เมลิสาเดินตามธนินท์ออกมาจากคฤหาสน์ คุณนลินี และก้าวไปสู่ความมืดมิดของยามค่ำคืน อากาศเย็นยะเยือกที่ปะทะใบหน้า ช่วยให้เธอรู้สึกตัวดีขึ้นเล็กน้อย แต่ความสับสนและความเจ็บปวดในใจยังคงเกาะกุมราวกับเงา เธอหันไปมองรถของธนินท์ที่จอดรออยู่ "ขอบคุณนะ ธนินท์" เมลิสาพูดเสียงแผ่ว "ที่อยู่เป็นเพื่อนหนู" ธนินท์เปิดประตูรถให้เธอ "ไม่เป็นไรหรอกเมลิสา" เขากล่าว "ผมเป็นห่วงคุณ" เมลิสาก้าวเข้าไปนั่งในรถ เธอปล่อยให้ร่างกายจมลงไปในเบาะหนังนุ่มๆ สูดหายใจเข้าลึกๆ พยายามรวบรวมสติที่กระเจิดกระเจิง "ฉัน... ไม่เข้าใจเลยจริงๆ" เมลิสาพึมพำกับตัวเอง "ทำไมคุณป้าถึงได้ทำแบบนี้" "คุณนลินี... ดูเหมือนจะมีแผนอะไรบางอย่างซ่อนอยู่" ธนินท์กล่าวขณะสตาร์ทรถ "และผมก็ไม่แน่ใจว่า... แผนนั้น... จะดีกับคุณหรือเปล่า" "แต่... ที่ดินแปลงนั้น... มันสำคัญมากนะ ธนินท์" เมลิสากล่าว "มันคือความหวังสุดท้ายของครอบครัวเรา" "ผมรู้" ธนินท์ตอบ "และผมก็เสียใจด้วยที่คุณต้องสูญเสียมันไป" ทั้งสองนั่งเงียบๆ ในรถ ปล่อยให้เสียงเครื่องยนต์และความมืดรอบข้างกลบเสียงความรู้สึกที่กำลังปะทุอยู่ภายใน เมลิสากอดอกแน่น พยายามคิดหาทางออก แม้ว่าในตอนนี้ทุกทางดูเหมือนจะตันไปหมด "แล้ว... ภวินท์ล่ะ" เมลิสากล่าวเสียงเบา "เขา... เขารู้เรื่องนี้ด้วยหรือเปล่า" ธนินท์หันมามองเธอ "ผมไม่แน่ใจครับ" เขากล่าว "แต่จากที่ผมสังเกต... ภวินท์เองก็ดูเหมือนจะมีอะไรบางอย่างปิดบังอยู่เหมือนกัน" "ปิดบัง..." เมลิสาทวนคำ "หมายความว่ายังไง" "เขาดู... เหมือนจะรู้ดีกว่าที่คุณคิด" ธนินท์อธิบาย "และบางที... เขาอาจจะไม่ได้อยากได้ที่ดินแปลงนั้นจริงๆ ก็ได้" "แต่คุณป้าบอกว่า... ให้เขาไปแล้ว" เมลิสาพูดด้วยน้ำเสียงสับสน "คุณนลินีอาจจะพูดไปอย่างนั้น" ธนินท์กล่าว "หรือ... ภวินท์อาจจะรับไว้ด้วยเหตุผลบางอย่าง" เมลิสาก้มหน้ามองมือตัวเอง "ฉัน... ฉันรู้สึกเหมือนกำลังถูกหลอก" เธอพูด "ถูกหลอกโดยทุกคน... ทั้งคุณป้า... และภวินท์" "ผมขอโทษนะเมลิสา" ธนินท์กล่าว "แต่บางที... คุณอาจจะต้องลองคุยกับภวินท์ดู" "คุยกับเขา..." เมลิสาทวนคำ "จะคุยอะไรได้อีก" "คุยเรื่องที่ดิน" ธนินท์แนะนำ "คุยเรื่องความรู้สึกของคุณ... และคุยถึงสิ่งที่เขากำลังคิด" เมลิสาถอนหายใจยาว "ฉันไม่รู้ว่าฉันจะทำได้หรือเปล่า" เธอกล่าว "การเจอหน้าเขา... มันทำให้ฉันรู้สึก... สับสน" "ผมเข้าใจ" ธนินท์กล่าว "แต่ถ้าคุณไม่ถาม... คุณก็ไม่มีทางรู้" รถขับไปตามถนนที่มืดมิด เมลิสามองออกไปนอกหน้าต่าง พลางคิดถึงคำพูดของธนินท์ เธอยอมรับว่าลึกๆ แล้ว เธอเองก็อยากรู้ความจริงเกี่ยวกับภวินท์เช่นกัน เมื่อรถมาถึงคอนโดของเมลิสา ธนินท์จอดรถและลงมาส่งเธอที่หน้าประตู "ขอบคุณอีกครั้งนะ ธนินท์" เมลิสาเอ่ย "สำหรับทุกอย่าง" "ไม่เป็นไรครับ" ธนินท์ยิ้ม "ถ้ามีอะไร... โทรหาผมได้เสมอนะ" เมลิสากล่าวขอบคุณอีกครั้งก่อนจะเดินเข้าคอนโดไป ทิ้งธนินท์ไว้กับความคิดและความกังวล ภายในห้องคอนโด เมลิสานั่งลงบนโซฟา เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา จ้องมองรายชื่อของภวินท์ ก่อนจะถอนหายใจแล้ววางโทรศัพท์ลง "พรุ่งนี้... ฉันจะลองดู" เธอพึมพำกับตัวเอง วันรุ่งขึ้น เมลิสาตัดสินใจไปหาภวินท์ที่บริษัท เธอเตรียมใจมาอย่างดีว่าจะต้องเผชิญหน้ากับเขาอีกครั้ง เมื่อเธอไปถึงแผนกต้อนรับ เธอก็แจ้งความประสงค์ที่จะพบภวินท์ "ขออภัยค่ะ คุณภวินท์ติดประชุมค่ะ" พนักงานต้อนรับแจ้ง "แต่ถ้าไม่เร่งด่วน... ดิฉันสามารถแจ้งให้คุณภวินท์ทราบภายหลังได้ค่ะ" "ไม่เป็นไรค่ะ" เมลิสากล่าว "รบกวนแจ้งเขาด้วยนะคะ ว่าเมลิสามา" พนักงานต้อนรับรับทราบ ก่อนจะเดินหายไปหลังเคาน์เตอร์ เมลิสายืนรออยู่สักพัก รู้สึกประหม่าเล็กน้อย เธอไม่แน่ใจว่าภวินท์จะยอมเจอเธอหรือไม่ ไม่นานนัก พนักงานต้อนรับก็กลับมาพร้อมกับรอยยิ้ม "คุณภวินท์อนุญาตให้คุณเมลิสาเข้าไปพบค่ะ" เธอบอก "กรุณาตามดิฉันมาทางนี้ค่ะ" เมลิสาเดินตามพนักงานต้อนรับไปยังห้องทำงานของภวินท์ หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นทุกขณะ เธอกำลังจะเผชิญหน้ากับอดีต และอาจจะต้องรับรู้ความจริงบางอย่างที่อาจจะทำให้เธอเจ็บปวด เมื่อประตูห้องทำงานเปิดออก เมลิสาก็เห็นภวินท์นั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานของเขา ใบหน้าของเขาดูเคร่งขรึมกว่าปกติ "เมลิสา" ภวินท์เอ่ยขึ้นเมื่อเห็นเธอ "มีอะไรหรือเปล่า" "ฉัน... ฉันอยากจะคุยกับคุณ" เมลิสาตอบเสียงสั่นเล็กน้อย ภวินท์ผายมือเชิญให้เธอนั่ง "เชิญนั่ง" เขากล่าว "มีอะไร... เล่ามาได้เลย" เมลิสานั่งลงบนเก้าอี้ตรงข้ามกับเขา เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะเริ่มพูด "ฉัน... ฉันอยากจะถามเรื่องที่ดินริมทะเลสาบค่ะ" เมลิสาเอ่ย "คุณป้าบอกว่า... ให้ที่ดินแปลงนั้นกับคุณ" ภวินท์นิ่งไปเล็กน้อย ดวงตาของเขาสบเข้ากับดวงตาของเมลิสา "ใช่" ภวินท์ตอบ "ผมได้รับที่ดินแปลงนั้นมาจากคุณนลินี" "คุณ... คุณรู้เรื่องนี้มาก่อนแล้วเหรอคะ" เมลิสาถาม "รู้ว่าครอบครัวฉันกำลังจะเสียที่ดินแปลงนี้" ภวินท์ลังเลเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้า "รู้ครับ" คำตอบของภวินท์ทำให้เมลิสาแทบจะทรุดลงไปกับพื้น เธอรู้สึกเหมือนถูกแทงข้างหลังอีกครั้ง "แล้ว... ทำไมคุณถึงยอมรับที่ดินแปลงนั้นไป" เมลิสาถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด "ทั้งๆ ที่คุณก็รู้ว่า... มันสำคัญกับครอบครัวของฉันมากแค่ไหน"