หลังจากได้ข้อมูลจากคุณวิรัช และความทรงจำที่ถูกปลุกขึ้นมาของแพรวา พวกเขาก็ได้ข้อสรุปบางประการเกี่ยวกับห้องลับและคฤหาสน์แห่งนี้ แต่คำถามสำคัญที่สุดยังคงค้างคาอยู่ คือตัวตนและจุดประสงค์ของชายปริศนาคนนั้น "ผมรู้สึกเหมือนมีบางอย่างกำลังจะเกิดขึ้น" วายุกล่าวขณะที่เขากำลังขับรถพาแพรวาและอนาวินกลับจากคฤหาสน์ "ความรู้สึกไม่สบายใจมันยิ่งทวีคูณขึ้นเรื่อยๆ" "ฉันก็รู้สึกเหมือนกัน" แพรวากล่าว "เหมือนกับว่าเรากำลังเดินเข้าไปในกับดัก" "เราจะระวังให้มากขึ้น" อนาวินกล่าว "ผมจะเพิ่มกำลังคนในการรักษาความปลอดภัยรอบๆ บ้าน และจะคอยจับตาดูความเคลื่อนไหวของชายปริศนาคนนั้น" "ผมเชื่อว่าเขาจะต้องกลับมาอีกครั้ง" วายุพูด "ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไรก็ตาม เขาคงไม่ยอมปล่อยให้เรื่องนี้จบลงง่ายๆ" เมื่อกลับมาถึงบ้านของอนาวิน แพรวาก็รู้สึกผ่อนคลายขึ้นเล็กน้อย แต่ความตึงเครียดจากเหตุการณ์ที่ผ่านมาก็ยังคงอยู่ เธอตัดสินใจที่จะใช้เวลาพักผ่อน และคิดทบทวนเรื่องราวทั้งหมด ในขณะที่เธอกำลังจะเดินเข้าไปในห้องนอน จู่ๆ เสียงโทรศัพท์มือถือของอนาวินก็ดังขึ้น เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ใบหน้าของเขาฉายแววตกใจ "ใครโทรมาเหรอ" แพรวาถาม "เป็นคนของเราที่เฝ้าคฤหาสน์" อนาวินตอบเสียงเครียด "มีบางอย่างผิดปกติ" "เกิดอะไรขึ้น" วายุถาม "มีคนบุกเข้าไปในคฤหาสน์" อนาวินกล่าว "และดูเหมือนว่าเป้าหมายของเขา คือห้องลับนั่นเอง" ทั้งแพรวาและวายุต่างมองหน้าอนาวินด้วยความตกตะลึง "คุณแน่ใจนะครับ" วายุถาม "แน่ใจ" อนาวินตอบ "คนของเราเห็นเงาเคลื่อนไหวอยู่ใกล้ๆ กับชั้นหนังสือที่เคยปิดทางเข้าห้องลับ" "เป็นเขาแน่ๆ" แพรวาพูดเสียงหนักแน่น "เขาต้องกลับมาเพื่อชิงบางสิ่งบางอย่างในห้องนั้น" "เราต้องไปที่นั่นเดี๋ยวนี้" วายุลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว "ถ้าเขาได้สิ่งที่เขาต้องการไป มันอาจจะสายเกินไป" อนาวินพยักหน้าเห็นด้วย "ผมจะรีบขับรถไป" การเดินทางไปยังคฤหาสน์ครั้งนี้ เต็มไปด้วยความเร่งรีบและความตึงเครียดที่มากกว่าเดิม สายฝนยังคงโปรยปรายลงมาไม่ขาดสาย ราวกับจะเตือนถึงอันตรายที่กำลังจะเกิดขึ้น เมื่อรถยนต์แล่นมาถึงบริเวณคฤหาสน์ พวกเขาก็เห็นแสงไฟกะพริบจากรถของตำรวจที่จอดอยู่ด้านนอก "เกิดอะไรขึ้น" อนาวินถามคนของเราที่ยืนรออยู่ "เกิดการต่อสู้กันเหรอ" "ไม่ครับท่าน" ชายคนนั้นตอบ "เราพยายามจะหยุดเขา แต่เขาหลบหนีไปได้แล้ว" "หลบหนีไปแล้ว" แพรวาอุทาน "แล้ว... เขาได้อะไรไปหรือเปล่า" "ไม่แน่ใจครับท่าน" ชายคนนั้นตอบ "แต่เขาวิ่งเข้าไปในห้องลับ และออกมาอย่างรวดเร็ว" "แล้วเขาเป็นใคร" วายุถาม "เราไม่เห็นหน้าเขาชัดเจนครับ" ชายคนนั้นกล่าว "เขาใส่หน้ากาก และเสื้อผ้าสีดำ แต่... เขาเคลื่อนไหวได้รวดเร็วและคล่องแคล่วมาก" อนาวินรีบวิ่งเข้าไปในคฤหาสน์ เขาเดินตรงไปยังบริเวณห้องสมุดเก่า ทันทีที่เขาไปถึง เขาก็เห็นว่าชั้นหนังสือที่เคยปิดทางเข้าห้องลับนั้น ถูกเปิดออก "เขาเข้าไปแล้วจริงๆ" อนาวินพึมพำ "เราต้องตามเขาไป" วายุพูด "เขาอาจจะยังไม่ไปไหนไกล" อนาวินพยักหน้าเห็นด้วย เขามองไปยังปากทางเข้าห้องลับด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น "ผมจะตามหาตัวเขาให้เจอ ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม" แพรวาจับมืออนาวินเบาๆ "ฉันจะไปด้วย" "ไม่" อนาวินปฏิเสธ "มันอันตรายเกินไป" "แต่ฉันเป็นคนเดียวที่เคยเข้ามาในห้องนั้น" แพรวาแย้ง "บางที ฉันอาจจะจำอะไรบางอย่างที่คนอื่นมองข้ามไปได้" "แพรวาพูดถูก" วายุเสริม "เราต้องการทุกความช่วยเหลือเท่าที่จะทำได้" อนาวินมองหน้าแพรวา และวายุ เขารู้ดีว่าการต่อต้านคงจะไร้ประโยชน์ "ก็ได้" เขาถอนหายใจ "แต่พวกคุณต้องทำตามคำสั่งของผมอย่างเคร่งครัด" ทั้งสามคนก้าวเข้าสู่ห้องลับ บันไดหินทอดยาวลงไปในความมืด แสงไฟฉายจากโทรศัพท์มือถือของพวกเขา ส่องสว่างไปทั่วบริเวณ "เขาเพิ่งจะมาที่นี่" วายุชี้ไปยังรอยเท้าที่เปียกชื้นบนพื้นหิน "มันยังใหม่มาก" "เราต้องรีบตาม" อนาวินกล่าว "ก่อนที่เขาจะหายตัวไปอีกครั้ง" ขณะที่พวกเขากำลังจะก้าวลงบันได จู่ๆ เสียงหัวเราะแหลมสูงก็ดังขึ้นมาจากความมืดเบื้องล่าง "หึหึหึ... พวกแกมาช้าไปหน่อยนะ" เสียงนั้นเย็นเยียบและชั่วร้าย ทำให้ขนลุกไปทั่วร่าง "ใครน่ะ" อนาวินตะโกนถาม "ข้าคือคนที่พวกแกกำลังตามหา" เสียงนั้นตอบ แพรวาจำเสียงนั้นได้ทันที มันคือเสียงของชายปริศนาที่เธอเจอในห้องลับครั้งก่อน "มันคือเขา!" เธออุทาน "ใช่แล้ว" เสียงนั้นกล่าว "และข้าจะไม่มีวันยอมให้พวกแกเข้ามาขัดขวางแผนของข้าเด็ดขาด" เงาดำทะมึนปรากฏขึ้นที่ปลายบันได มันคือชายในชุดสีดำที่วายุเห็นเมื่อคืนนี้ ใบหน้าของเขาถูกปกปิดด้วยหน้ากาก แต่แววตาที่โผล่พ้นออกมานั้น ฉายประกายแห่งความอาฆาตแค้น "แกคือใคร" อนาวินถามอย่างเดือดดาล "ข้าคือ... ผู้ที่จะทวงคืนสิ่งที่ถูกพรากไป" ชายปริศนาตอบ ทันใดนั้น อาวุธบางอย่างก็ถูกเหวี่ยงออกมาจากความมืด พุ่งเข้าใส่กลุ่มของอนาวินอย่างรวดเร็ว!