พิมพ์ดาแทบหยุดหายใจเมื่อได้ยินสิ่งที่กวินบอก ความรู้สึกกลัวที่เคยปกคลุมเธออยู่ ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นอีกครั้งในรูปแบบที่รุนแรงกว่าเดิม "ทดสอบ? ท่านประธานจะทดสอบคุณธาราได้อย่างไรคะ" เสียงของเธอสั่นเครือ พยายามบังคับตัวเองให้ใจเย็น "เขาจะทำอะไรคะ" กวินมองไปรอบๆ อย่างระแวดระวัง ก่อนจะโน้มตัวเข้ามาใกล้พิมพ์ดา "ผมได้ยินมาว่า... คืนนี้คุณธาราจะไปพบท่านประธานที่คฤหาสน์ของเขาครับ" กวินเว้นจังหวะ "และ... ท่านประธานจะมอบหมายภารกิจบางอย่างให้คุณธาราทำ" พิมพ์ดาอ้าปากค้าง "ภารกิจ? ภารกิจอะไรคะ" "ผมไม่ทราบรายละเอียดของภารกิจนั้นครับ" กวินยอมรับ "แต่... ผมได้ยินมาว่ามันเป็นภารกิจที่อันตรายมาก" "อันตราย... อันตรายแค่ไหนคะ" พิมพ์ดาถามซ้ำ เสียงของเธอแทบจะลอดไรฟัน ความคิดในหัวตีกันไปหมด ภาพของธาราที่กำลังเผชิญหน้ากับอันตรายเพียงลำพัง ทำให้เธอรู้สึกเหมือนเลือดในกายกำลังเย็นเยียบ "ถ้าคุณธาราทำภารกิจนั้นไม่สำเร็จ... ท่านประธานก็จะใช้เรื่องนี้เป็นข้ออ้างในการ... บีบคุณธาลาให้เสียเปรียบ หรือแม้กระทั่ง... ทำให้เขาต้องยอมจำนนโดยสิ้นเชิงครับ" กวินกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง "เขาอาจจะ... ใช้สิ่งของที่ยึดไว้เป็นเครื่องต่อรอง หรืออาจจะ... สร้างสถานการณ์ให้คุณธาลาต้องเลือกอย่างใดอย่างหนึ่งที่เสียเปรียบที่สุด" "ไม่จริง! นี่มันเป็นการวางแผนที่เลวร้ายที่สุด!" พิมพ์ดาพึมพำ เธอรู้สึกผิดหวังและโกรธในเวลาเดียวกัน เธอไม่เข้าใจว่าทำไมท่านประธานถึงได้ใช้วิธีการสกปรกแบบนี้ "คุณผู้หญิงครับ" กวินสังเกตเห็นอารมณ์ของพิมพ์ดา "ผมรู้ว่ามันยากที่จะยอมรับ แต่... ผมคิดว่าคุณผู้หญิงควรจะเตรียมพร้อมไว้" "เตรียมพร้อม? ฉันจะเตรียมพร้อมได้อย่างไรคะ" พิมพ์ดาถาม "ในเมื่อฉันทำอะไรไม่ได้เลย" "คุณผู้หญิงอาจจะทำบางอย่างได้ครับ" กวินมองเข้าไปในดวงตาของพิมพ์ดา "คุณผู้หญิงอาจจะ... ช่วยคุณธาราได้" "ฉันจะช่วยได้อย่างไรคะ" พิมพ์ดาถามด้วยความหวัง "ฉันไม่มีอำนาจ ไม่มีกำลังอะไรเลย" "คุณผู้หญิงมีสิ่งที่สำคัญที่สุดครับ" กวินกล่าว "คุณมี... ความไว้วางใจจากคุณธารา" พิมพ์ดาขมวดคิ้ว "ความไว้วางใจ... มันจะช่วยอะไรได้คะ" "บางครั้ง... ความไว้ใจก็สามารถเปลี่ยนแปลงสถานการณ์ได้ครับ" กวินยิ้มบางๆ "คุณผู้หญิงอาจจะ... ค้นพบข้อมูลบางอย่างที่คุณธาราไม่รู้ หรืออาจจะ... สามารถติดต่อกับใครบางคนเพื่อขอความช่วยเหลือ" "แต่ฉันไม่รู้จะเริ่มตรงไหนเลยค่ะ" พิมพ์ดารู้สึกท้อแท้ "ฉันไม่รู้ว่าคุณธาราจะไปที่ไหน หรือจะเจอใคร" "ผมจะให้ข้อมูลที่คุณผู้หญิงต้องการครับ" กวินกล่าว "คุณธาลาจะเดินทางไปคฤหาสน์ของท่านประธานในเวลาสองทุ่มคืนนี้ครับ" "สองทุ่ม! แล้ว... ฉันจะไปที่นั่นได้อย่างไรคะ" พิมพ์ดาถาม "คุณผู้หญิงไม่ต้องไปที่นั่นครับ" กวินส่ายหน้า "ผมจะ... หาทางส่งข้อความไปถึงคุณธาราให้ครับ" "ส่งข้อความ? คุณจะส่งข้อความอะไรไปคะ" พิมพ์ดาถามด้วยความสงสัย "ข้อความที่... จะช่วยเตือนสติคุณธาลาครับ" กวินตอบ "และ... ข้อความที่แสดงให้เห็นว่า... คุณผู้หญิงก็พร้อมที่จะสู้ไปกับเขา" พิมพ์ดาพยักหน้าอย่างช้าๆ เธอรู้สึกว่ามีประกายความหวังเล็กๆ สว่างขึ้นในใจ "ขอบคุณค่ะกวิน" พิมพ์ดาเอ่ย "ฉัน... ฉันจะรอข่าวจากคุณนะคะ" "ครับคุณผู้หญิง" กวินโค้งคำนับอีกครั้ง ก่อนจะเดินจากไป ทิ้งให้พิมพ์ดาอยู่ตามลำพังกับความคิดที่หลากหลาย เธอรู้ว่าสถานการณ์กำลังจะเลวร้ายลง แต่เธอก็รู้เช่นกันว่าเธอจะไม่ยอมแพ้ "ธาราคะ" พิมพ์ดาพึมพำกับตัวเอง "ฉันจะอยู่ข้างคุณนะคะ" ขณะที่พิมพ์ดากำลังเดินกลับเข้าไปในบ้าน สมศรีกำลังยืนรออยู่หน้าประตู "คุณผู้หญิงคะ" สมศรีเอ่ยขึ้น "คุณธาราโทรมาค่ะ" พิมพ์ดารีบเข้าไปรับโทรศัพท์ "ธาราคะ" "พิมพ์ดา... ตอนนี้เป็นไงบ้าง" เสียงของธาราฟังดูเหนื่อยล้า "ฉันสบายดีค่ะ" พิมพ์ดาพยายามพูดให้เสียงเป็นปกติ "แล้วคุณล่ะคะ กลับดึกไหม" "คงจะดึกมาก" ธาราตอบ "คืนนี้... ผมมีธุระสำคัญ" "ธุระสำคัญ... คืออะไรคะ" พิมพ์ดาถาม พยายามกลั้นน้ำเสียงที่สั่นเครือ "ผม... ผมจะไปพบท่านประธาน" ธาราตอบอย่างตรงไปตรงมา "คืนนี้?" พิมพ์ดาถามด้วยความตกใจ "ใช่... คืนนี้" ธาราถอนหายใจ "ผมต้องไปเคลียร์เรื่องบางอย่าง" "เคลียร์เรื่องบางอย่าง... หมายความว่ายังไงคะ" พิมพ์ดาถาม "ผม... ผมไม่อยากให้คุณเป็นห่วง" ธาราเลี่ยงที่จะตอบตรงๆ "คุณ... คุณดูแลตัวเองให้ดีนะ" "ธาราคะ" พิมพ์ดารู้สึกว่าน้ำตาจะไหล "ฉันเป็นห่วงคุณนะคะ" "ผมรู้ครับ" ธาราตอบ "และผมก็รักคุณนะ" คำพูดของธาราทำให้พิมพ์ดารู้สึกใจอ่อนลง "ฉันก็รักคุณค่ะ" พิมพ์ดากล่าว "ฉัน... ฉันจะรอคุณนะคะ" "ผมจะรีบกลับ" ธาราบอก "ฝันดีนะ" "ฝันดีค่ะ" พิมพ์ดาปิดโทรศัพท์ลง เธอทรุดตัวลงนั่งบนโซฟา น้ำตาที่กลั้นไว้ไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ เธอรู้ว่าธาราไม่ได้พูดความจริงทั้งหมดกับเธอ และเธอเองก็มีบางอย่างที่ต้องบอกธาราเช่นกัน "กวิน... ฉันต้องขอบคุณนายจริงๆ" พิมพ์ดากล่าวกับตัวเอง "คืนนี้... ฉันต้องทำอะไรบางอย่าง" ความมุ่งมั่นกลับมาอีกครั้งในแววตาของเธอ เธอจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายคนที่เธอรักได้เด็ดขาด