ธาราจ้องมองกล่องไม้ขัดเงาใบนั้นอย่างพิจารณา ความรู้สึกสงสัยระคนไม่สบายใจก่อตัวขึ้นในใจ เขาจำได้ว่าท่านประธานยื่นกล่องนี้ให้เขาระหว่างการสนทนาที่คฤหาสน์ พร้อมกับเอ่ยถึง "โครงการฟีนิกซ์" อย่างมีความหมาย ตอนนี้กวินได้จากไปแล้ว ทิ้งให้เขาลำพังอยู่กับความเงียบและความลับที่อาจจะถูกบรรจุอยู่ในกล่องใบนี้ เขาค่อยๆ ยกฝากล่องไม้ขึ้นอย่างเชื่องช้า เสียงไม้เสียดสีกันเบาๆ สะท้อนในความเงียบของห้องรับรองที่ถูกจัดเตรียมไว้เป็นพิเศษ ภายในกล่องไม่ได้มีอาวุธหรือเงินสดอย่างที่เขาอาจจะคาดเดา แต่กลับเป็นเอกสารหลายปึกซ้อนทับกันอย่างเป็นระเบียบ และตรงกลางสุด มีสิ่งหนึ่งที่สะดุดตาเขาเป็นพิเศษ มันคือสร้อยคอทองคำเส้นเล็กๆ ที่มีจี้เป็นรูปนกฟีนิกซ์สลักเสลาอย่างประณีต พิมพ์ดาชอบสร้อยคอแบบนี้มาก เขาเคยเห็นเธอใส่สร้อยคอที่มีลักษณะคล้ายกันอยู่บ่อยๆ แต่จี้ตัวนี้ดูมีรายละเอียดและประกายที่แตกต่างออกไป "นี่มันอะไรกันแน่..." ธาราพึมพำกับตัวเอง เขารู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่างตั้งแต่ที่ท่านประธานกล่าวถึง "โครงการฟีนิกซ์" มันไม่ใช่แค่โครงการธุรกิจธรรมดาๆ แน่นอน และกล่องใบนี้... มันต้องมีความหมายบางอย่างที่เชื่อมโยงกับพิมพ์ดาอย่างแน่นอน เขาหยิบเอกสารปึกแรกขึ้นมาดู มันเป็นเอกสารเกี่ยวกับข้อตกลงทางธุรกิจ การซื้อขายบริษัท การลงทุนในตลาดหุ้น และรายละเอียดการโอนทรัพย์สินจำนวนมหาศาล รายละเอียดเหล่านี้ซับซ้อนเกินกว่าที่เขาจะทำความเข้าใจได้ในทันที แต่สิ่งที่ชัดเจนคือจำนวนเงินที่เกี่ยวข้องนั้นมหาศาลจนน่าตกใจ "โครงการฟีนิกซ์... มันคือการสร้างอาณาจักรธุรกิจใหม่... โดยไม่ต้องสนใจกฎเกณฑ์ใดๆ ทั้งสิ้น" คำพูดของท่านประธานดังก้องอยู่ในหูของเขา นี่อาจจะเป็นแผนการที่ท่านประธานใช้ในการฟอกเงิน หรือเป็นส่วนหนึ่งของแผนการที่ใหญ่กว่านั้น ที่เกี่ยวพันกับการยึดครองอำนาจในโลกใต้ดิน เขาพลิกดูเอกสารอีกปึก มันเป็นข้อมูลส่วนตัวของบุคคลสำคัญหลายคน ใบอนุญาตต่างๆ ที่ดูเหมือนจะผ่านการปลอมแปลง และบันทึกการติดต่อสื่อสารที่ถูกเข้ารหัส ธาราเริ่มใจเต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ เขารู้สึกเหมือนกำลังเดินเข้าไปในเขาวงกตที่มืดมิด และทุกย่างก้าวคือความเสี่ยง "นี่มันไม่ใช่แค่เรื่องธุรกิจธรรมดา" เขาบอกตัวเอง "นี่มันต้องมีอะไรมากกว่านั้น" เขามองไปยังจี้นกฟีนิกซ์อีกครั้ง มันดูสวยงาม แต่ในขณะเดียวกันก็ให้ความรู้สึกเยือกเย็น ราวกับเป็นสัญลักษณ์ของบางสิ่งที่กำลังจะถูกจุดชนวนขึ้นมาใหม่ "คุณธาลา... คุณกำลังดูอะไรอยู่ครับ" เสียงกวินที่ดังขึ้นมาอย่างไม่คาดคิด ทำให้ธาราผงะ เขารีบปิดฝากล่องไม้ลงอย่างรวดเร็ว "กวิน... นายมาทำอะไรที่นี่" ธาราถามด้วยน้ำเสียงที่พยายามควบคุมให้เป็นปกติ "ผม... กลับมารายงานครับ" กวินตอบ "หลังจากที่คุณผู้หญิง... พิมพ์ดา... ฝากข้อความมาให้" "ข้อความ?" ธาราถาม "ครับ... คุณผู้หญิงฝากมาบอกว่า... 'กุญแจสำคัญ... อยู่ที่ตัวเธอเอง' ครับ" ธาราพยักหน้าช้าๆ "ฉันรู้แล้ว" "แล้ว... คุณจะทำอย่างไรต่อไปครับ" กวินถาม "ผม... จะต้องหาทางเข้าถึงข้อมูลที่สำคัญที่สุด" ธาราตอบ "ข้อมูลที่ท่านประธานกำลังปกปิดเอาไว้" "ข้อมูลเกี่ยวกับ... โครงการฟีนิกซ์?" "ใช่" ธาราตอบ "และฉันคิดว่า... กล่องใบนี้... คือส่วนหนึ่งของมัน" เขามองไปยังกล่องไม้ที่วางอยู่บนโต๊ะ "ท่านประธานให้มันมา... มันต้องมีความหมายอะไรบางอย่าง" "ผม... รู้สึกไม่ค่อยดีเลยครับ" กวินกล่าว "ผมรู้สึกว่า... คุณผู้หญิงกำลังอยู่ในอันตราย" "ฉันก็รู้สึกเหมือนกัน" ธาราถอนหายใจ "แต่เราต้องใจเย็น... เราต้องหาทางออกที่ดีที่สุด" "คุณ... ได้ยินอะไรอีกไหม" ธาราถาม "เกี่ยวกับพิมพ์ดา" "ผม... ได้ยินคุณผู้หญิงพูดถึง... 'โอกาสสุดท้าย' ครับ" กวินตอบ "และเธอบอกว่าจะ... 'ทำทุกอย่าง' เพื่อให้ได้มันมา" "ทำทุกอย่าง..." ธาราพึมพำ "เธอคงกำลังพยายามหาทาง... ช่วยฉัน" "ผมคิดว่า... ใช่ครับ" กวินกล่าว "เธอ... ดูเป็นห่วงคุณธาลามาก" ธารารู้สึกอบอุ่นหัวใจขึ้นมาเล็กน้อย แม้จะอยู่ในสถานการณ์ที่ตึงเครียดเพียงนี้ ความห่วงใยของพิมพ์ดาก็เป็นเหมือนแสงสว่างเล็กๆ ที่ส่องเข้ามา "แล้ว... แผนของคุณล่ะครับ" กวินถาม "แผนของผม... คือการใช้ประโยชน์จากสิ่งนี้" ธาราชี้ไปที่กล่องไม้ "ท่านประธานคิดว่าเขากำลังให้ของขวัญแก่ฉัน... แต่จริงๆ แล้ว... เขาอาจจะกำลังเปิดประตู... ให้ฉันเข้าไปในโลกของเขา" "คุณจะ... ปลอมตัวเข้าไปในโครงการฟีนิกซ์หรือครับ" กวินถามด้วยความตกใจ "ยังไม่ใช่ตอนนี้" ธาราตอบ "แต่ฉันจะหาทาง... เข้าไปสืบความจริง" "ผม... ขอช่วยอะไรได้บ้างครับ" กวินถาม "นาย... ช่วยจับตาดูพิมพ์ดาให้ฉันที" ธาราขอร้อง "บอกเธอว่า... ฉันรักเธอ... และฉันจะกลับไปหาเธอ" "ครับคุณธาลา" กวินโค้งคำนับ "ผมจะทำทุกอย่างที่คุณสั่ง" "ดี" ธาราพยักหน้า "ตอนนี้... ฉันต้องไปแล้ว" เขาหยิบกล่องไม้ขึ้นมา "ฉันจะเก็บมันไว้ที่ปลอดภัย... และจะหาทาง... คลี่คลายเรื่องทั้งหมดนี้" ธาราเดินออกจากห้องรับรองด้วยความรู้สึกที่หนักอึ้งในใจ เขามองไปยังจี้นกฟีนิกซ์ที่ยังคงวางอยู่ในกล่องไม้ มันคือสัญลักษณ์ของอำนาจ ความมั่งคั่ง และอาจจะ... ความลับที่อันตราย เขาไม่รู้ว่าพิมพ์ดากำลังเผชิญหน้ากับอะไรอยู่ แต่เขาสัญญาว่าจะปกป้องเธอให้ได้ ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม "พิมพ์ดา... ฉันกำลังจะไปหาเธอ" เขากระซิบกับตัวเอง เสียงของเขาแผ่วเบา แต่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น เขาเดินผ่านโถงทางเดินอันโอ่อ่าของคฤหาสน์ กลับไปยังห้องที่ถูกจัดเตรียมไว้ให้เขา ค่ำคืนนี้ยังอีกยาวไกล และเขาต้องใช้เวลาทุกนาทีให้คุ้มค่า เพื่อหาทางไขปริศนาที่ท่านประธานทิ้งไว้ให้