หลังจากค่ำคืนในงานเลี้ยง เมษาเริ่มรู้สึกว่าชีวิตของเธอในคฤหาสน์หลังใหญ่นี้ ไม่ได้เงียบเหงาเหมือนเมื่อก่อนอีกต่อไป ภาคินเริ่มกลับบ้านเร็วขึ้น และมีเวลาพูดคุยกับเธอมากขึ้น "วันนี้เป็นไงบ้าง" ภาคินถามขณะที่ทั้งสองกำลังนั่งทานอาหารเย็นด้วยกัน "ก็เรื่อยๆ ค่ะ" เมษาตอบ "แล้วคุณล่ะคะ วันนี้ยุ่งมากไหม" "ก็ยุ่งเหมือนเดิม" ภาคินตอบ "แต่ก็ยังดีที่อย่างน้อยก็มีเธออยู่เป็นเพื่อน" เมษาเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย นี่เป็นครั้งแรกที่เขาพูดอะไรทำนองนี้กับเธอ "คุณภาคินคะ" "ว่าไง" "ฉัน...ฉันขอบคุณนะคะ ที่คุณดูแลฉันอย่างดี" ภาคินยิ้มมุมปาก "เธอก็เป็นภรรยาของฉันนี่" หลังจากวันนั้น ความสัมพันธ์ระหว่างภาคินและเมษาก็เริ่มดีขึ้นเรื่อยๆ พวกเขาเริ่มใช้เวลาร่วมกันมากขึ้น พูดคุยกันมากขึ้น และเริ่มเข้าใจกันมากขึ้น วันหนึ่ง ภาคินกลับมาถึงบ้านด้วยท่าทีที่ดูเหนื่อยล้ากว่าปกติ เมษาเห็นดังนั้นจึงรีบเข้าไปหา "คุณภาคินคะ เป็นอะไรหรือเปล่าคะ" เธอถามด้วยความเป็นห่วง "เปล่า" ภาคินตอบเสียงแผ่ว "แค่เหนื่อย" เมษาเดินเข้าไปโอบกอดเขาเบาๆ "พักผ่อนนะคะ" ภาคินนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ โอบกอดเธอตอบ เขารู้สึกอบอุ่น ปลอดภัย และสบายใจอย่างบอกไม่ถูก "ขอบคุณนะ เมษา" เขาเอ่ยเสียงเบา เมษาเงยหน้าขึ้นมองเขา "ไม่เป็นไรค่ะ" ตั้งแต่คืนนั้น ภาคินก็เริ่มเปิดใจให้กับเมษามากขึ้น เขาเริ่มเล่าเรื่องราวเกี่ยวกับบริษัท และความกดดันที่เขาต้องเผชิญให้เธอฟัง เมษาก็รับฟังด้วยความตั้งใจ และคอยให้กำลังใจเขาอยู่เสมอ "คุณภาคินคะ ถ้ามีอะไรที่ฉันพอจะช่วยได้ บอกฉันนะคะ" เมษาเอ่ย "เธอช่วยอยู่ข้างๆ ฉันแบบนี้ก็พอแล้ว" ภาคินตอบ พร้อมกับรอยยิ้มที่จริงใจ ความสัมพันธ์ของทั้งสองเริ่มพัฒนาไปอย่างรวดเร็ว จากการเป็นแค่คู่สมรสตามข้อตกลงทางธุรกิจ กลายเป็นความผูกพันที่ลึกซึ้งมากขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งวันหนึ่ง ภาคินได้พาเมษาไปพบกับท่านประธานบริษัท "ภาคิน พ่อดีใจที่เห็นแกมีความสุข" ท่านประธานกล่าว พลางมองมาที่เมษาด้วยรอยยิ้ม "เมษาเป็นคนดีมากนะภาคิน ดูแลเธอให้ดี" "ผมจะดูแลเธอครับพ่อ" ภาคินตอบ เมษารู้สึกดีใจที่ได้ยินเช่นนั้น เธอรู้ว่าการแต่งงานครั้งนี้ อาจจะไม่ใช่แค่เรื่องของผลประโยชน์อีกต่อไปแล้ว แต่แล้ว วันหนึ่ง อรปรียาก็ปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง เธอมาหาเมษาที่คฤหาสน์ "ฉันมาเตือนเธออีกครั้ง" อรปรียากล่าว "อย่าหลงรักผู้ชายคนนั้นเด็ดขาด" "ฉันไม่เคยคิดอย่างนั้น" เมษาตอบเสียงเรียบ "ดีแล้ว" อรปรียากล่าว "เพราะเขาไม่มีวันรักเธอจริงๆ หรอก" เมษาพยายามเก็บอาการ แต่เธอก็อดรู้สึกไม่สบายใจไม่ได้ เธอหันไปมองภาคินที่กำลังเดินเข้ามาในห้อง "คุณภาคินคะ" เมษาเอ่ยเรียก ภาคินมองอรปรียาด้วยสายตาเย็นชา "เธอมาทำอะไรที่นี่" "ฉันแค่มาเยี่ยมเมษา" อรปรียากล่าว "ในฐานะเพื่อน" "ฉันว่าเธอควรกลับไปได้แล้ว" ภาคินกล่าว "ที่นี่ไม่มีอะไรที่เธอต้องการ" อรปรียายิ้มมุมปาก ก่อนจะหันไปมองเมษา "จำคำเตือนของฉันไว้นะ" แล้วเธอก็เดินจากไป หลังจากอรปรียาไป ภาคินก็หันมาหาเมษา "เธออย่าไปใส่ใจคำพูดของเธอเลยนะ" "ฉันรู้ค่ะ" เมษาตอบ "แต่ฉันแค่อยากรู้ ว่าทำไมเธอถึงเกลียดฉันขนาดนี้" "เธอไม่ได้เกลียดเธอ" ภาคินกล่าว "เธอแค่หึง" "หึงเหรอคะ" เมษาถามอย่างไม่เข้าใจ "ใช่" ภาคินตอบ "เธอเคยรักฉันมาก แต่ฉันไม่เคยรักเธอตอบ" เมษาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยว่า "คุณภาคินคะ" "ว่าไง" "ฉัน...ฉันรักคุณนะคะ" ภาคินชะงักไป เขามองหน้าเมษาด้วยความประหลาดใจ ก่อนจะค่อยๆ คลี่ยิ้มออกมา "ฉันก็รักเธอ เมษา" ความสัมพันธ์ของทั้งสองดูเหมือนจะสมบูรณ์แบบ แต่ภายในใจของเมษาก็ยังมีความกังวลเล็กๆ แฝงอยู่ เธอไม่แน่ใจว่าความรักของภาคินนั้นจริงจังแค่ไหน หรือเป็นเพียงแค่การแสดงละครเพื่อเอาชนะใจเธอเท่านั้น