คฤหาสน์อันโอ่อ่าหลังงามยามค่ำคืนกลับยิ่งขับเน้นความเงียบสงัดให้เด่นชัดขึ้น นาราเดินตามธีร์ขึ้นบันไดวนไปยังชั้นสองของตัวอาคาร ห้องนอนใหญ่ที่ถูกเตรียมไว้สำหรับคู่บ่าวสาวดูโอ่อ่าและกว้างขวาง แต่กลับให้ความรู้สึกเย็นยะเยือก ราวกับเป็นห้องที่ถูกแช่แข็งไว้เมื่อหลายสิบปีก่อน "นี่คือห้องของเรา" ธีร์กล่าวพร้อมกับผายมือไปยังประตูบานใหญ่ นาราพยักหน้ารับ เธอเดินเข้าไปในห้องอย่างเชื่องช้า ดวงตาของเธอสำรวจไปรอบๆ เฟอร์นิเจอร์สีเข้มที่ดูเคร่งขรึม เตียงนอนขนาดคิงไซส์ที่ปูด้วยผ้าปูที่นอนสีขาวสะอาดตา ข้าวของเครื่องใช้ทุกอย่างถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย แต่กลับขาดซึ่งความอบอุ่น "คุณธีร์คะ... เอ่อ... คุณจะนอนที่ไหนคะ" นาราถามอย่างตะกุกตะกัก เธอรู้ดีว่าคำถามนี้อาจจะดูไร้เดียงสาเกินไปสำหรับคนที่เพิ่งผ่านพิธีแต่งงานมาหมาดๆ ธีร์เดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าขนาดใหญ่ เขาหยิบชุดนอนผ้าไหมสีเข้มออกมา "ผมจะนอนที่นี่" เขาตอบเสียงเรียบ "หมายถึง... ที่นี่... ในห้องนี้ด้วยเหรอคะ" นาราถามอย่างไม่แน่ใจ "ใช่ ผมจะนอนที่นี่" ธีร์กล่าว "แต่เราจะมีพื้นที่ส่วนตัวของเราเอง" เขาผายมือไปยังประตูบานเล็กที่ซ่อนอยู่หลังผ้าม่าน "ห้องนั้นเป็นห้องของผม ส่วนห้องนี้เป็นของคุณ" นาราอึ้งไปกับคำตอบของธีร์ เธอไม่คาดคิดว่าเขาจะแยกห้องนอนกันตั้งแต่คืนแรก "แต่... เราเป็นสามีภรรยากันนะคะ" "ผมบอกคุณแล้วไงครับ ว่าผมให้คุณไม่ได้คือความรัก" ธีร์หันมาเผชิญหน้านารา ดวงตาของเขายังคงฉายแววเย็นชาเช่นเดิม "ผมจะให้เกียรติคุณ จะไม่นอกลู่นอกทาง แต่ผมก็ไม่ต้องการให้คุณมาคาดหวังอะไรจากผมมากกว่านี้" "แต่... กฎประเพณี..." นาราพยายามจะพูด "กฎประเพณีเป็นสิ่งที่มนุษย์สร้างขึ้น" ธีร์กล่าว "และบางครั้ง มันก็เป็นสิ่งที่ต้องทำลายเพื่ออิสรภาพ" เขาเดินเข้าไปในห้องที่เขาบอกว่าเป็นของเขา ปิดประตูลงกลอนอย่างเงียบเชียบ ทิ้งให้นารายืนอยู่เพียงลำพังในห้องนอนใหญ่ที่แสนกว้างขวาง นารากลั้นน้ำตาที่เอ่อคลอเบ้า เธอเดินไปนั่งลงที่ขอบเตียง ความรู้สึกโดดเดี่ยวถาโถมเข้ามาอย่างรุนแรง เธอแต่งงานกับผู้ชายที่เธอไม่รู้จักดีพอ และผู้ชายคนนี้ก็ดูเหมือนจะไม่มีความรู้สึกใดๆ ต่อเธอเลย "ทำไมนะ... ทำไมฉันถึงต้องมาอยู่ในสถานการณ์แบบนี้" เธอพึมพำกับตัวเอง เธอตัดสินใจที่จะเข้าไปอาบน้ำในห้องน้ำขนาดใหญ่ที่อยู่ภายในห้องนอน เธอปล่อยให้น้ำอุ่นชะล้างความเหนื่อยล้าและความรู้สึกท้อแท้ แต่ก็ไม่อาจชะล้างความรู้สึกว่างเปล่าในใจของเธอออกไปได้ หลังจากอาบน้ำเสร็จ นาราสวมชุดนอนผ้าซาตินสีชมพูอ่อนที่เธอเตรียมมา เธอมองเงาสะท้อนของตัวเองในกระจก เธอเห็นหญิงสาวที่สวยงาม แต่แววตาฉายความเศร้าหมอง เธอเดินออกจากห้องน้ำมา หวังว่าธีร์อาจจะออกมาจากห้องของเขาแล้ว แต่ห้องก็ยังคงเงียบสงัด มีเพียงเสียงลมที่พัดหวีดหวิวผ่านช่องหน้าต่าง นารากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เธอเดินไปที่ประตูห้องของธีร์ เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจเคาะประตูเบาๆ "คุณธีร์คะ" เธอเรียก ไม่มีเสียงตอบรับใดๆ "คุณธีร์คะ คุณอยู่ไหมคะ" เธอลองเคาะอีกครั้ง ยังคงเงียบ นารารู้สึกได้ถึงความกระอักกระอ่วนใจ เธอไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไรต่อไป เธอตัดสินใจเดินกลับไปที่เตียงของเธอ เธอนอนลงข้างหนึ่งของเตียง พยายามขดตัวให้เล็กที่สุดเท่าที่จะทำได้ เธอมองไปยังอีกฝั่งของเตียงที่ว่างเปล่า "อย่างน้อย... เขาก็ยังให้เกียรติฉัน" นาราปลอบใจตัวเอง เธอหลับตาลง พยายามข่มตาให้หลับไป แต่ภาพใบหน้าอันเย็นชาของธีร์ก็ยังคงปรากฏขึ้นมาในหัวของเธอ ในขณะที่เธอกำลังจะเคลิ้มหลับ เสียงเคาะประตูดังขึ้น ก๊อก ก๊อก ก๊อก นาราสะดุ้งตื่น เธอรีบลุกขึ้นนั่ง มองไปที่ประตูอย่างระแวง "คุณธีร์คะ" เธอถาม "ผมเอง" เสียงของธีร์ดังลอดประตูมา "ขอโทษที่รบกวน คุณต้องการอะไรหรือเปล่า" "เปล่าค่ะ ฉัน... ฉันแค่นอนไม่หลับ" นาราตอบ "คุณลองดื่มนมอุ่นๆ ก่อนนอนดูสิ อาจจะช่วยได้" ธีร์แนะนำ "ขอบคุณค่ะ" นาราตอบรับ เธอได้ยินเสียงฝีเท้าของธีร์เดินห่างออกไป เธอถอนหายใจยาว เธอไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงยังห่วงใยเธอได้บ้าง ทั้งๆ ที่เขาบอกว่าเขาไม่เคยเชื่อในความรัก เวลาผ่านไปจนใกล้รุ่งเช้า นาราก็ยังคงนอนไม่หลับ เธอตัดสินใจลุกขึ้นไปชงกาแฟที่ห้องครัว เธอเดินลงมาตามบันไดอย่างเงียบเชียบ ท่ามกลางความมืดสลัวของยามเช้ามืด เมื่อเธอมาถึงห้องครัว เธอพบว่ามีใครบางคนกำลังยืนอยู่ตรงนั้นแล้ว "คุณธีร์!" นาราอุทานด้วยความตกใจ ธีร์หันมามองเธอด้วยใบหน้าเรียบเฉย "คุณตื่นแล้วเหรอ" "ค่ะ ฉัน... ฉันแค่ออกมาหาอะไรดื่ม" นาราอธิบาย "ผมกำลังจะชงกาแฟให้คุณ" ธีร์กล่าว "เมื่อคืนนอนไม่หลับเลยเหรอ" "นิดหน่อยค่ะ" นาราตอบ "คุณไม่จำเป็นต้องประหม่ากับผมขนาดนั้นก็ได้นะ" ธีร์กล่าว "เราแต่งงานกันแล้ว เราต้องอยู่ด้วยกัน" "แต่คุณก็ยังแยกห้องนอนกับฉัน" นาราอดที่จะพูดไม่ได้ ธีร์ยิ้มมุมปากเล็กน้อย "ผมต้องการให้คุณรู้สึกสบายใจที่สุดก่อน" เขาตอบ "ผมจะไม่บังคับอะไรคุณทั้งนั้น" "แล้ว... ถ้าฉันอยากจะ... " นาราลังเลที่จะพูด "ถ้าคุณพร้อมเมื่อไหร่ ก็บอกผม" ธีร์กล่าว "ผมจะรอ" คำพูดของธีร์ทำให้นารารู้สึกประหลาดใจ เขาดูไม่เหมือนคนที่ไร้หัวใจอย่างที่เธอคิดไว้เลย "ขอบคุณนะคะ" นาราเอ่ยขึ้น "ไม่เป็นไร" ธีร์ตอบ "เรามาดื่มกาแฟกันเถอะ" ทั้งสองคนนั่งดื่มกาแฟด้วยกันในความเงียบที่ไม่ได้อึดอัดเหมือนเมื่อคืน ก่อนที่แสงอาทิตย์จะเริ่มสาดส่องเข้ามาในห้องครัว นาราเริ่มรู้สึกว่าการแต่งงานครั้งนี้ อาจจะไม่ได้เลวร้ายอย่างที่เธอคิดไว้