เงาปริศนาที่มุมห้องในวันงานเลี้ยงการกุศลยังคงตามหลอกหลอนพิมพ์ชนก เธอพยายามมองหาอีกครั้ง แต่ก็ไม่พบสิ่งผิดปกติใดๆ เธอจึงปัดความคิดนั้นทิ้งไปและกลับไปทำหน้าที่เจ้าบ้านที่ดี “คุณพิมพ์ชนกคะ” เสียงของเมขลา ดังขึ้นเมื่อเธอเดินเข้ามาใกล้ “คุณราเชนต้องการพบคุณที่ห้องทำงานค่ะ” พิมพ์ชนกขมวดคิ้วเล็กน้อย “ตอนนี้เลยเหรอคะ” “ค่ะ” เมขลากล่าว “เขาบอกว่าเป็นเรื่องด่วน” พิมพ์ชนกถอนหายใจเบาๆ เธอเดินตามเมขลาไปยังห้องทำงานของราเชน เมื่อเปิดประตูเข้าไป เธอก็พบว่าราเชนยืนอยู่หน้าหน้าต่าง มองออกไปยังสวนยามค่ำคืน “มีอะไรคะคุณราเชน” พิมพ์ชนกถาม ราเชนหันกลับมามองเธอ สีหน้าของเขาดูเคร่งเครียด “คุณเจอใครที่น่าสงสัยในงานเมื่อคืนนี้ไหม” พิมพ์ชนกอึ้งไปเล็กน้อย “หมายถึงใครคะ” “ผมไม่แน่ใจ” ราเชนตอบ “แต่ระบบรักษาความปลอดภัยตรวจจับความเคลื่อนไหวผิดปกติในบริเวณงานเลี้ยงได้” “ฉัน… ฉันไม่เห็นใครนะคะ” พิมพ์ชนกตอบ “แต่ตอนท้ายงาน ฉันรู้สึกเหมือนมีคนกำลังจับตามองฉันอยู่” “คุณแน่ใจนะว่าไม่ได้ตาฝาด” ราเชนถาม “แน่ใจค่ะ” พิมพ์ชนกกล่าว “ฉันรู้สึกถึงสายตาที่จ้องมองมา” ราเชนเดินเข้ามาหาพิมพ์ชนก เขาจับไหล่ของเธอเบาๆ “คุณไม่ต้องกลัว” เขาพูด “ผมจะปกป้องคุณเอง” คำพูดของราเชนทำให้พิมพ์ชนกรู้สึกอบอุ่นใจ เธอไม่เคยคาดคิดว่าเขาจะแสดงความเป็นห่วงเธอเช่นนี้ “แล้ว… ใครอาจจะเป็นคนที่แอบมองฉันคะ” พิมพ์ชนกถาม “ผมยังไม่ทราบแน่ชัด” ราเชนตอบ “แต่ผมจะสืบหาให้ถึงที่สุด” หลังจากพูดคุยกัน ราเชนก็กลับไปทำงานของเขา ส่วนพิมพ์ชนกก็เดินกลับไปยังห้องนอนของเธอ เธอรู้สึกสับสนกับความรู้สึกที่เกิดขึ้นในใจ ทำไมราเชนถึงดูเป็นห่วงเธอมากขึ้นเรื่อยๆ หรือว่าเขากำลังเริ่มมีความรู้สึกบางอย่างต่อเธอจริงๆ วันต่อมา พิมพ์ชนกตื่นขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกสดชื่น เธอตัดสินใจที่จะใช้เวลาในสวนกุหลาบตามปกติ แต่เมื่อเธอเดินผ่านห้องทำงานของราเชน เธอก็ได้ยินเสียงพูดคุยดังออกมา “ผมไม่เข้าใจว่าทำไมคุณถึงยังให้ความสนใจกับเรื่องนี้อยู่” เสียงของราเชนดังขึ้น “มันจบไปนานแล้ว” “แต่ผมรู้สึกผิด” เสียงของใครบางคนตอบกลับมา “ผมควรจะบอกความจริงกับเธอไปตั้งแต่แรก” พิมพ์ชนกหยุดฟังด้วยความตกใจ เธอรู้สึกเหมือนหัวใจหยุดเต้น ใครคือคนที่ราเชนกำลังพูดถึง และความจริงที่ว่าคืออะไร เธอค่อยๆ ขยับเข้าไปใกล้ประตูมากขึ้น พยายามเงี่ยหูฟัง “คุณไม่เข้าใจหรอก” เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้ง “ว่าผมรักเธอมากแค่ไหน” พิมพ์ชนกเบิกตากว้าง เธอไม่เชื่อในสิ่งที่ตัวเองได้ยิน ราเชน… รักใครบางคน? “ผมขอร้องคุณนะราเชน” เสียงนั้นกล่าวต่อ “ช่วยผมด้วยเถอะ” ราเชนถอนหายใจยาว “ผมจะช่วยคุณ” เขาตอบ “แต่คุณต้องสัญญาว่าจะไม่ทำอะไรที่อาจจะทำให้พิมพ์ชนกเดือดร้อน” “ผมสัญญา” เสียงนั้นกล่าว “ผมจะทำทุกอย่าง” พิมพ์ชนกยืนตัวแข็งทื่อ เธอไม่กล้าขยับไปไหน เธอรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังพังทลายลงตรงหน้า หลังจากเสียงพูดคุยเงียบไป พิมพ์ชนกก็รีบเดินกลับไปยังห้องนอนของเธอ เธอพยายามรวบรวมสติ แต่ความคิดต่างๆ ก็ตีกันไปมาในหัว ราเชนรักใครบางคน... และคนๆ นั้นกำลังขอให้ราเชนช่วยเหลือ? ความจริงที่ว่าคืออะไร? และทำไมราเชนถึงต้องปิดบังเรื่องนี้จากเธอ? เธอตัดสินใจที่จะเผชิญหน้ากับราเชน เธอเดินไปยังห้องทำงานของเขาอีกครั้ง และเคาะประตู “เข้ามา” เสียงของราเชนดังขึ้น พิมพ์ชนกเปิดประตูเข้าไป “คุณราเชนคะ” ราเชนหันมามองเธอด้วยความประหลาดใจ “มีอะไรเหรอ” “เมื่อกี้… ฉันได้ยินคุณคุยโทรศัพท์ค่ะ” พิมพ์ชนกกล่าวเสียงสั่น ราเชนหน้าเสียเล็กน้อย “คุณ… ได้ยินอะไรบ้าง” “ฉันได้ยินว่า… คุณรักใครบางคน” พิมพ์ชนกกล่าว “และคุณกำลังจะช่วยเขา” ราเชนเงียบไปครู่หนึ่ง เขาเดินเข้ามาหาพิมพ์ชนก และจับมือเธอไว้ “พิมพ์ชนก” เขาพูดเสียงอ่อนโยน “ผมขอโทษ” “ขอโทษเรื่องอะไรคะ” พิมพ์ชนกถาม “ขอโทษที่ต้องปิดบังคุณ” ราเชนกล่าว “แต่… ทุกอย่างมันซับซ้อนเกินกว่าที่คุณจะเข้าใจได้ในตอนนี้” “ฉันไม่เข้าใจ” พิมพ์ชนกกล่าว “คุณจะรักใครก็ได้ แต่มันไม่เกี่ยวกับฉัน… หรือเปล่าคะ” “มันเกี่ยวกับคุณ” ราเชนตอบ “ทุกอย่างที่ผมทำ… มันเกี่ยวกับคุณ” “ทำไมคะ” พิมพ์ชนกถาม “เพราะ… ผมกำลังปกป้องคุณ” ราเชนกล่าว “จากอันตรายที่อาจจะเกิดขึ้น” “อันตราย?” พิมพ์ชนกถาม “อันตรายจากใคร” “จากคนที่ผมกำลังช่วยเหลืออยู่” ราเชนตอบ “เขาเป็นคนอันตราย และผมต้องแน่ใจว่าเขาจะไม่ทำร้ายคุณ” พิมพ์ชนกมองเข้าไปในดวงตาของราเชน เธอเห็นความจริงใจและความกังวลในนั้น แต่เธอก็ยังรู้สึกถึงความไม่ไว้วางใจที่ก่อตัวขึ้น “แล้ว… ความจริงที่ว่าคืออะไรคะ” พิมพ์ชนกถาม ราเชนลังเลเล็กน้อย “มันเป็นเรื่องในอดีต” เขาตอบ “เป็นเรื่องที่เกี่ยวข้องกับครอบครัวของคุณ… และครอบครัวของผม” “ครอบครัวของฉัน?” พิมพ์ชนกถามด้วยความสงสัย “คุณหมายความว่ายังไง” “ผมจะอธิบายให้คุณฟัง” ราเชนกล่าว “แต่ไม่ใช่ตอนนี้” “แล้วเมื่อไหร่คะ” พิมพ์ชนกถาม “เมื่อถึงเวลาที่เหมาะสม” ราเชนตอบ “ตอนนี้… สิ่งสำคัญที่สุดคือความปลอดภัยของคุณ” พิมพ์ชนกพยักหน้าอย่างจำยอม เธอรู้สึกสับสนและไม่แน่ใจ แต่เธอก็เชื่อใจราเชนในระดับหนึ่ง “แล้ว… คนที่โทรมาหาคุณเมื่อกี้… เขาเป็นใครคะ” พิมพ์ชนกถาม “เขาเป็น… คนที่มีความเกี่ยวข้องกับความผิดพลาดในอดีต” ราเชนกล่าว “และผมต้องทำให้แน่ใจว่าเขาจะไม่กลับไปทำผิดซ้ำอีก” “คุณกำลังจะทำอะไรคะ” พิมพ์ชนกถามด้วยความเป็นห่วง “ผมกำลังจะ… แก้ไขความผิดพลาดในอดีต” ราเชนตอบ “และทำให้แน่ใจว่ามันจะไม่ส่งผลกระทบต่อคุณ” พิมพ์ชนกมองราเชน เธอเห็นความมุ่งมั่นในแววตาของเขา เธอไม่แน่ใจว่าควรจะเชื่อเขาหรือไม่ แต่เธอก็ตัดสินใจที่จะให้โอกาสเขา “ฉันจะเชื่อใจคุณค่ะ” พิมพ์ชนกกล่าว “แต่คุณต้องบอกความจริงกับฉันให้หมด เมื่อถึงเวลาที่เหมาะสม” “ผมสัญญา” ราเชนกล่าว “ผมจะบอกคุณทุกอย่าง” วันต่อมา พิมพ์ชนกพยายามทำใจให้สงบ เธอรู้ว่ามีบางอย่างกำลังเกิดขึ้น แต่เธอก็ไม่รู้ว่าคืออะไร เธอใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่ในสวนกุหลาบ เธอพยายามหาความสงบจากธรรมชาติ ขณะที่เธอกำลังรดน้ำต้นกุหลาบ พรรณรายก็ปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง “สวัสดีค่ะ คุณพิมพ์ชนก” พรรณรายกล่าว “มาเดินเล่นในสวนเหรอคะ” “ค่ะ” พิมพ์ชนกตอบ “อากาศดี” “ฉันเห็นคุณราเชนกำลังยุ่งๆ อยู่เลยแวะมาหา” พรรณรายกล่าว “ดูเหมือนจะมีเรื่องวุ่นวายเกิดขึ้น” พิมพ์ชนกชะงักไปเล็กน้อย “คุณทราบเรื่องอะไรคะ” “ฉันได้ยินข่าวลือมาบ้าง” พรรณรายกล่าว “เกี่ยวกับเรื่องในอดีตที่กำลังจะถูกเปิดเผย” พิมพ์ชนกหน้าเสีย “คุณ… คุณหมายถึงอะไรคะ” “ฉันหมายถึง… ความผิดพลาดที่เคยเกิดขึ้น” พรรณรายกล่าว “และผลกระทบที่มันกำลังจะมีต่อคุณ” “คุณรู้เรื่องอะไร… ช่วยบอกฉันมาเลยค่ะ” พิมพ์ชนกกล่าวเสียงสั่น พรรณรายยิ้มบางๆ “ฉันไม่รู้รายละเอียดทั้งหมดหรอกค่ะ” เธอพูด “แต่ฉันรู้ว่ามันเกี่ยวข้องกับคุณราเชน… และครอบครัวของคุณ” พิมพ์ชนกมองพรรณรายด้วยความสงสัย เธอไม่แน่ใจว่าควรจะเชื่อเธอหรือไม่ “คุณ… คุณเป็นใครกันแน่คะ” พิมพ์ชนกถาม “ฉันก็แค่… เพื่อนของราเชน” พรรณรายตอบ “ที่หวังดีกับทั้งสองคน” “แต่ทำไมคุณถึงรู้เรื่องพวกนี้” พิมพ์ชนกถาม “เพราะฉันได้เห็นมาเยอะ” พรรณรายกล่าว “และฉันก็ไม่อยากให้คุณต้องเจ็บปวด” พิมพ์ชนกยืนนิ่ง เธอรู้สึกสับสนและหวาดกลัว ความหวังเล็กๆ ที่เธอเคยมีเริ่มเลือนหายไป เธอไม่รู้ว่าจะเชื่อใครอีกต่อไป