"จริงๆ แล้ว... ฉันโทรมาเพราะอยากจะชวนคุณกับคุณธีร์ไปทานข้าวด้วยกันน่ะค่ะ พอดีฉันมีเรื่องอยากจะคุยด้วยเป็นการส่วนตัว" เสียงของแก้มดังขึ้นอีกครั้ง ชวนให้รู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากลบางอย่าง นารากลืนน้ำลาย เธอมองไปยังทิศทางที่ธีร์เดินหายไป "ขอบคุณมากค่ะคุณแก้ม แต่ตอนนี้คุณธีร์อาจจะติดธุระอยู่... เอ่อ... ไม่ทราบว่าคุณแก้มพอจะบอกได้ไหมคะว่ามีเรื่องอะไรที่อยากจะคุยด้วยเป็นการส่วนตัว" แก้มหัวเราะเบาๆ ในลำคอ "ก็ไม่เรื่องใหญ่อะไรหรอกค่ะ แค่อยากจะทำความรู้จักกับคุณนาราให้มากขึ้นเท่านั้นเอง เห็นว่าแต่งงานกับคุณธีร์แล้วก็น่าจะเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตเขาแล้ว เลยอยากจะมาคุยกันก่อนน่ะค่ะ" น้ำเสียงของแก้มฟังดูเป็นมิตร แต่กลับมีความหมายแฝงเร้นที่นาราสัมผัสได้ "ค่ะ ฉันก็ยินดีค่ะ แต่... ไม่ทราบว่าพอจะนัดวันเวลาที่สะดวกได้ไหมคะ" "อ๋อ ได้ค่ะ งั้นเดี๋ยวฉันขอไปคุยกับคุณธีร์ก่อนนะคะ แล้วจะแจ้งคุณนาราอีกที" แก้มกล่าวทิ้งท้าย "หวังว่าเราจะได้เจอกันเร็วๆ นี้นะคะ" "ค่ะ" นาราตอบรับ พลางมองไปรอบๆ สวนอีกครั้ง บรรยากาศที่เคยรู้สึกอบอุ่นเมื่อครู่กลับจางหายไป เหลือเพียงความรู้สึกไม่สบายใจที่ก่อตัวขึ้น เธอเดินกลับเข้าไปในคฤหาสน์อย่างช้าๆ ท่ามกลางความเงียบของบ้านหลังใหญ่ที่ดูเหมือนจะมีเพียงเธอและเหล่าบริวารที่คอยดูแล แต่กลับไม่มีความรู้สึกของการเป็นเจ้าของบ้านเลยแม้แต่น้อย "ใครโทรมาเหรอครับ" เสียงของธีร์ดังขึ้นจากด้านหลัง ทำให้นาราสะดุ้งเล็กน้อย "อ๋อ... เป็นเพื่อนคุณธีร์ค่ะ ชื่อแก้ม" นาราตอบ พยายามควบคุมน้ำเสียงให้เป็นปกติ "เขาโทรมาชวนไปทานข้าวด้วยกันค่ะ" ธีร์เดินเข้ามาใกล้นารา เขามองสำรวจสีหน้าของเธออย่างพิจารณา "แก้ม? เธอไม่ได้บอกผมว่าจะโทรหาคุณ" "เขาบอกว่าอยากจะทำความรู้จักกับฉันค่ะ" นารากล่าว "แล้วก็อยากจะชวนคุณธีร์ไปด้วย" ธีร์พยักหน้ารับอย่างครุ่นคิด "ผมจะดูตารางงานก่อน ถ้าว่างก็ไปกัน" คำตอบของเขาเหมือนเดิม คือการรักษาระยะห่าง ทำให้การสนทนาจบลงเพียงแค่นั้น ตลอดทั้งวัน นาราก็ยังคงคิดถึงการสนทนาทางโทรศัพท์กับแก้ม เธอพยายามปัดความคิดนั้นออกไป แต่กลับทำได้ยาก เพราะคำพูดของแก้มดูเหมือนจะมีความหมายซ่อนเร้นอยู่ เมื่อถึงเวลาอาหารเย็น ธีร์ก็ลงมาร่วมโต๊ะอาหารกับนาราเช่นทุกวัน พวกเขานั่งทานอาหารเงียบๆ โดยมีบริกรคอยให้บริการอยู่ห่างๆ "คุณธีร์คะ" นาราเอ่ยขึ้นหลังจากที่ความเงียบดำเนินไปสักพัก "ฉันขอถามอะไรคุณธีร์หน่อยได้ไหมคะ" ธีร์วางส้อมลง เขาหันมามองหน้านารา "ว่ามาสิครับ" "คุณธีร์กับคุณแก้ม... เป็นเพื่อนกันมานานแค่ไหนแล้วคะ" นาราถามตรงๆ ธีร์เลิกคิ้วเล็กน้อย "ทำไมถึงถามแบบนั้นครับ" "เปล่าค่ะ แค่อยากจะทราบเฉยๆ ค่ะ" นารารีบแก้ตัว "คือ... คุณแก้มเขาดูสนิทสนมกับคุณธีร์มากทีเดียวค่ะ" ธีร์เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบว่า "แก้มเป็นเพื่อนของผมตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัย เธอเป็นคนเดียวที่เข้าใจผมดีที่สุด" คำตอบของธีร์ยิ่งทำให้นาราใจหาย เธอไม่แน่ใจว่าความเข้าใจที่ธีร์หมายถึงนั้นคืออะไร แต่ลึกๆ แล้ว เธอกลัวว่ามันอาจจะไม่ใช่เรื่องที่ดี "เข้าใจ... ในเรื่องอะไรเหรอคะ" นาราถามอย่างลังเล ธีร์มองไปที่จานอาหารตรงหน้า "เรื่องของชีวิต เรื่องของความรู้สึก... เรื่องที่คนส่วนใหญ่ไม่เข้าใจ" นาราพยายามจะถามต่อ แต่ธีร์กลับเปลี่ยนเรื่องไปพูดถึงแผนการเดินทางธุรกิจของเขา ทำให้นาราได้แต่เก็บคำถามและความสงสัยไว้ในใจ หลายวันต่อมา ธีร์ก็แจ้งกับนาราว่าเขาสามารถจัดสรรเวลาได้ และจะพาเธอไปทานข้าวกับแก้มตามคำชวน นารารู้สึกประหม่า เธอไม่แน่ใจว่าตัวเองควรจะแต่งกายอย่างไร หรือควรจะเตรียมตัวอย่างไร "คุณธีร์คะ... ฉันควรจะแต่งตัวแบบไหนดีคะ" นาราถามขณะที่เธอกำลังเลือกชุดอยู่หน้าตู้เสื้อผ้า ธีร์ยืนพิงกรอบประตูห้องนอน มองดูนาราที่กำลังยุ่งอยู่กับการแต่งตัว "ตามสบายเลยครับ แต่งในแบบที่คุณรู้สึกมั่นใจที่สุด" "แต่... ฉันไม่รู้จักคุณแก้มมาก่อนเลยค่ะ" นาราถอนหายใจ "ฉันกลัวว่าจะแต่งตัวไม่ถูกกาลเทศะ" "ไม่ต้องกังวลครับ แก้มไม่ใช่คนเรื่องมาก" ธีร์กล่าว "และเธอก็อยากจะทำความรู้จักคุณจริงๆ" คำพูดของธีร์ทำให้นารารู้สึกดีขึ้นเล็กน้อย เธอจึงเลือกชุดเดรสสีฟ้าอ่อนที่ดูเรียบง่ายแต่สง่างาม เมื่อถึงวันนัดหมาย ธีร์พาเธอไปยังร้านอาหารหรูแห่งหนึ่งใจกลางเมือง เมื่อไปถึง พวกเขาก็พบกับแก้มที่รออยู่แล้ว แก้มเป็นผู้หญิงสาวสวย รูปร่างดี แต่งกายทันสมัย เธอยิ้มกว้างเมื่อเห็นธีร์และนาราเดินเข้ามา "ธีร์! นารา! ดีใจจังเลยที่ได้เจอ" แก้มเดินเข้ามาสวมกอดธีร์อย่างเป็นกันเอง ก่อนจะหันมาจับมือกับนารา "สวัสดีค่ะคุณแก้ม" นาราพยายามยิ้มให้ดูเป็นมิตรที่สุด "สวัสดีค่ะคุณนารา เรียกแก้มเฉยๆ ก็ได้ค่ะ" แก้มกล่าว "มาค่ะ นั่งก่อนสิคะ" เมื่อทุกคนนั่งลงแล้ว แก้มก็เริ่มบทสนทนาอย่างเป็นธรรมชาติ เธอดูเป็นคนสนุกสนานและมีอารมณ์ขัน ทำให้บรรยากาศบนโต๊ะอาหารดูผ่อนคลายขึ้น "ฉันดีใจมากเลยนะที่ได้เจอกับคุณนาราจริงๆ" แก้มกล่าว "เห็นธีร์เล่าเรื่องคุณนาราให้ฟังอยู่บ่อยๆ" นารารู้สึกประหลาดใจ "คุณธีร์เล่าเรื่องของฉันให้คุณแก้มฟังด้วยเหรอคะ" "แน่นอนสิคะ" แก้มตอบ "แก้มเป็นเหมือนพี่สาวคนหนึ่งของธีร์เลยนะ เราสนิทกันมาก" ธีร์มองนาราเล็กน้อย ราวกับจะบอกเป็นนัยบางอย่าง "คุณแก้มคะ" นาราตัดสินใจถามสิ่งที่คาใจ "ไม่ทราบว่าคุณธีร์เขาเคยเล่าเรื่อง... ความรัก... ให้คุณแก้มฟังบ้างไหมคะ" แก้มชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาของเธอฉายแววบางอย่างที่นารามองไม่ทัน ก่อนจะหัวเราะออกมา "เรื่องความรักของคุณธีร์เหรอคะ? ฮ่าๆๆ คุณธีร์เขาไม่เคยเชื่อในความรักหรอกค่ะ เขาบอกว่ามันเป็นแค่เรื่องหลอกลวง" คำตอบของแก้มยิ่งตอกย้ำสิ่งที่นารากลัวมาตลอด ธีร์ไม่เคยเชื่อในความรักจริงๆ "แต่... คุณธีร์เขาแต่งงานกับฉันนะคะ" นาราถามอย่างไม่เข้าใจ "นั่นก็เป็นเพราะว่า... จำเป็นต้องแต่ง" แก้มตอบ น้ำเสียงของเธอเปลี่ยนไปเล็กน้อย "มีเหตุผลบางอย่างที่คุณธีร์ต้องแต่งงาน" คำว่า "จำเป็นต้องแต่ง" ทำให้นารารู้สึกหนาวสะท้านไปถึงไขสันหลัง เธอพยายามจะถามต่อ แต่แก้มกลับเปลี่ยนเรื่องสนทนาไปอีกครั้ง ราวกับไม่ต้องการให้ใครพูดถึงเรื่องนี้ ตลอดมื้ออาหาร นารารู้สึกเหมือนตัวเองเป็นตัวประหลาด เธอมองดูธีร์กับแก้มที่พูดคุยกันอย่างสนิทสนม ราวกับว่าเธอไม่มีตัวตนอยู่ตรงนั้น เมื่อถึงช่วงท้ายของการทานอาหาร แก้มก็หันมาพูดกับนาราอีกครั้ง "จริงๆ แล้ว ฉันอยากจะบอกคุณนาราอย่างหนึ่งค่ะ" นาราเงยหน้าขึ้นมอง "คะ?" "คุณธีร์เป็นคนดีนะคะ" แก้มกล่าว "แต่บางครั้ง... เขาก็มีปมในใจที่ลึกซึ้งมาก" "ปมในใจ... อะไรเหรอคะ" นาราถามอย่างกระวนกระวาย แก้มยิ้มอย่างอ่อนโยน "ฉันบอกตอนนี้ไม่ได้หรอกค่ะ มันเป็นเรื่องส่วนตัวของคุณธีร์มากๆ" บทสนทนาจบลงด้วยความรู้สึกที่ค้างคา นารากลับบ้านมาพร้อมกับคำถามมากมาย และความรู้สึกที่หนักอึ้งในใจ