บทสนทนาที่ดำเนินไปอย่างลึกซึ้งระหว่างราเมศร์และดาริน ทำให้บรรยากาศรอบตัวทั้งสองดูเหมือนจะหยุดนิ่ง ราวกับว่าโลกภายนอกไม่มีอยู่จริง มีเพียงพวกเขาและเกมที่กำลังดำเนินไปอย่างเงียบๆ ราเมศร์รู้สึกว่าเขาไม่เคยคุยกับผู้หญิงคนไหนได้นานขนาดนี้มาก่อนโดยที่ไม่รู้สึกเบื่อเลยสักนิด ดารินมีวิธีพูดคุยที่น่าสนใจ เธอไม่ได้พยายามประจบสอพลอเขา แต่กลับแสดงความคิดเห็นของตัวเองอย่างตรงไปตรงมา ทำให้บทสนทนาเต็มไปด้วยมิติและความน่าค้นหา “คุณดารินครับ” ราเมศร์เอ่ยขึ้นหลังจากความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ “ทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่คนเดียวครับ” ดารินหันมามองเขาด้วยแววตาที่ยังคงเรียบนิ่ง “ฉันไม่ค่อยชอบอยู่ท่ามกลางผู้คนเยอะๆ ค่ะ การได้ปลีกตัวออกมาอยู่เงียบๆ แบบนี้ ทำให้ฉันรู้สึกสบายใจกว่า” “คุณเป็นคนชอบสันโดษหรือครับ” ราเมศร์ถาม “ไม่ถึงกับสันโดษค่ะ” ดารินส่ายหน้าเบาๆ “เพียงแต่ฉันชอบสังเกตผู้คนจากระยะห่างมากกว่า” “แล้ววันนี้คุณสังเกตอะไรได้บ้างครับ” ราเมศร์ถามต่อ “ฉันสังเกตเห็นว่า… คุณราเมศร์เป็นคนที่น่าสนใจมากค่ะ” ดารินตอบ “คุณมีเสน่ห์ ดึงดูดใจ และมีความทะเยอทะยานสูง” ราเมศร์เลิกคิ้ว “คุณวิเคราะห์ผมได้แม่นยำขนาดนั้นเลยหรือครับ” “ฉันพยายามทำความเข้าใจผู้คนรอบข้างเสมอค่ะ” ดารินตอบ “และคุณราเมศร์ ก็เป็นบุคคลที่น่าทำความเข้าใจ” “แล้วในมุมมองของคุณดาริน ผมเป็นคนแบบไหนครับ” ราเมศร์ถามอย่างตรงไปตรงมา ดารินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยว่า “คุณเป็นคนที่รู้ว่าตัวเองต้องการอะไร และไม่เคยกลัวที่จะไขว่คว้ามันมา” “แล้วคุณคิดว่าผมจะได้ในสิ่งที่ผมต้องการเสมอไปอย่างนั้นหรือครับ” ราเมศร์ท้าทาย “ไม่เสมอไปค่ะ” ดารินตอบ “บางครั้ง สิ่งที่เราอยากได้ อาจจะไม่ได้เป็นสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับเรา” “แล้วใครจะเป็นคนตัดสินว่าอะไรดีหรือไม่ดีสำหรับผมครับ” ราเมศร์ถาม “ตัวคุณเองค่ะ” ดารินตอบ “แต่บางครั้ง… การได้รับมุมมองจากคนอื่น ก็อาจจะช่วยให้เรามองเห็นอะไรได้ชัดเจนขึ้น” “คุณกำลังจะบอกว่า คุณจะเป็นคนหนึ่งที่ช่วยให้ผมมองเห็นอะไรได้ชัดเจนขึ้นอย่างนั้นหรือครับ” ราเมศร์ถาม น้ำเสียงของเขาแฝงความคาดหวัง ดารินยิ้มบางๆ “ฉันไม่ทราบค่ะ คุณราเมศร์ อาจจะใช่ หรืออาจจะไม่ใช่ก็ได้” ราเมศร์รู้สึกเหมือนกำลังเล่นเกมหมากรุกกับเธอ ทุกการเคลื่อนไหว ทุกคำพูดของเขา ต้องคำนวณให้รอบคอบ เพราะเขาไม่รู้เลยว่าเธอจะตอบโต้กลับมาอย่างไร “คุณดารินครับ” ราเมศร์เอ่ยขึ้น “ผมอยากจะเชิญคุณไปทานข้าวเย็นกับผม” ดารินมองเขาด้วยแววตาที่นิ่งสงบ “คืนนี้หรือคะ” “ครับ” ราเมศร์ตอบ “ถ้าคุณสะดวก” ดารินนิ่งไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังชั่งใจ “ฉันไม่แน่ใจค่ะ” “ทำไมครับ” ราเมศร์ถาม “มีเหตุผลอะไรที่ทำให้คุณไม่สะดวก” “ฉันไม่เคยไปทานข้าวกับคนที่ไม่รู้จักดีพอค่ะ” ดารินตอบ “โดยเฉพาะอย่างยิ่ง… คนที่มีข่าวลือเกี่ยวกับความสัมพันธ์กับผู้หญิงมากมาย” คำพูดของดารินทำให้ราเมศร์รู้สึกสะอึกเล็กน้อย เขารู้ว่าเธอพูดความจริง แต่ก็อดรู้สึกหงุดหงิดไม่ได้ที่เธอหยิบยกเรื่องนี้ขึ้นมา “ผมยอมรับว่าผมอาจจะมีข่าวลือเหล่านั้น” ราเมศร์กล่าว “แต่ผมอยากให้คุณลองให้โอกาสผมพิสูจน์ตัวเอง” “พิสูจน์ตัวเองในเรื่องอะไรคะ” ดารินถาม “ว่าคุณสามารถทำลายหัวใจของผู้หญิงได้มากกว่าเดิมอย่างนั้นหรือคะ” “ไม่ครับ” ราเมศร์ตอบทันที “ผมอยากจะพิสูจน์ให้คุณเห็นว่า… ผมไม่ใช่คนแบบนั้นเสมอไป” ดารินมองเขาด้วยสายตาที่พิจารณา “คุณราเมศร์แน่ใจหรือคะ ว่าคุณไม่ได้เป็นอย่างที่ใครๆ เขาว่ากัน” “ผมกำลังจะลองเปลี่ยนตัวเองครับ” ราเมศร์กล่าว “และผมก็อยากให้คุณเป็นคนแรกที่ได้เห็นการเปลี่ยนแปลงนั้น” ดารินเงียบไปนาน ราเมศร์เฝ้ารอคำตอบของเธออย่างใจจดใจจ่อ เขาไม่รู้ว่าทำไมตัวเองถึงรู้สึกตื่นเต้นกับคำตอบของเธอขนาดนี้ เขาไม่เคยรู้สึกแบบนี้กับผู้หญิงคนไหนมาก่อน “ถ้าอย่างนั้น… ก็ตกลงค่ะ” ดารินตอบในที่สุด “แต่ฉันมีข้อแม้” “ข้อแม้อะไรครับ” ราเมศร์ถาม “คุณต้องพาฉันไปในที่ที่ฉันสนใจจริงๆ” ดารินกล่าว “ไม่ใช่แค่ร้านอาหารหรูๆ หรือสถานที่ที่ผู้คนนิยมไปกัน” ราเมศร์ยิ้มกว้าง “ผมรับปากครับ” เขาเชื่อว่าเขาจะสามารถหาที่ที่ทำให้เธอประทับใจได้อย่างแน่นอน “ตกลงค่ะ” ดารินกล่าว “งั้น… ฉันขอตัวก่อนนะคะ” “เดี๋ยวครับ” ราเมศร์คว้าแขนเธอไว้เบาๆ “เรายังไม่ได้แลกเบอร์โทรศัพท์กันเลย” ดารินมองมือของเขาที่จับแขนเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบ “ฉันจะติดต่อคุณไปเองค่ะ” พูดจบ เธอก็เดินจากไป ทิ้งให้ราเมศร์ยืนอยู่เพียงลำพังกับความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย เขาไม่เคยเจอผู้หญิงที่ทำให้เขารู้สึกท้าทายและอยากเอาชนะได้มากขนาดนี้มาก่อน ดารินไม่ใช่ผู้หญิงที่เขาเคยเจอ เธอเหมือนกับปริศนาที่เขาอยากจะไข และเขาเชื่อว่าเขาจะทำสำเร็จ ในขณะเดียวกัน ดารินก็เดินออกจากงานเลี้ยงไปด้วยหัวใจที่เต้นระรัว เธอไม่เคยคิดว่าจะได้พบกับผู้ชายที่น่าสนใจและอันตรายอย่างราเมศร์ในค่ำคืนนี้ เธอรู้ดีว่าการตอบตกลงไปพบเขา เป็นการตัดสินใจที่เสี่ยง แต่เธอก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกตื่นเต้นกับความเป็นไปได้ที่อาจจะเกิดขึ้น เธอมั่นใจว่าเธอจะสามารถรับมือกับราเมศร์ได้อย่างแน่นอน เพราะเธอเองก็ไม่ใช่คนที่จะยอมให้ใครมาควบคุมได้ง่ายๆ “เกมนี้… ใครจะเป็นผู้ชนะกันแน่” ดารินพึมพำกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะเดินหายเข้าไปในความมืดของค่ำคืน