ค่ำคืนนั้น รินรดานอนไม่หลับ เธอพลิกตัวไปมาบนเตียง คิดทบทวนเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตลอดหลายสัปดาห์ที่ผ่านมา ความรู้สึกที่เธอมีต่อคณินมันซับซ้อนเกินกว่าจะอธิบายได้ เธอมาที่นี่เพื่อทำลายเขา เพื่อทำลายธุรกิจของเขา แต่ทุกครั้งที่ได้อยู่ใกล้ชิดกัน เธอกลับรู้สึกเห็นอกเห็นใจและเริ่มจะผูกพันกับเขา “นี่ฉันกำลังทำอะไรอยู่” เธอพึมพำกับตัวเอง “ฉันกำลังจะทรยศคนที่กำลังปกป้องฉันงั้นเหรอ” ความคิดนั้นทำให้เธอรู้สึกเจ็บปวด เธอตัดสินใจว่าเธอต้องทำอะไรสักอย่าง เธอต้องหาทางยุติเรื่องนี้ก่อนที่มันจะสายเกินไป เช้าวันรุ่งขึ้น รินรดาไปทำงานแต่เช้า เธอตรงไปยังห้องทำงานของคณินทันที “คุณคณินคะ” เธอเอ่ยทักทาย เมื่อเห็นเขากำลังจดจ่ออยู่กับเอกสาร “มีอะไรเหรอ?” คณินเงยหน้าขึ้นมองเธอ “ดิฉัน... ดิฉันมีเรื่องสำคัญจะบอกคุณค่ะ” รินรดาเอ่ยเสียงสั่น คณินสังเกตเห็นความผิดปกติในน้ำเสียงของเธอ “เกิดอะไรขึ้น?” “เรื่องที่ดิฉันบอกคุณทั้งหมด... มันไม่ใช่ความจริงทั้งหมดค่ะ” รินรดาเอ่ยออกมาอย่างยากลำบาก คณินเลิกคิ้ว “หมายความว่ายังไง?” “ดิฉัน... ดิฉันไม่ได้ถูกใครส่งมาทำร้ายคุณค่ะ” รินรดาบอก “แต่... ดิฉันถูกว่าจ้างมาค่ะ” “ว่าจ้าง? โดยใคร?” คณินถามเสียงเข้ม “โดย... โดยนายทุนคู่แข่งของคุณค่ะ” รินรดาตอบ “พวกเขาต้องการให้ดิฉันเข้ามาสืบหาความลับของบริษัทคุณ และ... ทำลายธุรกิจของคุณ” คณินเงียบไปนาน ดวงตาคมกริบของเขาสบประสานกับดวงตาของรินรดา ราวกับจะมองทะลุเข้าไปในจิตใจของเธอ “แล้วทำไมคุณถึงมาบอกผมตอนนี้?” เขาถาม “เพราะ... เพราะดิฉันรู้สึกผิดค่ะ” รินรดาเอ่ย “ดิฉันไม่อยากทำร้ายคุณอีกต่อไป” “คุณแน่ใจหรือว่านี่คือความจริงทั้งหมด?” คณินถาม น้ำเสียงยังคงระแวดระวัง “แน่ใจค่ะ” รินรดาพยักหน้า “ดิฉัน... ดิฉันขอโทษที่หลอกลวงคุณ” คณินลุกขึ้นจากเก้าอี้ เดินมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเธอ เขาก้มลงมองเธอด้วยสายตาที่ยากจะหยั่งถึง “คุณรู้ไหมว่าคุณกำลังพูดถึงอะไร?” “รู้ค่ะ” รินรดาตอบ “ดิฉันยอมรับความผิดทั้งหมด” “แล้วคุณคิดว่าผมจะทำอย่างไรกับคุณ?” คณินถาม รินรดาสูดลมหายใจลึก “ดิฉัน... ดิฉันยอมรับทุกอย่างค่ะ” คณินมองเธอครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ “ผมรู้” “คะ?” รินรดาถึงกับตะลึง “คุณ... คุณรู้?” “ใช่” คณินตอบ “ผมรู้มาตลอด” “แต่... คุณรู้ได้ยังไงคะ?” รินรดาถามอย่างไม่เข้าใจ “ตั้งแต่วันแรกที่คุณเข้ามา ผมก็เริ่มสงสัยในตัวคุณแล้ว” คณินอธิบาย “วิธีการพูดของคุณ การแสดงออกของคุณ มันดูไม่เป็นธรรมชาติ” “แล้ว... แล้วทำไมคุณถึงไม่ทำอะไรเลยคะ?” รินรดาถาม “เพราะผมอยากรู้ว่าคุณเป็นใครกันแน่” คณินตอบ “และผมก็อยากรู้ว่าใครอยู่เบื้องหลังเรื่องนี้” “คุณ... คุณไม่โกรธเหรอคะ?” รินรดาถาม “โกรธสิ” คณินตอบตรงๆ “แต่ผมก็เห็นในความพยายามของคุณที่จะปกป้องผม” “ปกป้องคุณ?” รินรดาทวนคำ “ดิฉัน... ดิฉันไม่ได้ตั้งใจจะปกป้องคุณนะคะ” “แต่คุณก็ทำ” คณินยิ้มบางๆ “คุณพยายามหาข้อมูลเพื่อช่วยผม คุณเตือนผมถึงอันตรายต่างๆ” “นั่น... นั่นเป็นเพราะ...” รินรดาเริ่มอ้ำอึ้ง “เพราะคุณเริ่มรู้สึกกับผมใช่ไหม?” คณินถาม รินรดาหน้าแดงก่ำ เธอไม่กล้าสบตาเขา “ดิฉัน... ดิฉันไม่รู้” “คุณรู้” คณินกล่าวอย่างหนักแน่น “ผมก็รู้สึกเหมือนกัน” เขาเอื้อมมือมาประคองใบหน้าของรินรดาเบาๆ “ผมรู้ว่าคุณมาที่นี่เพื่อทำลายผม แต่สุดท้าย... คุณกลับกลายเป็นคนที่ทำให้ผมรู้สึกดีขึ้น” รินรดาสบตาเขา หัวใจเต้นแรงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เธอมองเห็นความจริงใจในแววตาของเขา “คุณคณินคะ...” “ผมรู้ว่ามันอาจจะฟังดูแปลก” คณินกล่าว “แต่ผมอยากจะให้คุณอยู่ที่นี่ต่อ” “แต่... ดิฉันเป็นคนหลอกลวงคุณนะคะ” รินรดาบอก “ทุกคนมีความผิดพลาด” คณินกล่าว “สิ่งสำคัญคือเราจะเรียนรู้จากความผิดพลาดนั้นได้อย่างไร” เขาโน้มตัวลงมา ใกล้ชิดกับใบหน้าของรินรดา “ผมอยากจะให้คุณอยู่กับผม... และช่วยผมสร้างอนาคตที่ดีกว่าเดิม” รินรดาหลับตาลง ปล่อยให้ความรู้สึกที่ก่อตัวขึ้นภายในใจนำทางเธอไป เธอรู้สึกถึงความอบอุ่นจากมือของเขา สัมผัสที่อ่อนโยนแต่หนักแน่น “ค่ะ” รินรดาตอบรับ “ดิฉันจะอยู่ที่นี่ค่ะ” รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของคณิน เขาค่อยๆ บรรจงจูบริมฝีปากของรินรดาอย่างอ่อนโยน เป็นจูบที่เต็มไปด้วยความรู้สึกมากมาย ทั้งความเข้าใจ การให้อภัย และความรักที่เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น ความลับของรินรดาถูกเปิดเผย แต่แทนที่จะจบลงด้วยความขัดแย้ง มันกลับกลายเป็นจุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์ที่แท้จริง ความสัมพันธ์ที่สร้างขึ้นบนความเข้าใจและความจริงใจ แม้จะเริ่มต้นมาจากคำลวง แต่หัวใจของทั้งสองคนก็สามารถค้นพบรักแท้ได้ในที่สุด