ธีร์และนาราใช้เวลาอีกพักใหญ่ในการสำรวจห้องทำงานที่พังยับเยินนั้น แม้ข้าวของจะกระจัดกระจายไปทั่ว แต่พวกเขาก็ยังพยายามค้นหาเอกสารหรือสิ่งของใดๆ ที่อาจจะบ่งบอกถึงเบาะแสได้ ธีร์หยิบเอกสารบางส่วนที่ดูเหมือนจะยังพออ่านได้ขึ้นมาดูอย่างละเอียด เขาพลิกดูเอกสารการเงิน บัญชีต่างๆ แต่ก็ไม่พบสิ่งผิดปกติใดๆ ในขณะที่นารากำลังสำรวจที่โต๊ะทำงานเก่าของพ่อ เธอก็พบเข้ากับลิ้นชักบานหนึ่งที่ถูกงัดจนเสียหายอย่างหนัก "คุณธีร์คะ" นาราเรียกธีร์เสียงตื่นเต้น "ดูนี่สิคะ ลิ้นชักนี่ถูกงัดจนพังเลย" ธีร์เดินเข้ามาดู ลิ้นชักที่นาราชี้เป็นลิ้นชักด้านบนสุดของโต๊ะทำงาน ที่มีร่องรอยการถูกงัดแงะอย่างชัดเจน เขาลองดึงมันออก แต่มันก็ติดขัดเนื่องจากความเสียหาย "ดูเหมือนว่า... คนที่เข้ามาจะพยายามเปิดมัน" ธีร์พูด พลางสังเกตการณ์ "แต่มันอาจจะแน่นเกินไป หรือไม่ก็... พวกเขาไม่สามารถเปิดมันออกได้" "แล้ว... คุณคิดว่าข้างในมีอะไรคะ?" นารากระซิบถาม ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความคาดหวัง ธีร์ลองใช้ปลายนิ้วค่อยๆ แงะลิ้นชักที่ติดขัดอยู่ออกมาอย่างระมัดระวัง หลังจากพยายามอยู่ครู่หนึ่ง ลิ้นชักนั้นก็ค่อยๆ เลื่อนเปิดออก เผยให้เห็นสิ่งของที่อยู่ข้างใน "ไม่น่าเชื่อ..." ธีร์อุทานเบาๆ ภายในลิ้นชักนั้น ไม่ได้มีเอกสารทางการเงินหรือสิ่งของมีค่าใดๆ อย่างที่คาดไว้ แต่มันกลับเต็มไปด้วยกล่องไม้เก่าๆ ขนาดเล็กหลายกล่องที่ถูกวางซ้อนกันอยู่ เมื่อธีร์หยิบกล่องใบแรกขึ้นมาดู เขาก็พบว่ามันมีน้ำหนักเบาผิดปกติ "นี่มันอะไรกัน?" ธีร์ถาม พลางเปิดกล่องใบนั้นออกดู ภายในกล่องใบนั้นมีจดหมายเก่าๆ ที่ถูกเขียนด้วยลายมือที่ดูคุ้นเคยวางเรียงกันอยู่ เมื่อธีร์หยิบมันขึ้นมาดู เขาก็แทบจะหยุดหายใจ "จดหมาย... ของแม่ลลิสา" ธีร์พูดเสียงสั่น นาราก้มลงมองตามอย่างตกตะลึง "จริงด้วยค่ะ... ลายเซ็นของคุณแม่" ธีร์ค่อยๆ หยิบจดหมายขึ้นมาฉบับหนึ่ง พลิกดูวันที่บนซองจดหมาย มันเป็นจดหมายที่เขียนเมื่อหลายปีก่อน เขาค่อยๆ คลี่มันออกอ่านอย่างช้าๆ "ถึงลูกรักลลิสา," ธีร์อ่านออกเสียง "แม่เขียนจดหมายฉบับนี้ให้ลูกในวันที่แม่รู้ว่า... แม่คงจะอยู่กับลูกได้ไม่นานอีกแล้ว แม่รู้ว่าลูกเป็นเด็กดี ลูกเข้มแข็ง แต่แม่ก็เป็นห่วงลูกเหลือเกิน..." น้ำเสียงของธีร์เริ่มสั่นเครือ เขาอ่านต่อไป "แม่ไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร และใครจะเป็นคนดูแลลูก แต่แม่หวังว่า... ลูกจะเจอใครสักคนที่รักลูก เข้าใจลูก และอยู่เคียงข้างลูกเสมอ..." นาราถึงกับกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ เธอรู้สึกสะเทือนใจกับคำพูดของแม่ลลิสาเป็นอย่างมาก "แม่รู้ว่าลูกอาจจะยังเด็กเกินกว่าจะเข้าใจเรื่องบางเรื่อง" ธีร์อ่านต่อ "แต่แม่ต้องการให้ลูกรู้ว่า... ตลอดชีวิตของแม่ แม่ไม่เคยเสียใจที่ได้รักพ่อของลูก และไม่เคยเสียใจที่ได้มีลูกอย่างลูก... แม้ว่ามันจะมีความเจ็บปวดบ้างก็ตาม" ธีร์หยุดอ่านไปครู่หนึ่ง เขาเหลือบมองนารา "คำว่า 'ความเจ็บปวด' นี่มันหมายความว่ายังไงนะ?" "คุณแม่ของลลิสา... เคยมีปัญหาอะไรกับคุณพ่อของเธอหรือเปล่าคะ?" นาราถามอย่างสงสัย "ฉันก็ไม่แน่ใจ" ธีร์ตอบ "ฉันไม่เคยได้ยินลลิสาเล่าเรื่องของแม่ของเธอมากนัก" ธีร์อ่านจดหมายต่อไป "ลูกรัก... แม่มีเรื่องสำคัญบางอย่างที่ต้องบอกลูก... เรื่องเกี่ยวกับ... การจากลาของแม่... และเรื่องเกี่ยวกับ... ใครบางคนที่จ้องจะทำร้ายครอบครัวของเรา... แม่ได้เก็บหลักฐานบางอย่างไว้... อยู่ในที่ที่ปลอดภัยที่สุด... แม่หวังว่า... ลูกจะใช้มันเพื่อปกป้องตัวเอง..." "หลักฐาน?" ธีร์ทวนคำ "หมายถึง... ของที่พวกมันกำลังตามหาอยู่?" "เป็นไปได้ค่ะ" นาราตอบ "แต่... อยู่ที่ไหนคะ?" ธีร์อ่านจดหมายจนจบ... "แม่รักลูกนะ... ลลิสาของแม่... จงเข้มแข็ง..." เมื่ออ่านจบ ธีร์ก็วางจดหมายลงอย่างแผ่วเบา เขามองไปยังกล่องไม้ใบอื่นๆ ที่ยังไม่ได้เปิด "ดูเหมือนว่า... จดหมายฉบับนี้จะเป็นเพียงส่วนหนึ่งเท่านั้น" ธีร์ค่อยๆ เปิดกล่องใบอื่นๆ ทีละใบ ภายในกล่องแต่ละใบมีจดหมายอีกหลายฉบับ และมีสิ่งของเล็กๆ น้อยๆ วางปะปนอยู่ด้วย เช่น รูปถ่ายเก่าๆ สร้อยคอที่ดูเก่าแก่ และกล่องดนตรีขนาดเล็ก "นี่มัน... ความทรงจำทั้งหมดของแม่ลลิสาเลยหรือเปล่าคะ?" นาราถามอย่างรู้สึกเศร้าสร้อย "ฉันคิดว่า... ใช่" ธีร์ตอบ "และดูเหมือนว่า... จดหมายฉบับนี้จะมีความสำคัญมากที่สุด" เขากล่าวพลางหยิบจดหมายฉบับเดิมขึ้นมาดูอีกครั้ง "เพราะมันพูดถึง 'หลักฐาน' ที่ถูกซ่อนไว้" "แล้ว... เราจะหาหลักฐานนั้นเจอได้ยังไงคะ?" นาราถาม ธีร์กวาดสายตามองไปรอบๆ ห้องทำงานที่พังยับเยินนั้นอีกครั้ง "ฉันไม่รู้" เขาถอนหายใจ "แต่ฉันคิดว่า... มันคงจะซ่อนอยู่ในที่ที่ไม่มีใครคาดคิด" "แล้ว... คุณคิดว่าคนที่เข้ามาค้นหา... พวกเขารู้หรือเปล่าคะว่ามีหลักฐานนี้อยู่?" นาราถาม "ฉันเดาว่า... พวกเขารู้" ธีร์ตอบ "ไม่เช่นนั้น... พวกเขาคงไม่ลงทุนรื้อค้นทุกอย่างขนาดนี้" "แล้ว... เราจะบอกเรื่องนี้กับใครได้บ้างคะ?" นาราถามอย่างลังเล "ตอนนี้... ยังบอกใครไม่ได้" ธีร์กล่าว "จนกว่าเราจะเจอหลักฐานนั้นเสียก่อน" "แต่... ถ้าหากคนเหล่านั้นรู้ว่าเรากำลังหาอยู่... พวกเขาอาจจะ...?" นาราพูดไม่จบประโยค แต่ธีร์ก็เข้าใจความหมาย "ฉันรู้" ธีร์ตอบ "แต่นี่เป็นโอกาสเดียวที่เราจะมี... ที่จะได้รู้ความจริงเกี่ยวกับลลิสา" ธีร์มองไปที่กล่องไม้ใบสุดท้ายที่ยังไม่ได้เปิด เขารู้สึกถึงความหนักอึ้งในหัวใจ ราวกับว่าเรื่องราวในอดีตของลลิสา กำลังจะค่อยๆ เปิดเผยออกมาทีละน้อย "เราต้องหาให้เจอ" ธีร์พูดอย่างหนักแน่น "เราต้องรู้ว่าใครกันแน่ที่พยายามจะทำร้ายลลิสา และทำไม" นาราพยักหน้าเห็นด้วย เธอรู้สึกถึงความมุ่งมั่นของธีร์ และเธอก็พร้อมที่จะร่วมมือกับเขาอย่างเต็มที่ แม้ว่ามันจะเต็มไปด้วยอันตรายก็ตาม