พิมพ์ดามองธาลาที่กำลังนั่งอยู่ตรงข้ามเธอ ใบหน้าของเขาดูเคร่งขรึมผิดปกติ แม้จะอยู่ที่บ้าน แต่บรรยากาศก็ยังคงเต็มไปด้วยความตึงเครียดที่มองไม่เห็น "ธาราคะ" พิมพ์ดาเอ่ยขึ้น "คุณคิดว่าเราจะทำอะไรได้บ้างคะ" ธาราถอนหายใจเบาๆ "ตอนนี้... เราต้องเดินหน้าตามข้อตกลงไปก่อน พิมพ์ดา" "แต่ฉันไม่สบายใจเลยค่ะ" พิมพ์ดาพูด "ฉันรู้สึกเหมือนเรากำลังเดินอยู่บนเส้นด้ายบางๆ" "ผมเข้าใจความรู้สึกของคุณ" ธาราตอบ "แต่ผมได้พยายามหาทางออกที่ดีที่สุดแล้ว" "ดีที่สุดแล้วจริงๆ เหรอคะ" พิมพ์ดาถาม "การที่ฉันต้องตกเป็น 'ประกัน' แบบนี้ มันไม่ใช่ทางออกเลยนะคะ" "ผมรู้ว่ามันดูไม่ยุติธรรม" ธาราเอ่ย "แต่ถ้าผมไม่ยอมทำข้อตกลงนี้ ท่านประธานก็จะหาเหตุผลอื่นมาเล่นงานเราอยู่ดี" "แล้ว... แล้วท่านประธานเขาต้องการอะไรกันแน่คะ" พิมพ์ดาเอ่ยถาม "ทำไมต้องทำแบบนี้" ธาราเงียบไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังชั่งใจว่าจะพูดอะไรดี "ท่านประธาน... ท่านเป็นนักธุรกิจที่ประสบความสำเร็จมากครับ แต่... ท่านก็มีวิธีการที่ค่อนข้าง... เฉียบขาด" "เฉียบขาดแค่ไหนคะ" พิมพ์ดาคาดคั้น "ก็... ถ้าใครทำให้ท่านไม่พอใจ หรือขัดขวางผลประโยชน์ของท่าน ท่านก็จะทำให้คนนั้น... หายไปจากวงจรธุรกิจเลยครับ" ธาราอธิบาย "แล้วการที่ผมยอมรับข้อตกลงนี้ ก็เหมือนกับผมได้ให้โอกาสตัวเองในการต่อรอง และได้โอกาสในการรักษาความปลอดภัยของคุณ" "แล้ว... ถ้าเราไม่ทำตามข้อตกลงล่ะคะ" พิมพ์ดาถาม "ถ้าเราไม่ทำตาม... อย่างที่ผมบอกในเอกสาร" ธาราตอบ "ผมจะเสียทุกอย่างไปทันที และที่สำคัญ... ท่านประธานจะกลับมามีอำนาจเหนือคุณอีกครั้ง" พิมพ์ดาสูดหายใจลึกๆ เธอรู้ดีว่าสถานการณ์ของพวกเขาตอนนี้ ไม่ได้ง่ายเหมือนที่เคยคิดไว้เลย ความรู้สึกผิดที่ทำให้ธาลาต้องมาติดแหง็กอยู่ในสถานการณ์แบบนี้ มันกัดกินใจเธอ "ธาราคะ..." พิมพ์ดาเอ่ยขึ้น "ฉันขอโทษนะคะ" "คุณไม่ผิดอะไรเลย พิมพ์ดา" ธาราจับมือเธอไว้ "คุณไม่ต้องรู้สึกผิด" "แต่ถ้าฉันไม่..." "อย่าพูดแบบนั้นครับ" ธารากล่าวขัด "คุณจำได้ไหมตอนที่คุณตัดสินใจมาอยู่กับผม คุณบอกว่าคุณเชื่อใจผม" พิมพ์ดาพยักหน้า "จำได้ค่ะ" "แล้วคุณก็ยังเชื่อใจผมอยู่ไหมครับ" ธาราถาม พิมพ์ดามองเข้าไปในดวงตาของเขา "เชื่อค่ะ" "ดีครับ" ธาราตอบ "เพราะผมจะพยายามอย่างเต็มที่ เพื่อให้เราผ่านพ้นเรื่องนี้ไปให้ได้" "แล้ว... เราจะเริ่มต้นใหม่จริงๆ เหรอคะ" พิมพ์ดาถาม "ใช่ครับ" ธาราตอบ "เราจะเริ่มต้นใหม่ แต่... เราต้องระมัดระวังตัวให้มากขึ้นกว่าเดิม" "ฉันจะพยายามค่ะ" พิมพ์ดาบอก "ฉันจะไม่เป็นภาระให้คุณอีก" "คุณไม่ใช่ภาระ พิมพ์ดา" ธาราพูดซ้ำ "คุณคือทุกสิ่งทุกอย่างของผม" เขาดึงเธอเข้ามากอดแน่น "ผมจะทำทุกอย่างเพื่อรักษาความสัมพันธ์นี้ไว้" ความสัมพันธ์ของพวกเขาดูเหมือนจะเปลี่ยนไป หลังจากเหตุการณ์ครั้งนี้ มันไม่ใช่แค่ความรัก แต่ยังมีความผูกพันที่เกิดจากความเข้าใจในสถานการณ์ที่ยากลำบาก การที่ธาลาต้องยอมแลกอิสรภาพของตัวเอง เพื่อปกป้องเธอ ทำให้พิมพ์ดาตระหนักถึงความสำคัญของเขามากยิ่งขึ้น "คุณธาลาคะ" สมศรีก้าวเข้ามาในห้อง "อาหารเย็นพร้อมแล้วค่ะ" "ขอบคุณครับสมศรี" ธาราตอบ เขาผละออกจากพิมพ์ดาเล็กน้อย "ไปทานข้าวกันเถอะครับ" ธาราบอกพิมพ์ดา ทั้งสองคนเดินไปยังห้องอาหาร บรรยากาศในบ้านเริ่มกลับมาอบอุ่นขึ้นอีกครั้ง แต่ภายใต้ความอบอุ่นนั้น ยังคงมีเงื่อนไขอันตรายที่มองไม่เห็น คอยคุกคามพวกเขาอยู่เสมอ "คุณผู้หญิงคะ" สมศรีกระซิบถามพิมพ์ดาขณะเสิร์ฟอาหาร "คุณธาราดูเหนื่อยนะคะ" "เขาก็มีเรื่องให้ต้องคิดเยอะค่ะสมศรี" พิมพ์ดาตอบ "แต่ไม่เป็นไรค่ะ ฉันจะคอยเป็นกำลังใจให้เขา" "ดีแล้วค่ะ" สมศรียิ้ม "สมศรีดีใจที่เห็นพวกท่านกลับมาอยู่ด้วยกันอีกครั้ง" "ขอบคุณนะคะสมศรี" พิมพ์ดาตอบ ตลอดมื้ออาหาร ธารามักจะมองพิมพ์ดาเป็นระยะๆ ราวกับจะคอยสังเกตอาการของเธอ พิมพ์ดาเองก็เช่นกัน เธอพยายามส่งสายตาให้กำลังใจเขา "คืนนี้... ผมอาจจะอยู่ดึกหน่อยนะครับ" ธาราบอก พิมพ์ดา "มีเรื่องต้องจัดการ" "ไม่เป็นไรค่ะ" พิมพ์ดาตอบ "ฉันจะรอคุณนะคะ" "ไม่จำเป็นต้องรอหรอกครับ" ธาราพูด "คุณไปพักผ่อนเถอะ" "แต่ฉันอยากรอค่ะ" พิมพ์ดาตอบ "อย่างน้อยก็ให้คุณรู้ว่าคุณไม่ได้อยู่คนเดียว" ธารายิ้มบางๆ "ขอบคุณครับ" หลังจากทานอาหารเสร็จ ธาราก็กลับไปที่ห้องทำงานของเขา พิมพ์ดาเองก็กลับไปที่ห้องนอน แต่เธอก็นอนไม่หลับ เธออดเป็นห่วงธาลาไม่ได้ เธอตัดสินใจเดินไปยังห้องทำงานของเขา เมื่อไปถึง เธอเห็นว่าประตูแง้มอยู่ และได้ยินเสียงธาราพูดโทรศัพท์ "ครับ... ผมทราบแล้วครับ... จะไม่มีความผิดพลาดเกิดขึ้นอีกแน่นอน... ผมจะจัดการให้... ครับ" เสียงของธาราฟังดูหนักแน่นและเด็ดขาด พิมพ์ดาได้ยินเพียงเท่านี้ เธอก็รู้ว่าเขากำลังแบกรับอะไรไว้มากมาย เธอถอยกลับออกมาเงียบๆ เธอไม่ต้องการเข้าไปรบกวนเขา เธอรู้ว่าเขาต้องการเวลา และต้องการสมาธิ พิมพ์ดากลับไปที่ห้องนอน เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา และพิมพ์ข้อความส่งให้ธาลา "เป็นห่วงนะคะ ตั้งใจทำงานนะคะ" ไม่นานนัก เธอก็ได้รับข้อความตอบกลับมา "ขอบคุณครับ" เป็นข้อความสั้นๆ แต่พิมพ์ดาก็รู้สึกอบอุ่นใจ เธอรู้ว่าเขารับรู้ถึงความห่วงใยของเธอแล้ว เธอหลับตาลง พยายามข่มความกังวลที่มีอยู่ เธอหวังเพียงว่าความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนและเต็มไปด้วยอันตรายนี้ จะนำพาพวกเขาไปสู่อนาคตที่ดีกว่าเดิม