เมลิสาเบิกตากว้าง หัวใจหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่มอีกครั้ง คำพูดของคุณนลินีดังสะท้อนอยู่ในหัวราวกับเสียงระฆังที่ดังไม่หยุด ที่ดินแปลงสุดท้ายที่เป็นความหวังของครอบครัว กลับถูกมอบให้กับภวินท์ไปแล้วอย่างนั้นหรือ? ความผิดหวัง ความเสียใจ และความรู้สึกเหมือนถูกหักหลัง ตีรวนอยู่ในอกจนแทบจะระเบิดออกมา เธอพยายามรวบรวมสติ หายใจเข้าลึกๆ เพื่อระงับอารมณ์ที่กำลังพลุ่งพล่าน "คุณป้า... ให้ภวินท์ไปแล้วเหรอคะ" เมลิสาถามเสียงสั่น ความผิดหวังฉายชัดในแววตา น้ำตาเริ่มเอ่อคลอจนแทบจะมองเห็นภาพตรงหน้าพร่ามัว คุณนลินีพยักหน้าช้าๆ "ใช่จ้ะ เมื่อวานนี้เอง" เธอกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ราวกับจะบอกว่ามันเป็นเรื่องธรรมดา "ฉันคิดว่า... ภวินท์น่าจะใช้ที่ดินแปลงนั้นได้คุ้มค่ากว่า" "คุ้มค่ากว่า... สำหรับครอบครัวของหนูเหรอคะ" เมลิสาถามเสียงสูงขึ้น เธอยกมือขึ้นกุมอก ราวกับจะกดความเจ็บปวดที่พุ่งพล่าน "ครอบครัวของหนู... กำลังจะสูญเสียทุกอย่าง เพราะหนู... เพราะหนูไม่สามารถทำให้คุณป้าพอใจได้" ธนินท์ที่ยืนอยู่ข้างๆ รีบเข้ามาจับมือเมลิสาไว้แน่น เขาเห็นสีหน้าของเธอที่ซีดเผือดลงไปทุกที เขาหันไปมองคุณนลินีด้วยสายตาตำหนิ "คุณนลินีครับ" ธนินท์กล่าวเสียงเข้ม "ผมไม่คิดว่านี่เป็นคำพูดที่เหมาะสมเลยนะครับ" คุณนลินียักไหล่เล็กน้อย "ฉันก็แค่พูดความจริง" เธอกล่าว "เมลิสาเองก็รู้ดีว่าธุรกิจของครอบครัวเธออยู่ในสภาพที่ย่ำแย่แค่ไหน ถ้าไม่มีใครเข้ามาช่วยพยุง... มันก็มีแต่จะทรุดลงไปเรื่อยๆ" เมลิสาส่ายหน้าช้าๆ "หนู... หนูรู้ค่ะ" เธอตอบเสียงแผ่ว "แต่... หนูไม่คิดว่า... การให้ที่ดินแปลงสุดท้ายกับภวินท์... จะเป็นทางออกที่ดีที่สุด" "ทำไมล่ะจ๊ะ" คุณนลินีเลิกคิ้ว "ฉันคิดว่ามันเป็นโอกาสที่ดีนะ ภวินท์จะสามารถใช้ที่ดินแปลงนั้นสร้างประโยชน์ได้มากมาย ทั้งในเชิงธุรกิจและในเชิงของ... ความสัมพันธ์" คำว่า 'ความสัมพันธ์' ทำให้เมลิสาชะงัก เธอเงยหน้ามองคุณนลินีด้วยความไม่เข้าใจ "ความสัมพันธ์... ที่คุณป้าหมายถึง... คืออะไรคะ" คุณนลินียิ้มบางๆ "ก็ความสัมพันธ์ระหว่างภวินท์กับเธอไงจ๊ะ" เธอกล่าว "ฉันเชื่อว่า... ถ้าภวินท์ได้ที่ดินแปลงนั้นไป เขาก็จะมีความผูกพันกับครอบครัวของเธอมากขึ้น และมันอาจจะ... นำไปสู่การกลับมาของพวกเธอทั้งสองคนได้" "คุณป้า... พูดเล่นใช่ไหมคะ" เมลิสาถามเสียงสั่น "คุณป้าจะใช้ที่ดินของหนู... เป็นเครื่องมือในการจับคู่หนูกับภวินท์เหรอคะ" "ไม่ใช่เครื่องมือจ้ะ" คุณนลินีแก้ไข "แต่เป็นสะพาน" เธอยิ้มกว้างขึ้น "สะพานที่จะเชื่อมโยงพวกเธอสองคนกลับมาหากันอีกครั้ง" ธนินท์ปล่อยมือจากเมลิสา เขาก้าวไปยืนขวางระหว่างเมลิสากับคุณนลินี "คุณนลินีครับ" ธนินท์กล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "ผมคิดว่าคุณกำลังเล่นกับความรู้สึกของคนอื่นมากเกินไปนะครับ" "ฉันไม่ได้เล่น" คุณนลินีสวนกลับทันควัน "ฉันกำลังพยายามช่วยเธอต่างหาก" "ถ้าคุณนลินีอยากช่วยจริงๆ" ธนินท์กล่าว "คุณนลินีควรจะหาทางช่วยเหลือธุรกิจของครอบครัวเมลิสาอย่างตรงไปตรงมา ไม่ใช่เอาเรื่องของที่ดินมาต่อรองแบบนี้" "ฉันก็ช่วยแล้วไง" คุณนลินีตอบ "ฉันให้โอกาสเธอแล้ว แต่เธอเลือกที่จะปฏิเสธ" "การปฏิเสธข้อเสนอที่คุณนลินีเสนอ ไม่ได้หมายความว่าเมลิสาไม่ต้องการความช่วยเหลือ" ธนินท์แย้ง "แต่หมายความว่า เธอไม่ต้องการความช่วยเหลือที่มีเงื่อนไขซับซ้อน และไม่ต้องการถูกบังคับให้กลับไปหาคนที่เธอไม่ต้องการ" เมลิสาก้มหน้ามองพื้น เธอรู้สึกสับสน ตื้นตัน และเจ็บปวดไปพร้อมๆ กัน เธอขอบคุณธนินท์ในใจที่คอยปกป้องเธอ แต่เธอก็รู้ดีว่าสถานการณ์ของครอบครัวเธอกำลังเลวร้ายลงทุกที "คุณป้าคะ" เมลิสาพูดขึ้น "หนู... หนูเข้าใจว่าคุณป้าหวังดี" เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ "แต่... หนูคิดว่า... การที่คุณป้าให้ที่ดินแปลงนั้นกับภวินท์... มันอาจจะเป็น... แผนของคุณป้าเองรึเปล่าคะ" คุณนลินีเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย "แผนของฉัน... หมายความว่ายังไงจ๊ะ" "หนู... หนูไม่แน่ใจค่ะ" เมลิสาตอบ "แต่... ทำไมคุณป้าถึงได้... ยืนกรานที่จะให้ภวินท์ได้ที่ดินแปลงนั้นไปนัก" เธอเงยหน้ามองคุณนลินีตรงๆ "หรือว่า... ที่ดินแปลงนั้น... มีความสำคัญบางอย่าง... ที่หนูไม่รู้" ความเงียบปกคลุมห้องอีกครั้ง คราวนี้มันหนักอึ้งไปด้วยความสงสัยและคำถามที่ยังไม่ได้รับคำตอบ คุณนลินีมองเมลิสาด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก "เธอคิดมากไปแล้วล่ะจ้ะ" คุณนลินีกล่าวในที่สุด "ฉันก็แค่... อยากให้ภวินท์กับครอบครัวของเธอได้ใกล้ชิดกันมากขึ้นก็เท่านั้น" "แต่... ถ้าภวินท์ไม่ต้องการ..." เมลิสาเอ่ย "ภวินท์... เขามีเหตุผลของเขา" คุณนลินีแทรกขึ้น "และฉัน... เชื่อใจเขา" เมลิสาเงียบไป เธอไม่รู้จะพูดอะไรอีกต่อไป ความรู้สึกสับสนถาโถมเข้ามาอีกครั้ง เธอไม่รู้ว่าควรจะเชื่อใครดี หรือควรจะทำอย่างไรต่อไป "ถ้าอย่างนั้น... หนูขอตัวนะคะ" เมลิสาพูดเสียงเบา "หนู... หนูเหนื่อยแล้ว" "ก็ได้จ้ะ" คุณนลินีตอบ "ถ้าเธออยากได้อะไร... ก็บอกฉันได้เสมอนะ" เมลิสาพยักหน้าเล็กน้อย เธอหันไปมองธนินท์ "ธนินท์... ไปกันเถอะ" ธนินท์พยักหน้า เขาเดินไปเปิดประตูให้เมลิสา เมลิสาก้าวออกไปจากห้องนั้น โดยไม่หันกลับไปมองอีกเลย ทิ้งคุณนลินีไว้เพียงลำพังในห้องรับแขกริมทะเลสาบที่เคยอบอุ่น แต่บัดนี้กลับเย็นเยียบราวกับถูกทอดทิ้ง