คณินเดินตรงไปยังบ้านพักของวิชัย เขาไม่ได้แจ้งล่วงหน้า และตั้งใจจะไปเซอร์ไพรส์ให้วิชัยไม่ทันตั้งตัว ตลอดทางที่รถเคลื่อนไป รินดาก็ยังคงรู้สึกกังวลใจ เธอภาวนาให้คณินปลอดภัยและสามารถเอาชนะวิชัยได้ เมื่อรถจอดสนิทหน้าบ้านพักหรูของวิชัย คณินก็ลงจากรถ เขาพบว่าวิชัยกำลังยืนรอเขาอยู่หน้าบ้าน ใบหน้าของวิชัยเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่ดูเหมือนจะเป็นมิตร แต่แววตาของเขากลับฉายแววบางอย่างที่คณินอ่านไม่ออก "สวัสดีครับ คุณคณิน" วิชัยกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูเป็นมิตรเกินจริง "ไม่คิดว่าจะมาหาถึงที่แบบนี้ มีอะไรรึเปล่าครับ" "ผมมีเรื่องอยากจะคุยกับคุณวิชัยครับ" คณินตอบด้วยน้ำเสียงเรียบๆ แต่แฝงไปด้วยความกดดัน "เชิญครับ เชิญข้างในก่อน" วิชัยเชื้อเชิญ เขาผายมือไปยังประตูบ้าน คณินก้าวเข้าไปในบ้าน บรรยากาศภายในบ้านดูหรูหราโอ่อ่า แต่กลับให้ความรู้สึกเย็นยะเยือก ราวกับว่าที่นี่ไม่ใช่ที่อยู่อาศัย แต่เป็นกับดักที่กำลังรอเหยื่อ "นั่งก่อนครับ คุณคณิน" วิชัยบอกพลางผายมือไปยังโซฟาตัวใหญ่ "อยากดื่มอะไรไหมครับ" "ไม่ต้องครับ" คณินตอบ "ผมมีเรื่องสำคัญที่ต้องคุยกับคุณ" "เรื่องอะไรครับ" วิชัยถาม ยิ้มเล็กน้อย "ดูคุณเคร่งเครียดเชียวนะ" "คุณรู้ดีว่าผมกำลังพูดถึงเรื่องอะไร" คณินกล่าว "เรื่องการยักยอกหุ้นของผม เรื่องการปลอมลายเซ็นของคุณแม่" ทันทีที่คณินเอ่ยถึงเรื่องดังกล่าว รอยยิ้มบนใบหน้าของวิชัยก็หายไป เขากลายเป็นคนละคน สีหน้าเริ่มเปลี่ยนไปเป็นเยือกเย็นและแข็งกร้าว "คุณกำลังกล่าวหาผมเหรอครับ คุณคณิน" วิชัยถาม เสียงของเขาเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง "คุณมีหลักฐานอะไร" "ผมมีหลักฐานเพียงพอที่จะรู้ว่าคุณเป็นคนทำ" คณินตอบ "และผมรู้ว่าคุณไม่ได้ทำคนเดียว" "แล้วคุณคิดว่าใครอยู่เบื้องหลังผมล่ะครับ" วิชัยถาม เขาหัวเราะในลำคอ "คุณคงคิดว่าเป็นคนใกล้ตัวผมสินะ" "ผมรู้ว่าคุณทำงานให้กับคุณธนาธร" คณินกล่าวอย่างตรงไปตรงมา เมื่อได้ยินชื่อ "ธนาธร" แววตาของวิชัยก็ฉายแววบางอย่างที่คณินไม่เคยเห็นมาก่อน เป็นแววตาที่เต็มไปด้วยความแค้นและความเกลียดชัง "คุณธนาธร..." วิชัยพึมพำชื่อนั้นราวกับว่ามันเป็นยาพิษ "เขา... เขาหลอกใช้ผมเหมือนกัน" "คุณกำลังจะบอกว่าคุณเป็นเหยื่อเหมือนกันอย่างนั้นเหรอ" คณินถามอย่างไม่เชื่อ "ใช่!" วิชัยตะโกนเสียงดัง "คุณธนาธรใช้ผมเป็นเครื่องมือ เขาบอกผมว่าเขาจะช่วยให้ผมได้ทุกอย่างที่ผมต้องการ เขาบอกว่าเขาจะแก้แค้นให้กับพ่อของผม" "พ่อของคุณ?" คณินเลิกคิ้ว "พ่อของคุณมีปัญหาอะไรกับผมหรือครอบครัวของผม" "พ่อของผมเคยทำงานกับพ่อของคุณ!" วิชัยพูดเสียงสั่นเครือ "พ่อของคุณ... พ่อของคุณหักหลังพ่อของผม! พ่อของผมหมดตัวเพราะพ่อของคุณ! และหลังจากนั้น พ่อของผมก็เสียใจมากจนตรอมใจตายไป!" คณินอึ้งไปเมื่อได้ยินเรื่องราวจากปากของวิชัย เขาไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อนเลย "คุณธนาธรใช้ความแค้นนี้เป็นเครื่องมือในการหลอกใช้ผม" วิชัยเล่าต่อ "เขาบอกผมว่า ถ้าผมช่วยเขาทำลายครอบครัวคุณได้ เขาจะมอบทุกอย่างที่พ่อผมเคยสูญเสียไปให้กับผม" "แล้วคุณก็ยอมทำตามที่เขาบอกอย่างนั้นเหรอ" คณินถาม "ผม... ผมไม่รู้จะทำยังไง" วิชัยก้มหน้าลง "ผมอยากแก้แค้นให้พ่อของผม ผมเชื่อคำพูดของคุณธนาธร" "แต่สุดท้าย... คุณธนาธรก็ไม่ได้ทำตามที่เขาพูดกับคุณใช่ไหม" คณินคาดเดา "เขาแค่ใช้คุณเป็นเครื่องมือ แล้วก็กำลังจะทิ้งคุณไป" วิชัยเงยหน้าขึ้นมา ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยน้ำตา "เขา... เขาไม่เคยคิดจะช่วยผมเลย เขาแค่ใช้ผม! เขาแค่ต้องการทำลายครอบครัวคุณ!" "ตอนนี้คุณรู้แล้ว" คณินกล่าว "คุณรู้ว่าคุณถูกหลอกใช้มาตลอด" "ผม... ผมไม่รู้จะทำยังไงแล้ว" วิชัยเริ่มร้องไห้สะอึกสะอื้น "คุณยังมีโอกาสที่จะแก้ไขทุกอย่าง" คณินพูด "คุณยังสามารถกลับตัวได้" "ผมจะทำยังไงได้บ้างครับ" วิชัยถามด้วยเสียงที่แหบแห้ง "คุณต้องให้การกับผม" คณินตอบ "คุณต้องเปิดเผยความจริงทั้งหมดเกี่ยวกับแผนการของคุณธนาธร" "แต่... ถ้าผมทำแบบนั้น... คุณธนาธรจะต้องฆ่าผมแน่!" วิชัยกล่าวด้วยความหวาดกลัว "ผมจะปกป้องคุณเอง" คณินกล่าว "ผมจะให้คุณและครอบครัวของคุณได้รับการคุ้มครอง" วิชัยยังคงลังเล เขาไม่แน่ใจว่าจะเชื่อใจคณินได้หรือไม่ "ผมรู้ว่าคุณกลัว" คณินกล่าว "แต่ถ้าคุณไม่ทำอะไรเลย คุณจะเสียใจไปตลอดชีวิต" ทันใดนั้น ประตูบ้านก็ถูกเปิดออกอย่างแรง หญิงสาวคนหนึ่งเดินเข้ามา ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความโกรธจัด "วิชัย!" เธอตะโกนเสียงดัง "แกทำบ้าอะไรอยู่!" คณินหันไปมอง เขาจำได้ว่าเธอคือรินดา "รินดา!?" วิชัยอุทานด้วยความตกใจ "แกคิดว่าฉันไม่รู้อย่างนั้นเหรอ!" รินดาเดินตรงเข้าไปหาวิชัย "แกหลอกฉันมาตลอด! แกใช้ฉันเป็นเครื่องมือ!" "รินดา... ฉัน..." วิชัยพยายามจะอธิบาย "ไม่ต้องมาอธิบายอะไรทั้งนั้น!" รินดาตวาด "ฉันเห็นทุกอย่างแล้ว! หลักฐานทั้งหมดที่แกทำไว้!" คณินมองไปที่รินดาด้วยความประหลาดใจ เขาไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น "คุณรินดา... คุณมาทำอะไรที่นี่ครับ" คณินถาม "ฉัน... ฉันมาเจอเขา" รินดาตอบเสียงสั่นเครือ "เขาหลอกใช้ฉัน" "แกหลอกใช้เขาเหมือนกันอย่างนั้นเหรอ" วิชัยถามรินดาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความขมขื่น "ฉัน... ฉันขอโทษ" รินดาพูดกับวิชัย "แต่ฉันทำเพื่อครอบครัวของฉัน" "ครอบครัวของคุณ?" วิชัยถาม "แล้วครอบครัวของฉันล่ะ! คุณเคยคิดถึงครอบครัวของฉันบ้างไหม!" สถานการณ์เริ่มจะบานปลาย คณินรู้สึกว่าเขากำลังตกอยู่ในอันตราย "ใจเย็นๆ ก่อนครับ" คณินพูด "เรามาคุยกันดีๆ" แต่ดูเหมือนว่าวิชัยจะไม่ฟังเขาอีกต่อไป แววตาของเขาเต็มไปด้วยความบ้าคลั่ง "แกมันก็เหมือนกับพ่อแกนั่นแหละ!" วิชัยตะโกนใส่คณิน "หลอกลวง! โกหก!" วิชัยคว้าปืนที่ซ่อนอยู่ในเสื้อขึ้นมา และเล็งไปที่คณิน "วิชัย! อย่านะ!" รินดาร้องห้าม "แกมันก็เป็นส่วนหนึ่งของเรื่องนี้เหมือนกัน!" วิชัยหันไปตะคอกใส่รินดา "แกต้องรับผิดชอบ!" คณินรู้ตัวว่าตกอยู่ในอันตราย เขาต้องหาทางเอาตัวรอดให้ได้