเป็นพยานแห่งความรักที่เพิ่งจะเบ่งบาน แต่ในขณะเดียวกัน ปัญหาที่ซ่อนเร้นอยู่เบื้องหลังความสัมพันธ์ของอนาวินกับเรน ก็กำลังจะกลายเป็นอุปสรรคสำคัญที่พวกเขาต้องเผชิญ