เช้าวันรุ่งขึ้น อลิสาตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกที่ปนเปกันระหว่างความหวังและความกังวล การตัดสินใจที่จะลองกลับไปเริ่มต้นกับธันวาอีกครั้ง ทำให้เธอทั้งตื่นเต้นและหวาดหวั่น เธอรู้ดีว่ามีอุปสรรคสำคัญที่รออยู่เบื้องหน้า นั่นคือการเผชิญหน้ากับคุณพ่อของเธอ ซึ่งเป็นคนที่เธอรักและเคารพอย่างสุดหัวใจ “คุณแม่คะ” อลิสาโทรศัพท์หาคุณหญิงมณีรัตน์ “หนูจะไปหาคุณพ่อค่ะวันนี้” “ดีแล้วลูก” คุณหญิงมณีรัตน์ตอบ “แม่ว่าลูกควรจะคุยกับท่านให้เคลียร์” “หนูก็ว่างั้นค่ะ” อลิสาตอบ “แล้ว… ธันวาเขาจะไปด้วยนะคะ” “เขาจะไป?” คุณหญิงมณีรัตน์ถามด้วยน้ำเสียงประหลาดใจเล็กน้อย “เขาตัดสินใจแล้วเหรอ” “ค่ะแม่” อลิสาตอบ “เขาบอกว่าจะไปขอโทษคุณพ่อค่ะ” “ดี” คุณหญิงมณีรัตน์พยักหน้า “แม่หวังว่าเขาจะพูดได้อย่างที่เขาคิดนะ” “หนูก็หวังค่ะแม่” อลิสาพูด “หนูจะให้เขาไปคุยเองค่ะ” เมื่อถึงเวลานัด อลิสาขับรถไปรับธันวาที่บ้านของเขา บรรยากาศในรถเต็มไปด้วยความเงียบที่อึดอัด ธันวานั่งเงียบๆ มองออกไปนอกหน้าต่าง ใบหน้าของเขาเคร่งเครียดและเต็มไปด้วยความกังวล “คุณ… กลัวหรือเปล่าคะ?” อลิสาเอ่ยถามขึ้นทำลายความเงียบ ธันวาหันมามองเธอ ยิ้มบางๆ “กลัวสิครับ” เขาตอบ “แต่ผมก็ต้องทำ” “หนูรู้ว่ามันไม่ง่าย” อลิสาพูด “คุณพ่อหนู… ท่านใจดีนะคะ แต่ท่านก็… เข้มงวดเหมือนกัน” “ผมรู้” ธันวาตอบ “ผมเคยเจอท่านตอนที่… ตอนเราคบกัน” “แล้ว… คุณพ่อจะให้อภัยคุณจริงๆ หรือเปล่าคะ?” อลิสาถามด้วยน้ำเสียงที่แฝงความกังวล “ผมไม่รู้ครับ” ธันวาตอบตามตรง “แต่ผมจะพยายามให้เต็มที่ ผมจะบอกความรู้สึกของผมให้ท่านฟัง” “หนูเชื่อใจคุณค่ะ” อลิสาบอก “หนูเชื่อว่าคุณจะทำได้” เมื่อรถจอดเทียบหน้าบ้านหลังใหญ่ที่คุ้นเคย หัวใจของอลิสาเต้นแรงขึ้น เธอจูงมือธันวาเดินเข้าไปในบ้านด้วยกัน คุณหญิงมณีรัตน์ยืนรออยู่ที่หน้าประตู ท่านมองธันวาด้วยสายตาที่ประเมิน แต่ก็แฝงความอ่อนโยน “สวัสดีครับคุณหญิง” ธันวากล่าวทักทาย พร้อมกับโค้งคำนับอย่างนอบน้อม “สวัสดีจ้ะธันวา” คุณหญิงมณีรัตน์ตอบ “เข้ามาสิ” ทั้งสามคนเดินเข้าไปในห้องรับแขก คุณพ่อของอลิสา คือคุณสมชาย นั่งรออยู่ที่โซฟา ใบหน้าของท่านดูครุ่นคิด ดวงตาของท่านมองตรงมาที่ธันวา “สวัสดีครับคุณสมชาย” ธันวาเอ่ยขึ้น เสียงของเขาหนักแน่นและมั่นคง “ผม… ธันวาครับ” คุณสมชายพยักหน้าเบาๆ “พ่อจำได้” บรรยากาศในห้องเต็มไปด้วยความตึงเครียด อลิสานั่งอยู่ข้างๆ คุณแม่ รู้สึกเหมือนหัวใจกำลังจะหลุดออกมาจากอก “ผม… มาวันนี้ ผมอยากจะขอโทษคุณสมชายอย่างเป็นทางการครับ” ธันวาเริ่มต้น “ผมรู้ว่าสิ่งที่ผมเคยทำมันทำให้คุณอลิสาเสียใจมาก และผมก็รู้ว่ามันทำให้คุณสมชายเองก็ผิดหวังในตัวผมมากเช่นกัน” คุณสมชายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดขึ้น “พ่อ… เสียใจนะที่เห็นลูกสาวพ่อต้องเจ็บปวด” “ผมเข้าใจครับ” ธันวาตอบ “ผมรู้ว่าผมไม่มีสิทธิ์ที่จะขออะไร” “แล้วทำไมลูกถึงกลับมาอีกล่ะ?” คุณสมชายถามตรงๆ “ลูกคิดว่าลูกจะทำให้เธอมีความสุขได้จริงๆ เหรอ?” “ผม… ผมรักอลิสามาตลอดครับ” ธันวาตอบ “ตลอดเวลาที่เราเลิกกัน ผมไม่เคยลืมเธอเลย ผมรู้ว่าผมทำผิดพลาดไปมากในอดีต ผมยังเด็กเกินไป ผมยังไม่เข้าใจชีวิต ผมยังไม่เข้าใจความรัก” “แล้วตอนนี้ล่ะ?” คุณสมชายถามต่อ “ลูกเข้าใจแล้วจริงๆ เหรอ?” “ผมคิดว่า… ผมเริ่มเข้าใจแล้วครับ” ธันวาตอบ “ผมรู้ว่าการรักใครสักคน มันไม่ใช่แค่การอยู่ด้วยกัน แต่มันคือการดูแล การเอาใจใส่ การเสียสละ และการทำให้เขามีความสุข” “แล้วลูกคิดว่าลูกจะทำทั้งหมดนั้นได้จริงๆ เหรอ?” คุณสมชายมองธันวาอย่างพิจารณา “ผมจะพยายามทำให้ดีที่สุดครับคุณสมชาย” ธันวาตอบอย่างหนักแน่น “ผมจะไม่ทำให้คุณสมชายผิดหวังอีก ผมจะดูแลอลิสาให้ดีที่สุด ผมจะทำให้เธอมีความสุขในทุกๆ วัน” อลิสาแอบมองธันวา เธอเห็นความจริงใจในแววตาของเขา เธอสัมผัสได้ถึงความมุ่งมั่นที่เขาตั้งใจจะพิสูจน์ตัวเอง “ความผิดพลาดในอดีต มันเป็นบทเรียน” คุณสมชายกล่าว “แต่การที่จะก้าวต่อไปข้างหน้าได้ มันต้องอาศัยความกล้าหาญ และความรับผิดชอบ” “ผมพร้อมที่จะรับผิดชอบทุกอย่างครับ” ธันวากล่าว “ผมจะดูแลอลิสาตลอดไป” คุณสมชายเงียบไปนานมาก ราวกับกำลังชั่งน้ำหนักคำพูดและความรู้สึก เขาเหลือบมองอลิสาที่นั่งอยู่ข้างๆ คุณหญิงมณีรัตน์ ก่อนจะหันกลับมามองธันวา “พ่อ… รักลูกสาวของพ่อมากนะธันวา” คุณสมชายกล่าวเสียงแผ่วเบา “พ่อไม่อยากเห็นเธอต้องเสียใจอีก” “ผมรู้ครับ” ธันวาตอบ “ผมจะไม่ทำให้คุณสมชายเสียใจ” “ถ้าลูกคิดว่าลูกสามารถทำให้เธอมีความสุขได้จริงๆ” คุณสมชายถอนหายใจเบาๆ “พ่อ… ก็จะให้โอกาสลูก” คำพูดนั้นทำเอาอลิสารู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก เธอหันไปยิ้มให้ธันวา ซึ่งเขาก็ส่งยิ้มตอบกลับมา “แต่… มีเงื่อนไขนะ” คุณสมชายกล่าวต่อ “ลูกต้องพิสูจน์ตัวเองให้พ่อเห็น ว่าลูกเป็นคนที่น่าเชื่อถือจริงๆ” “ผมเข้าใจครับ” ธันวาพยักหน้า “ผมจะทำทุกอย่างให้ดีที่สุดครับ” “ดี” คุณสมชายกล่าว “ตอนนี้… พ่ออยากจะคุยกับธันวาตามลำพังหน่อย” อลิสาและคุณหญิงมณีรัตน์มองหน้ากันอย่างเป็นห่วง ก่อนจะลุกขึ้นเดินออกจากห้องไป ปล่อยให้ธันวาเผชิญหน้ากับคุณพ่อของอลิสาตามลำพัง “นั่งก่อนสิ” คุณสมชายผายมือเชิญธันวาให้นั่งลง “พ่อมีเรื่องอยากจะคุยกับลูก” ธันวานั่งลงอย่างสำรวม “ครับคุณสมชาย” “ลูกรู้ไหมว่าทำไมพ่อถึงไม่ชอบลูกในตอนแรก” คุณสมชายถาม “ผม… ผมคิดว่าเพราะผมทำให้คุณอลิสาเสียใจครับ” ธันวาตอบ “มันก็ส่วนหนึ่ง” คุณสมชายกล่าว “แต่ที่สำคัญกว่านั้นคือ พ่อเห็นว่าลูกยังไม่รู้จักคุณค่าของสิ่งที่ลูกมี” ท่านเงียบไปครู่หนึ่ง “ตอนนั้น พ่อเห็นว่าลูกยังเด็กเกินไป ยังไม่รู้จักความรับผิดชอบ พ่อเลยกลัวว่าลูกจะทำให้อลิสาต้องเจ็บปวดไปมากกว่านี้” “ผมเข้าใจแล้วครับ” ธันวาตอบ “ตอนนั้นผม… ผมเห็นแก่ตัวมากไปจริงๆ ครับ” “ดี” คุณสมชายพยักหน้า “การที่ลูกยอมรับผิด และเข้าใจในสิ่งที่ตัวเองเคยทำ มันเป็นเรื่องที่ดี” ท่านหยุดไป “แล้วลูกคิดว่าตอนนี้ลูกเปลี่ยนไปแล้วจริงๆ เหรอ” “ผมคิดว่าผมเปลี่ยนไปมากครับ” ธันวาตอบ “ผมได้เรียนรู้จากความผิดพลาดในอดีต ผมได้รู้ว่าความรักที่แท้จริงมันเป็นยังไง” “แล้วลูกจะมั่นใจได้ยังไงว่าลูกจะไม่ทำผิดพลาดซ้ำอีก” คุณสมชายถาม “ผมจะไม่มีวันปล่อยมืออลิสาไปอีกแล้วครับ” ธันวาตอบเสียงหนักแน่น “ผมจะดูแลเธอให้ดีที่สุด ผมจะทำให้เธอมีความสุข ผมจะไม่ทำให้เธอเสียใจอีกเด็ดขาด” คุณสมชายมองธันวาอย่างพิจารณา “พ่อ… อยากให้ลูกจำคำพูดของลูกไว้ให้ดีนะ” ท่านเงียบไป “ถ้าลูกทำให้ลูกสาวพ่อเสียใจอีกแม้แต่นิดเดียว… พ่อจะไม่ปล่อยลูกไว้แน่” “ผมสัญญาครับคุณสมชาย” ธันวาตอบอย่างจริงจัง “ผมจะไม่มีวันทำให้คุณผิดหวัง” บทสนทนาระหว่างธันวาและคุณสมชายดำเนินต่อไปอีกพักใหญ่ อลิสาและคุณหญิงมณีรัตน์ รออยู่ข้างนอกด้วยใจระทึก ในที่สุด เมื่อธันวาเดินออกมาจากห้อง สีหน้าของเขาก็ดูผ่อนคลายขึ้น “เป็นไงบ้าง?” อลิสาถามทันทีที่เขาเดินเข้ามา ธันวายิ้ม “คุณพ่อ… ท่านให้โอกาสผมครับ” อลิสารู้สึกเหมือนยกภูเขาออกจากอก เธอหันไปมองคุณพ่อที่กำลังมองมาที่เธอด้วยรอยยิ้มบางๆ “ดีใจด้วยนะลูก” คุณหญิงมณีรัตน์กล่าว “ขอบคุณค่ะแม่” อลิสาตอบ การขอโทษที่ค้างคาใจ และการได้รับโอกาสครั้งใหม่ ทำให้ความสัมพันธ์ของอลิสาและธันวา ก้าวไปอีกขั้นหนึ่ง แต่เส้นทางข้างหน้าก็ยังคงเต็มไปด้วยความท้าทายอีกมากมาย