"แต่ผมก็มีหลักฐานที่จะพิสูจน์ว่าคุณต่างหากที่ผิด" คณินกล่าว "และผม... ก็ได้เตรียมการไว้สำหรับวันนี้แล้ว" ชายร่างท้วมหัวเราะเสียงดัง "หลักฐานอะไร? อย่ามาตลกหน่อยเลยคณิน! นายกำลังเสียสติไปแล้วใช่ไหม?" "ผมยังปกติทุกอย่าง" คณินตอบนิ่งๆ "แค่คุณยังไม่รู้ความจริงทั้งหมดก็เท่านั้นเอง" เขามองไปยังรินรดาที่ยืนอยู่ข้างกาย "คุณรินรดา... คุณพร้อมหรือยัง?" รินรดามองหน้าคณิน ดวงตาของเธอฉายแววเด็ดเดี่ยว "พร้อมค่ะ" เธอหันไปทางชายร่างท้วม "คุณคะ... ฉันมีอะไรจะบอกคุณ" สีหน้าของชายร่างท้วมเปลี่ยนไปทันที เขาขมวดคิ้วมองรินรดา "เธอจะพูดอะไร?" "ฉัน... ฉันไม่ได้ตั้งใจจะหักหลังคุณนะคะ" รินดาเริ่มต้นพูดเสียงสั่นเล็กน้อย "แต่สิ่งที่ฉันเห็นมาตลอด... มันเกินกว่าจะรับไหว" "เกินกว่าจะรับไหวบ้านั่นอะไร!" ชายร่างท้วมตะคอก "เธอทำตามแผนที่วางไว้สิ!" "แผนที่วางไว้... มันทำให้ฉันรู้สึกผิดมากค่ะ" รินดาพูดต่อ "โดยเฉพาะอย่างยิ่ง... เมื่อฉันรู้ว่าเบื้องหลังทั้งหมด... คือคุณ" "เธอพูดอะไรของเธอ!" ชายร่างท้วมเริ่มมีท่าทีลุกลน "ฉันไม่เข้าใจ!" "คุณไม่เข้าใจ หรือแค่อยากจะแกล้งทำเป็นไม่เข้าใจคะ?" เสียงของรินดากลับมาหนักแน่นขึ้น "คุณคือคนที่จ้างวานฉันมา เพื่อทำลายคุณคณิน ใช่ไหมคะ?" คำพูดของรินดาเหมือนสายฟ้าฟาดลงกลางห้องทำงาน ชายร่างท้วมยืนนิ่ง อ้าปากค้าง มองรินดาเหมือนไม่เชื่อหูตัวเอง "นี่... นี่มันเรื่องอะไรกัน?" เขาพึมพำ "เธอ... เธอเป็นคนของคณินเหรอ?" "เปล่าค่ะ" รินดาตอบ "ฉันก็แค่... หลงกลคุณ" คณินเดินเข้ามาใกล้ชายร่างท้วม ยืนเผชิญหน้ากันในระยะประชิด "ผมบอกแล้วไง ว่าผมรู้ว่าใครอยู่เบื้องหลัง" "เป็นไปไม่ได้!" ชายร่างท้วมสบถ "เธอโกหก! เธอกำลังโกหกฉัน!" "ฉันไม่ได้โกหกค่ะ" รินดาพูดเสริม "ทุกอย่างที่ฉันเห็น... คุณคณินเตรียมการไว้หมดแล้ว" "เตรียมการ?" ชายร่างท้วมถามเสียงสั่น "เตรียมการอะไร?" "เตรียมการรับมือกับคุณไงคะ" คณินพูดพลางยกโทรศัพท์ขึ้นมา "คุณคงลืมไปว่า... ผมก็ไม่ได้มีเวลาว่างนั่งรอให้คุณเล่นเกมกับผมเฉยๆ" เขากดปุ่มบางอย่างบนโทรศัพท์ ภาพบนหน้าจอทีวีขนาดใหญ่ที่มุมห้องก็สว่างขึ้น ภาพนั้นคือวิดีโอการสนทนาที่ถูกบันทึกไว้ "ผมบันทึกเสียงของคุณได้ทุกครั้งที่เราคุยกัน" คณินอธิบาย "รวมถึงการที่คุณยอมรับว่าจ้างวานรินรดามา เพื่อทำลายธุรกิจของผม" ชายร่างท้วมเบิกตากว้างเหมือนเห็นผี "ไม่... ไม่จริง! นั่นมัน... นั่นมันเป็นการพูดคุยเล่นๆ!" "เล่นๆ ที่มีคำว่า 'จ้างวาน' อยู่ในบทสนทนาด้วยเหรอครับ?" คณินถามยิ้มๆ "แล้วก็... เรื่องการสร้างหลักฐานปลอม การว่าจ้างพยานเท็จ... คุณก็พูดถึงมันอย่างชัดเจน" "เป็นไปไม่ได้... เป็นไปไม่ได้!" ชายร่างท้วมพยายามจะแก้ต่าง แต่เสียงของเขาเริ่มสั่นเครือ "และที่สำคัญที่สุด" คณินพูดต่อ "ผมยังได้หลักฐานสำคัญอีกชิ้นหนึ่ง ที่พิสูจน์ว่าคุณเป็นคนบงการอยู่เบื้องหลังข่าวลือทั้งหมดที่ปล่อยออกมาเกี่ยวกับอดีตของผม" เขามองรินดา "คุณรินรดา... ช่วยนำเสนอหลักฐานชิ้นนั้นให้คุณ... ท่านผู้มีเกียรติท่านนี้หน่อยครับ" รินดาสูดหายใจลึกๆ เธอเดินไปที่โต๊ะทำงาน หยิบซองเอกสารสีน้ำตาลขึ้นมา แล้วเดินกลับมาส่งให้ชายร่างท้วม "นี่ค่ะ" เธอบอก "เป็นหลักฐานที่ฉัน... แอบถ่ายรูปมาจากคอมพิวเตอร์ของคุณ" ชายร่างท้วมรับซองเอกสารมาเปิดดู เขาเห็นภาพหน้าจอคอมพิวเตอร์ของเขาเอง ที่แสดงถึงแผนการปล่อยข่าวลือเกี่ยวกับอดีตของคณิน พร้อมกับรายชื่อบัญชีที่จะโอนเงินไปให้แหล่งข่าว "นี่มัน... นี่มัน...!" เขาพูดไม่ออก "คุณคงลืมไปว่า... รินรดาไม่ใช่คนโง่" คณินกล่าว "เธออาจจะเข้ามาเพื่อทำลายผม แต่เมื่อเธอรู้ความจริง... เธอก็เลือกที่จะไม่เป็นเครื่องมือของคุณอีกต่อไป" "แต่... แต่ฉันก็มีหลักฐานของเธอเหมือนกัน!" ชายร่างท้วมพยายามจะข่มขู่ "ว่าเธอรับเงินจากฉัน! ว่าเธอพยายามจะทำลายฉัน!" "ใช่ครับ" คณินตอบทันที "และผมก็มีหลักฐานของผมเช่นกัน ที่พิสูจน์ว่าคุณคือผู้อยู่เบื้องหลังทั้งหมด" ทันใดนั้น เสียงไซเรนก็ดังมาจากภายนอก ตรอกซอกซอยที่เคยเงียบสงบ กลับเต็มไปด้วยเสียงรถตำรวจที่กำลังใกล้เข้ามา "นั่นเสียงอะไร?" ชายร่างท้วมถามด้วยความตกใจ "เสียงที่จะพาคุณไปชดใช้ความผิดที่คุณก่อไว้ทั้งหมดครับ" คณินตอบนิ่งๆ "ผมได้แจ้งความกับตำรวจไว้แล้ว พร้อมกับหลักฐานทุกอย่างที่คุณเห็น" ชายร่างท้วมหน้าซีดเผือด เขามองซ้ายมองขวาเหมือนจะหาทางหนี แต่ก็ไร้ประโยชน์ ประตูห้องทำงานถูกเปิดออกพร้อมกับเจ้าหน้าที่ตำรวจที่ก้าวเข้ามา "คุณ... คุณทำแบบนี้กับฉันไม่ได้นะ!" ชายร่างท้วมพยายามจะโวยวาย "ผมทำได้ และผมก็ทำแล้ว" คณินตอบ "ผมไม่ปล่อยให้ใครมาทำลายผมหรือธุรกิจของผมได้ง่ายๆ" เจ้าหน้าที่ตำรวจเข้าควบคุมตัวชายร่างท้วม เขาพยายามขัดขืน แต่ก็ไม่เป็นผล "คุณรินรดา" คณินหันไปมองรินดา "ขอบคุณมาก" "ฉัน... ฉันแค่ทำในสิ่งที่ถูกต้องค่ะ" รินดาตอบ "ฉันขอโทษที่คุณต้องมาเจอเรื่องร้ายๆ แบบนี้" "มันไม่ใช่ความผิดของคุณ" คณินกล่าว "คุณเองก็เป็นเหยื่อเหมือนกัน" เมื่อชายร่างท้วมถูกนำตัวออกไป รินดาก็ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้อย่างอ่อนแรง "ทุกอย่าง... จบแล้วจริงๆ เหรอคะ?" เธอถาม "จบแล้วครับ" คณินตอบ "เกมลวงครั้งนี้... จบลงแล้ว" เขาเดินไปหาเธอ ยื่นมือออกไป "ตอนนี้... ถึงเวลาที่เราจะมาคุยกันจริงๆ จังๆ แล้ว" รินดามองมือของเขา แล้วเงยหน้ามองตาเขา ในดวงตาคู่นั้น มีทั้งความเหนื่อยล้า ความเจ็บปวด และ... ความหวังบางอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน