แพรวารู้สึกราวกับโลกทั้งใบกำลังถล่มลงมาตรงหน้า ข่าวการถูกฟ้องร้องราวกับมีดคมกริบกรีดลึกเข้าไปในหัวใจ เธอพยายามตั้งสติ คิดหาทางแก้ไข แต่สมองกลับขาวโพลนไปหมด ภาพใบหน้าแววตาผิดหวังของอนาวินผุดขึ้นมาอีกครั้ง นี่คือผลจากความประมาทของเธอหรือเปล่า หรือมีใครบางคนอยู่เบื้องหลังการกระทำครั้งนี้กันแน่ เสียงโทรศัพท์ที่ดังไม่หยุดหย่อนยิ่งเพิ่มความวุ่นวายให้เธอมากขึ้น "คุณแพรวาคะ เป็นไงบ้างคะ?" เสียงของนลินดังขึ้นมาทันทีที่เธอรับสาย ใบหน้าของแพรวาบิดเบี้ยวด้วยความเหนื่อยล้าและความกังวล "ฉันก็ไม่รู้จะทำยังไงแล้วลิน ตอนนี้ทุกอย่างมันเลวร้ายไปหมด" แพรวาถอนหายใจยาว "นักลงทุนถอนตัว บริษัทกำลังจะล้มละลาย ฉัน… ฉันไม่รู้ว่าเราจะผ่านเรื่องนี้ไปได้ยังไง" "ใจเย็นๆ ค่ะคุณแพรวา" นลินพยายามปลอบ "เราต้องหาทางสิคะ อย่าเพิ่งหมดหวังนะคะ" "หาทางไหนล่ะ ในเมื่อเรากำลังถูกโจมตีอย่างไม่ทันตั้งตัวแบบนี้" น้ำเสียงของแพรวาเริ่มสั่นเครือ "ฉันไม่คิดเลยว่าเรื่องมันจะบานปลายได้ขนาดนี้" "คุณอนาวินทราบเรื่องแล้วหรือยังคะ?" นลินถามต่อ "เขายังไม่รู้อะไรเลย" แพรวาตอบเสียงเบา "ฉันไม่อยากให้เขากังวลไปมากกว่านี้ แต่ถ้าเขาได้รู้ เขาคงจะ… เขาคงจะผิดหวังในตัวฉันมากแน่ๆ" "คุณแพรวาคะ คุณอย่าคิดแบบนั้นนะคะ" นลินรีบแย้ง "คุณอนาวินรักคุณนะคะ เขาจะเข้าใจ" "เข้าใจเหรอ?" แพรวาหัวเราะเยาะในลำคอ "ตอนนี้ฉันยังไม่เข้าใจตัวเองเลย แล้วเขาจะเข้าใจฉันได้ยังไง" ความรู้สึกท้อแท้เริ่มกัดกินหัวใจของแพรวา เธอไม่เคยคิดว่าชีวิตของเธอจะมาถึงจุดนี้ จุดที่ทุกอย่างกำลังจะพังทลายลงต่อหน้าต่อตา ทุกอย่างที่สร้างมาด้วยความพยายามทั้งหมด กำลังจะสูญสลายไปในพริบตา "คุณแพรวาคะ ดิฉันมีเรื่องจะบอกค่ะ" นลินเว้นจังหวะเล็กน้อย ราวกับกำลังรวบรวมความกล้า "ดิฉัน… ดิฉันสงสัยว่าคุณนลินอาจจะมีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ค่ะ" "คุณนลิน?" แพรวาถามเสียงหลง "หมายถึง… คุณนลินที่เป็นคู่หมั้นเก่าของฉันน่ะเหรอ?" "ค่ะ" นลินตอบเสียงหนักแน่น "ดิฉันสังเกตเห็นอะไรบางอย่างที่น่าสงสัยค่ะ ดิฉันเคยเห็นเขาคุยโทรศัพท์กับใครบางคนด้วยท่าทีลับๆ ล่อๆ และเมื่อสองวันก่อน ดิฉันเห็นเขากำลังส่งเอกสารบางอย่างให้กับคนที่ไม่คุ้นหน้า ในลักษณะที่ดูเหมือนการส่งข้อมูลสำคัญค่ะ" แพรวาพยายามประมวลผลข้อมูลที่นลินให้มา เรื่องราวที่เกิดขึ้นมันซับซ้อนเกินกว่าที่เธอจะรับมือได้ในเวลานี้ แต่คำพูดของนลินก็จุดประกายความหวังเล็กๆ ขึ้นมาในใจเธอ "แน่ใจนะลินว่าเห็นถูกต้อง?" แพรวาถามอย่างระมัดระวัง "แน่ใจค่ะคุณแพรวา" นลินยืนยัน "ดิฉันรู้ว่ามันอาจจะฟังดูเหลือเชื่อ แต่ดิฉันรู้สึกได้ว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากลจริงๆ ค่ะ" "แล้ว… มีอะไรอีกไหมที่เธอสังเกตเห็น?" แพรวาถามต่อ "มีค่ะ" นลินตอบ "ก่อนหน้านี้ ดิฉันเคยได้ยินคุณนลินพูดกับใครบางคนทางโทรศัพท์ค่ะ เขาพูดทำนองว่า 'ทุกอย่างกำลังจะเป็นไปตามแผน' และ 'อีกไม่นานเธอก็จะได้ทุกอย่างคืนมา' ค่ะ" แพรวารู้สึกเหมือนมีก้อนหินถ่วงอยู่ที่คอ ความคิดที่ว่านลินอาจจะเป็นผู้อยู่เบื้องหลังเรื่องร้ายๆ นี้เริ่มชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ "เขาพูดถึงใคร? แล้ว 'ทุกอย่าง' ที่ว่าคืออะไร?" "ดิฉันไม่ทราบค่ะคุณแพรวา" นลินตอบเสียงอ่อนลง "แต่จากน้ำเสียงและท่าทางของเขา ดิฉันรู้สึกได้ว่ามันเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับคุณแพรวาแน่นอนค่ะ" "แล้วทำไมเธอไม่บอกฉันตั้งแต่แรก?" แพรวาถามเสียงเข้มขึ้น "ดิฉัน… ดิฉันก็ไม่แน่ใจค่ะคุณแพรวา" นลินอึกอัก "ดิฉันคิดว่าอาจจะเป็นแค่ความเข้าใจผิดของดิฉันเอง หรือไม่ก็อาจจะเป็นแผนการอะไรบางอย่างที่ซับซ้อนเกินกว่าที่ดิฉันจะเข้าใจได้ค่ะ ดิฉันเลยอยากจะรอดูให้แน่ใจก่อน" "แต่ถ้าเธอมัวแต่รอดูแบบนี้ เราอาจจะสายเกินไปก็ได้นะ" แพรวาพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความผิดหวัง "ดิฉันขอโทษค่ะคุณแพรวา" นลินรีบกล่าว "ดิฉันผิดเองที่ช้าไปค่ะ แต่ตอนนี้ดิฉันมั่นใจแล้วว่าต้องมีอะไรบางอย่างไม่ถูกต้องแน่ๆ ค่ะ" แพรวาเงียบไปครู่หนึ่ง สมองของเธอประมวลผลทุกอย่างที่นลินบอก พลิกแพลงไปมาในหัว "โอเคลิน ขอบใจมากนะที่บอกฉัน" "แล้วคุณแพรวาจะทำยังไงต่อไปคะ?" นลินถามด้วยความเป็นห่วง "ฉันต้องไปคุยกับอนาวิน" แพรวาตอบหนักแน่น "ฉันต้องบอกเขาเรื่องนี้ แล้วเราค่อยมาดูกันว่าจะทำยังไงต่อไป" "ค่ะคุณแพรวา" นลินตอบรับ หลังจากวางสายจากนลิน แพรวาก็รีบแต่งตัวเพื่อจะออกไปหาอนาวิน เธอหยิบกระเป๋าและเดินออกจากห้อง ความรู้สึกผิดหวัง เสียใจ และโกรธปะปนกันไปหมด เธอไม่เคยคิดเลยว่าคนอย่างนลินจะทำเรื่องร้ายๆ แบบนี้ได้ลงคอ ระหว่างทาง แพรวาอดคิดถึงเรื่องที่อนาวินเคยบอกเธอไม่ได้ เรื่องที่เขากำลังเผชิญกับปัญหาบางอย่างที่เขาไม่สามารถเล่าให้เธอฟังได้ เธอสงสัยว่าเรื่องที่เกิดขึ้นกับบริษัทของเธอ อาจจะเกี่ยวข้องกับปัญหาที่อนาวินกำลังเจออยู่ก็เป็นได้ เมื่อมาถึงคอนโดของอนาวิน แพรวาก็พบว่าเขากำลังนั่งทำงานอยู่ที่โต๊ะทำงานของเขา ใบหน้าของเขาดูเคร่งเครียดอย่างเห็นได้ชัด "อนาวิน" แพรวาเรียกเสียงเบา อนาวินหันมามองเธอด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจ "แพรวา? มาได้ยังไง" "ฉันมีเรื่องต้องคุยกับคุณ" แพรวาเดินเข้าไปใกล้ "เรื่องมันใหญ่มาก" อนาวินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง สีหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นกังวล "เกิดอะไรขึ้น?" "บริษัทของฉันกำลังจะล้มละลาย" แพรวาพูดเสียงสั่น "เราถูกฟ้องร้อง และนักลงทุนก็ถอนตัวกันหมดแล้ว" สีหน้าของอนาวินซีดเผือดลงไปอีก "อะไรนะ? เป็นไปได้ยังไง?" "ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน" แพรวาตอบ "แต่ฉันมีเหตุผลที่ต้องสงสัยว่านลินอาจจะมีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้" "นลิน?" อนาวินทวนคำด้วยความไม่เชื่อ "เป็นไปไม่ได้" "ฉันรู้ว่ามันฟังดูเหลือเชื่อ" แพรวากล่าวต่อ "แต่นลินได้สังเกตเห็นพฤติกรรมที่น่าสงสัยของเขา และเขายังได้ยินนลินพูดเรื่องแผนการบางอย่างด้วย" อนาวินมองแพรวาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใย "เธอแน่ใจนะ?" "ฉันแน่ใจ" แพรวาตอบเสียงหนักแน่น "ฉันไม่อยากเชื่อเลยว่าเขาจะทำแบบนี้ได้ แต่ถ้ามันเป็นเรื่องจริง… มันก็จะเป็นหายนะสำหรับเรา" อนาวินเดินเข้ามาโอบกอดแพรวาไว้หลวมๆ "ไม่เป็นไรนะแพรวา เราจะผ่านเรื่องนี้ไปด้วยกัน" "แต่เราจะผ่านไปได้ยังไง ในเมื่อเราไม่รู้เลยว่าใครกำลังเล่นเกมอะไรอยู่" แพรวาซบหน้าลงกับอกของอนาวิน "ฉันกลัวเหลือเกิน อนาวิน" "ฉันจะปกป้องเธอเอง" อนาวินกระซิบข้างหู "ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ฉันจะอยู่เคียงข้างเธอเสมอ" คำพูดของอนาวินทำให้แพรวารู้สึกดีขึ้นเล็กน้อย แต่ความกังวลและความไม่ไว้วางใจในตัวนลินก็ยังคงอยู่ เธอรู้ดีว่านี่อาจจะเป็นจุดเริ่มต้นของเรื่องราวที่ซับซ้อนยิ่งกว่าเดิม