คุณนลินีมองเมลิสาและธนินท์ด้วยสายตาที่ยังคงสงบนิ่ง แต่แฝงไว้ด้วยประกายบางอย่างที่ยากจะคาดเดา “แต่… พวกเธอก็ต้องเข้าใจฉันด้วยนะจ๊ะ” คุณนลินีกล่าวเสียงเรียบ “ฉันเสนอเงื่อนไขนี้ ไม่ใช่เพราะฉันอยากบังคับให้ใครแต่งงาน แต่เพราะฉันเห็นว่านี่เป็นทางออกที่ดีที่สุดสำหรับครอบครัวของเมลิสา และฉันก็หวังว่าธนินท์เองก็จะได้ประโยชน์จากข้อตกลงนี้เช่นกัน” ธนินท์พยักหน้าช้าๆ “ผมเข้าใจครับคุณนลินี” เขาตอบ “และผมก็เคารพการตัดสินใจของเมลิสาครับ” เมลิสาหันไปมองธนินท์ด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน เขาไม่ได้แสดงท่าทีขุ่นเคืองที่เธอปฏิเสธข้อตกลงนี้ แต่กลับให้การสนับสนุน ทำให้เธอรู้สึกผิดมากขึ้นไปอีก “ฉันรู้ค่ะว่าคุณป้ามีเจตนาดี” เมลิสาพูดอย่างจริงใจ “แต่หนู... หนูคิดว่าหนูไม่สามารถหลอกใช้ความรู้สึกของใครมาแก้ปัญหาได้ค่ะ โดยเฉพาะ... ความรู้สึกของธนินท์” เธอเหลือบมองธนินท์อีกครั้ง “หนูเชื่อว่าความรักหรือความสัมพันธ์ควรจะเกิดขึ้นจากความรู้สึกที่แท้จริงเท่านั้น” คุณนลินีลุกขึ้นยืนและเดินไปที่ราวระเบียง มองออกไปยังผืนน้ำสีครามของทะเลสาบ “ความรู้สึกที่แท้จริง... เป็นสิ่งที่สวยงามเสมอจ้ะ” เธอพูดพลางถอนหายใจเบาๆ “แต่บางครั้ง โลกแห่งความเป็นจริงก็บังคับให้เราต้องทำในสิ่งที่เราอาจไม่ต้องการ” เธอหันกลับมามองทั้งสองคน ใบหน้าของเธอฉายแววครุ่นคิด “ฉันเข้าใจความลังเลของพวกเธอ... แต่ข้อเสนอของฉันมันผูกพันกับผลประโยชน์ของครอบครัวเธอจริงๆ ใช่ไหม เมลิสา” เมลิสายังคงพยักหน้า “ค่ะ คุณป้า ธุรกิจของครอบครัวกำลังจะล้มละลายจริงๆ ค่ะ” “และครอบครัวของธนินท์... มีปัญหากับกลุ่มทุนที่กำลังจะเข้ามาก่อกวนธุรกิจของครอบครัวเธออยู่เหมือนกัน ใช่ไหม” คุณนลินีพูดต่อ ทำให้ทั้งเมลิสาและธนินท์ประหลาดใจ ธนินท์เลิกคิ้วขึ้น “คุณนลินีทราบเรื่องนี้ได้อย่างไรครับ” “ฉันได้ข่าวจากวงในมาน่ะจ้ะ” คุณนลินีตอบยิ้มๆ “ธุรกิจของตระกูลธนโชติ... กำลังเผชิญกับคลื่นลมแรงทีเดียว ฉันเองก็มีส่วนได้ส่วนเสียอยู่บ้างในธุรกิจบางส่วนของตระกูลเธอ” เมลิสายิ่งงุนงง “แล้ว... แล้วเรื่องนี้เกี่ยวกับข้อตกลงของเรายังไงคะ” “ก็ถ้าครอบครัวของเธอล้มละลาย... มันก็จะส่งผลกระทบต่อภาพลักษณ์และความเชื่อมั่นของนักลงทุนที่มีต่อธุรกิจของฉันด้วย” คุณนลินีอธิบาย “และถ้าครอบครัวธนโชติถูกกลุ่มทุนนั้นเข้ามาก่อกวนได้สำเร็จ... มันก็จะเป็นสัญญาณที่ไม่ดีสำหรับธุรกิจอื่นๆ ในเครือของฉันเช่นกัน” เธอเดินกลับมานั่งลงอีกครั้ง “ดังนั้น... การที่ครอบครัวของเธอแข็งแกร่งขึ้น และครอบครัวของธนินท์สามารถรักษาฐานะของตนเองไว้ได้... มันก็เป็นผลประโยชน์ร่วมกันของพวกเราทุกคน” “แต่... การแต่งงานไม่ใช่ทางออกเดียว” ธนินท์แย้ง “ผมมั่นใจว่าเราสามารถหาทางออกอื่นได้” “แน่นอนจ้ะ” คุณนลินีพยักหน้า “แต่ข้อเสนอของฉัน มันคือการผูกมัดให้เกิดความมั่นคงในระยะยาว” เธอหยุดไปครู่หนึ่ง “บางที... สิ่งที่พวกเธอคิดว่าเป็น 'การหลอกลวง' อาจจะเป็นเพียง 'การสร้างความมั่นคง' ที่จำเป็นก็ได้นะ” เมลิสาอึ้งไปกับคำพูดของคุณนลินี เธอไม่เคยคิดเลยว่าเบื้องหลังข้อเสนอของคุณนลินีจะมีเหตุผลที่ซับซ้อนและเกี่ยวพันกับผลประโยชน์ของตระกูลธนโชติของธนินท์ด้วย “แต่คุณป้าคะ” เมลิสาเริ่มพูด “ความรู้สึกของหนู...” “ความรู้สึก... เป็นสิ่งที่เปลี่ยนแปลงได้นะจ๊ะ” คุณนลินีแทรกขึ้น “และในโลกธุรกิจ... ความรู้สึกมักจะถูกมองข้าม หรือต้องถูกเสียสละไปเพื่อผลประโยชน์ที่ใหญ่กว่า” “ผมไม่คิดอย่างนั้นครับ” ธนินท์พูดสวนขึ้นมาอย่างหนักแน่น “ผมเชื่อว่าความรู้สึกที่แท้จริงเป็นสิ่งสำคัญ และมันสามารถสร้างความมั่นคงได้ในแบบของมันเอง” คุณนลินีมองธนินท์ด้วยสายตาที่ประหลาดใจเล็กน้อย “คุณนี่... เป็นสุภาพบุรุษที่น่าชื่นชมจริงๆ นะ” เธอชม “แต่บางครั้ง... โลกก็ไม่ได้สวยงามเหมือนที่เราคิด” “ผมอาจจะไม่ได้เข้าใจโลกธุรกิจเท่าคุณนลินี” ธนินท์ยอมรับ “แต่ผมเข้าใจความรู้สึกของตัวเอง และผมก็ให้เกียรติความรู้สึกของเมลิสาเสมอ” เมลิสาหันไปมองธนินท์อีกครั้ง เธอสัมผัสได้ถึงความจริงใจในน้ำเสียงของเขา ความรู้สึกผิดที่มีต่อเขาค่อยๆ จางลง แทนที่ด้วยความรู้สึกซาบซึ้ง “คุณนลินีคะ” เมลิสาพูดอย่างมั่นคง “หนูขอขอบคุณสำหรับข้อเสนอของคุณค่ะ และหนูเข้าใจเหตุผลของคุณดี” เธอหยุดไปเล็กน้อย “แต่หนูยืนยันในสิ่งที่หนูตัดสินใจค่ะ หนูไม่สามารถแต่งงานกับธนินท์ได้” คุณนลินีพยักหน้าช้าๆ “เข้าใจแล้วจ้ะ” เธอพูด “ถ้าอย่างนั้น... ฉันคงต้องคิดหาทางออกอื่นสำหรับปัญหาของครอบครัวเธอแล้ว” “หนูจะพยายามหาทางแก้ไขด้วยตัวเองค่ะ” เมลิสาบอก “และหนูเชื่อว่าธุรกิจของครอบครัวเราจะสามารถผ่านพ้นวิกฤตนี้ไปได้” “แล้วเรื่องของตระกูลธนโชติล่ะจ๊ะ” คุณนลินีถามธนินท์ “ถ้าพวกเธอไม่แต่งงานกัน... แล้วใครจะช่วยค้ำยันผลประโยชน์ของครอบครัวเธอในสถานการณ์ตอนนี้” ธนินท์มองคุณนลินีอย่างแน่วแน่ “ผมจะหาทางของผมเองครับ คุณนลินี” “ดีมาก” คุณนลินีกล่าว “ฉันชื่นชมความมุ่งมั่นของพวกเธอ” เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ “เอาล่ะ... ถ้าพวกเธอตัดสินใจแบบนี้แล้ว ฉันก็คงไม่สามารถยื่นมือเข้าช่วยเรื่องธุรกิจของครอบครัวเธอได้อีก” คำพูดของคุณนลินีทำให้เมลิสารู้สึกใจหายวาบ “คุณป้า... หมายความว่ายังไงคะ” “หมายความว่า... ข้อตกลงของเราได้สิ้นสุดลงแล้วจ้ะ” คุณนลินีตอบ “ฉันจะไม่บังคับพวกเธออีกต่อไป” เมลิสารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบถล่มลงมา เธอสูญเสียทั้งโอกาสในการช่วยเหลือครอบครัว และความสัมพันธ์อันซับซ้อนที่เธอกำลังเผชิญ “แต่... แล้วครอบครัวของหนู...” เมลิสาพยายามจะพูดต่อ “ฉันมีทางเลือกอื่นสำหรับเธอ” คุณนลินีพูด “แต่ไม่ใช่ทางเลือกที่จะทำให้เธอมีความสุขในระยะสั้น”