หลังจากที่ ดร.ภาคินัย โทรศัพท์กลับไปหานลินดาเพื่อตอบรับคำชวนทานข้าว บรรยากาศระหว่างทั้งสองก็ดูเหมือนจะเปลี่ยนไปเล็กน้อย แม้ว่านลินดาจะยังคงมาเยี่ยมคุณอาของเธอตามปกติ แต่แววตาของเธอก็ฉายแววของความคาดหวังและความตื่นเต้นที่มากขึ้นกว่าเดิม “คุณหมอคะ” นลินดาเอ่ยขึ้นขณะที่ ดร.ภาคินัย กำลังตรวจดูผลเอกซเรย์ของคุณอาของเธอ “เรื่องที่เราจะไปทานข้าวกันเย็นนี้น่ะค่ะ” ดร.ภาคินัย หันมายิ้มให้เธอ “ผมยังจำได้ครับ” “ฉันดีใจนะคะ” นลินดากล่าว “ฉันอยากจะขอบคุณคุณหมออย่างเป็นทางการอีกครั้ง” “ไม่เป็นไรครับ” ดร.ภาคินัย พยายามทำเสียงให้เป็นปกติที่สุด “ผมดีใจที่ผมสามารถช่วยเหลือได้” แต่ถึงแม้เขาจะพูดเช่นนั้น เขาก็รู้ดีว่าความรู้สึกที่เขามีต่อนลินดานั้น ไม่ใช่แค่ความรู้สึกของเพื่อนร่วมงานที่ช่วยงานกันอีกต่อไป เขาเริ่มสังเกตเห็นว่าตัวเองมักจะเผลอนึกถึงเธออยู่บ่อยๆ ยามที่อยู่คนเดียว เขาอดไม่ได้ที่จะคิดถึงรอยยิ้มของเธอ เสียงหัวเราะของเธอ และความมุ่งมั่นที่ฉายชัดในดวงตาของเธอ เย็นวันนั้น ดร.ภาคินัย มาถึงร้านอาหารหรูแห่งหนึ่งตามเวลานัด เขาสวมชุดลำลองที่ดูสุภาพเรียบร้อย เขารอไม่นาน นลินดาก็เดินเข้ามาในร้าน เธอดูสวยสง่าในชุดเดรสสีน้ำเงินเข้มที่ขับผิวขาวของเธอให้โดดเด่นยิ่งขึ้น “คุณหมอคะ” เธอเอ่ยทักทายพร้อมรอยยิ้มหวาน “สวัสดีครับคุณลินดา” ดร.ภาคินัย ลุกขึ้นยืน “คุณดูสวยมากเลยนะครับวันนี้” นลินดาหน้าแดงเล็กน้อย “ขอบคุณค่ะ คุณหมอก็ดูดีเช่นกันค่ะ” ทั้งสองนั่งลงที่โต๊ะ และสั่งอาหารเมนูที่ร้านแนะนำ บรรยากาศระหว่างมื้ออาหารเต็มไปด้วยบทสนทนาที่ราบรื่น พวกเขาพูดคุยกันถึงเรื่องต่างๆ มากมาย ทั้งเรื่องงาน เรื่องครอบครัว และความฝันของแต่ละคน “คุณหมอเคยคิดอยากจะเปิดคลินิกของตัวเองบ้างไหมคะ” นลินดาถามขึ้นขณะที่กำลังทานสลัด “เคยคิดครับ” ดร.ภาคินัย ตอบ “แต่ตอนนี้ผมมีความสุขกับการทำงานที่นี่มาก ผมชอบบรรยากาศความเป็นทีมเวิร์คของโรงพยาบาล” “ฉันเข้าใจค่ะ” นลินดากล่าว “ส่วนตัวฉันก็มีความสุขกับการบริหารงานที่บริษัทค่ะ ถึงแม้จะเหนื่อยบ้าง แต่ก็รู้สึกว่าตัวเองได้ทำในสิ่งที่รัก” “คุณเป็นผู้หญิงที่เก่งมากนะครับ” ดร.ภาคินัย เอ่ยชม “มีความมุ่งมั่นและไม่ย่อท้อต่ออุปสรรค” คำชมของ ดร.ภาคินัย ทำให้นลินดารู้สึกดีใจ “คุณหมอก็เหมือนกันค่ะ ฉันประทับใจในความเป็นมืออาชีพและความใจเย็นของคุณหมอมากค่ะ” บทสนทนาของทั้งสองดำเนินไปอย่างต่อเนื่อง ดร.ภาคินัย รู้สึกว่าเขาไม่เคยรู้สึกสบายใจและเป็นตัวเองได้เท่านี้มาก่อนเมื่ออยู่กับนลินดา เขาเริ่มรู้สึกว่าเขาอยากจะบอกความรู้สึกที่แท้จริงของเขาให้นลินดารู้ “นลินดา” ดร.ภาคินัย เริ่มต้นบทสนทนาอย่างจริงจัง “ผมอยากจะบอกอะไรบางอย่างกับคุณ” นลินดามองเขาด้วยความสงสัย “คะคุณหมอ” “ผมรู้ว่าเราเจอกันเพราะเรื่องงาน และผมก็เห็นว่าคุณกำลังมีปัญหาเรื่องธุรกิจ” ดร.ภาคินัย กล่าว “แต่ผมอยากให้คุณรู้ว่า ความรู้สึกที่ผมมีให้คุณ มันไม่ใช่แค่เรื่องของธุรกิจอีกต่อไปแล้ว” นลินดาอึ้งไปชั่วขณะ เธอจ้องมองเข้าไปในดวงตาของ ดร.ภาคินัย อย่างไม่เชื่อสายตา “คุณหมอหมายความว่ายังไงคะ” “ผม… ผมคิดว่าผมเริ่มตกหลุมรักคุณแล้วครับ นลินดา” คำพูดนั้นหลุดออกจากปากของ ดร.ภาคินัย อย่างไม่ตั้งใจ แต่เมื่อพูดออกไปแล้ว เขาก็รู้สึกโล่งใจอย่างประหลาด ใบหน้าของนลินดาแสดงออกถึงความประหลาดใจระคนดีใจ เธอเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “ฉัน… ฉันก็เหมือนกันค่ะคุณหมอ” ดร.ภาคินัย ยิ้มกว้าง เขาไม่เคยรู้สึกมีความสุขเท่านี้มาก่อนในชีวิต “จริงเหรอครับ” “ค่ะ” นลินดาพยักหน้า “ฉันเองก็รู้สึกดีกับคุณหมอมาตลอด” ทั้งสองสบตากัน รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของทั้งคู่ ความรู้สึกที่เก็บซ่อนไว้ได้ถูกเปิดเผยออกมาอย่างเป็นทางการ “แล้ว… เราจะทำยังไงต่อไปดีคะ” นลินดาเอ่ยถาม “ผมไม่แน่ใจ” ดร.ภาคินัย ตอบตามตรง “สถานการณ์ของเรามันค่อนข้างซับซ้อน” “ใช่ค่ะ” นลินดาถอนหายใจ “ฉันก็กังวลเหมือนกัน” “แต่ผมอยากจะลองดูนะครับ” ดร.ภาคินัย กล่าว “ผมอยากจะลองพัฒนาความสัมพันธ์ของเราให้มากขึ้น” “ฉันก็อยากลองเหมือนกันค่ะ” นลินดาตอบ หลังจากมื้อค่ำ ดร.ภาคินัย ไปส่งนลินดาที่บ้าน การเดินทางกลับบ้านของเขานั้นเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ผสมปนเป ทั้งความสุข ความตื่นเต้น และความกังวลใจ เขาได้เปิดเผยความรู้สึกที่แท้จริงของตัวเอง และนลินดาก็รู้สึกเช่นเดียวกัน แต่เส้นทางข้างหน้าของทั้งสองคนนั้น ยังคงเต็มไปด้วยความไม่แน่นอน เช้าวันรุ่งขึ้นที่โรงพยาบาล ดร.ภาคินัย รู้สึกได้ถึงความเปลี่ยนแปลงในตัวเอง เขายังคงทำงานอย่างเต็มที่ แต่ก็อดไม่ได้ที่จะนึกถึงนลินดาอยู่ตลอดเวลา เขาอดใจไม่ไหวที่จะส่งข้อความหานลินดา “เมื่อคืนผมมีความสุขมากครับ” ไม่นานนัก ข้อความก็ตอบกลับมา “ฉันก็มีความสุขมากเหมือนกันค่ะคุณหมอ” แต่ในขณะเดียวกันนั้นเอง ที่โรงพยาบาลก็เริ่มมีข่าวลือหนาหูขึ้นเกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่าง ดร.ภาคินัย กับนลินดา โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อมีคนเห็นทั้งสองไปทานข้าวด้วยกันในตอนกลางคืน พยาบาลบางคนเริ่มพูดคุยกันเสียงดัง “เห็นไหมล่ะ ฉันว่าแล้ว เชอะ!” “คุณหมอภาคินัย กับคุณผู้หญิงคนนั้นน่ะนะ” “สงสัยจะจริงจังกันแล้วล่ะ” ข่าวลือเหล่านี้เริ่มส่งผลกระทบต่อบรรยากาศการทำงานของ ดร.ภาคินัย เขาพยายามทำตัวให้เป็นปกติที่สุด แต่ก็อดที่จะรู้สึกกดดันไม่ได้ เขารู้ว่าความสัมพันธ์ของพวกเขากำลังจะกลายเป็นประเด็นที่ถูกจับตามอง และมันอาจจะส่งผลกระทบต่อหน้าที่การงานของเขาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ เขาไม่แน่ใจว่าความรักที่เพิ่งเริ่มต้นนี้ จะสามารถฝ่าฟันอุปสรรคต่างๆ ไปได้หรือไม่