บรรยากาศในห้องซ้อมตกอยู่ในความเงียบงันหลังจากที่เมย์เดินนำไป พิมพ์รู้สึกถึงความอึดอัดที่มองไม่เห็น เธอพยายามจะหลบสายตาของเต้ แต่ก็ทำไม่ได้ “คุณพิมพ์ครับ” เต้เอ่ยเรียกชื่อเธอเบาๆ “ค่ะ” พิมพ์ตอบรับเสียงแหบพร่า “ผม… ผมไม่รู้จะทำยังไงดี” เต้พูด น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความสับสน “พิมพ์ก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ” พิมพ์ตอบ “ผมรักเมย์นะครับ… ผมรักเขาจริงๆ แต่… แต่ทำไมผมถึงรู้สึกแบบนี้กับคุณพิมพ์ได้” เต้ถาม พิมพ์เองก็ไม่รู้คำตอบ “บางที… ความรู้สึกมันก็ห้ามกันไม่ได้นะคะ” พิมพ์พูด “แต่… เราจะทำยังไงกับมันดี” เต้ถาม พิมพ์มองไปที่ใบหน้าของเต้ เธอเห็นความเจ็บปวดในดวงตาของเขา “พิมพ์… พิมพ์ขอโทษนะคะ” พิมพ์กล่าว “พิมพ์ไม่ควรจะรู้สึกแบบนี้” “ไม่ครับ… คุณพิมพ์ไม่ผิด” เต้พูด “ผมต่างหากที่ผิด ผมเข้ามาทำให้ชีวิตคุณพิมพ์ลำบาก” “ไม่ค่ะ… พิมพ์ก็ผิดเหมือนกัน” พิมพ์ตอบ “ถ้าพิมพ์ไม่รู้สึกอะไร… เรื่องก็คงไม่เป็นแบบนี้” ทั้งสองยืนเงียบไปครู่หนึ่ง บรรยากาศรอบตัวยิ่งทวีความอึดอัดมากขึ้นเรื่อยๆ “พิมพ์… พิมพ์ว่าเราควรจะบอกเมย์นะคะ” พิมพ์ตัดสินใจพูดออกมา “บอกเหรอครับ” เต้หันมามองพิมพ์อย่างตกใจ “คุณพิมพ์แน่ใจเหรอครับ” “พิมพ์แน่ใจค่ะ” พิมพ์พยักหน้า “ถ้าเรายังเก็บเรื่องนี้ไว้… มันจะยิ่งแย่กว่าเดิม” “แต่… ถ้าเมย์รู้… เมย์จะต้องเสียใจมากแน่ๆ” เต้พูด “พิมพ์รู้ค่ะ… แต่เราไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว” พิมพ์กล่าว ขณะที่ทั้งสองกำลังพูดคุยกันอยู่นั้น เมย์ก็เดินกลับเข้ามาในห้อง เธอเดินตรงมาที่พิมพ์และเต้ด้วยสีหน้าเรียบเฉย “เมย์… คือ…” พิมพ์พยายามจะพูด “มีอะไรเหรอพิมพ์” เมย์ถาม “คือ… เมย์… คือพิมพ์กับคุณเต้… เรา… เรามีเรื่องจะบอกเมย์ค่ะ” พิมพ์กล่าว เมย์มองมาที่พิมพ์และเต้ด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก “บอกมาสิ” พิมพ์หันไปมองเต้ เต้พยักหน้าให้ พิมพ์สูดลมหายใจลึกๆ “เมย์… คือ… คือพิมพ์กับคุณเต้… เรา… เราแอบชอบกันค่ะ” คำพูดนั้นหลุดออกจากปากของพิมพ์อย่างช้าๆ ราวกับว่ามันถูกกลั่นกรองออกมาจากส่วนลึกของหัวใจ ทันทีที่คำพูดนั้นหลุดออกไป บรรยากาศในห้องก็ยิ่งเงียบงันกว่าเดิม เต้ก้มหน้าลง มองไปที่พื้น ส่วนเมย์… เธอยืนนิ่ง ราวกับจะประมวลผลสิ่งที่ได้ยิน “อะไรนะ” เมย์ถามเสียงเบา “พิมพ์… พิมพ์พูดว่าอะไรนะ” “พิมพ์กับคุณเต้… เราแอบชอบกันค่ะเมย์” พิมพ์พูดซ้ำ น้ำตาเริ่มคลอเบ้า เมย์ยืนนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนที่รอยยิ้มบางๆ จะปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเธอ “แอบชอบกันเหรอ” “ใช่ค่ะ” พิมพ์ตอบ “แล้ว… ทำไมถึงเพิ่งมาบอกเมย์ตอนนี้ล่ะ” เมย์ถาม “แต่งงานกันอยู่แล้วแท้ๆ” “เมย์… คือ… คือเรากลัวเมย์เสียใจ” เต้พูดขึ้น “เราเลยไม่กล้าบอก” เมย์หัวเราะออกมาเบาๆ “กลัวเมย์เสียใจเหรอ” “ค่ะ” พิมพ์และเต้ตอบพร้อมกัน เมย์เดินเข้ามาใกล้พิมพ์และเต้ “พิมพ์… เต้… เมย์ขอบคุณนะที่พวกเธอสองคนบอกความจริงกับเมย์” “เมย์… เมย์ไม่โกรธเหรอคะ” พิมพ์ถามอย่างไม่เชื่อหู “โกรธสิ… ทำไมเมย์จะไม่โกรธ” เมย์กล่าว “แต่… เมย์ก็เข้าใจ” “เมย์… เมย์เข้าใจจริงๆ เหรอคะ” พิมพ์ถาม “อืม… เมย์เข้าใจ” เมย์ตอบ “เมย์รู้ว่าความรู้สึกมันห้ามกันไม่ได้” “แล้ว… แล้วงานแต่งงานล่ะคะ” พิมพ์ถาม เมย์เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดว่า “เมย์… เมย์ว่าเราคงต้องยกเลิกงานแต่งงานแล้วล่ะ” “อะไรนะคะ!” พิมพ์และเต้ร้องอุทานพร้อมกัน “ใช่… เมย์คงแต่งงานกับเต้ไม่ได้แล้ว” เมย์กล่าว “เพราะเมย์รู้แล้วว่าเต้ไม่ได้รักเมย์… อย่างที่เมย์คิด” “เมย์… เมย์คะ…” เต้พูดเสียงสั่น “ไม่ต้องพูดอะไรแล้วเต้” เมย์ขัดขึ้น “เมย์เข้าใจทุกอย่างแล้ว” เมย์หันไปมองพิมพ์ “ส่วนพิมพ์… เมย์ขอโทษนะที่ทำให้พิมพ์ต้องมาอยู่ในสถานการณ์แบบนี้” “ไม่เป็นไรค่ะเมย์ พิมพ์ต่างหากที่ต้องขอโทษ” พิมพ์กล่าว “ไม่เป็นไร… เรื่องมันเกิดขึ้นแล้ว” เมย์ยิ้มอย่างอ่อนแรง “เมย์ขอตัวก่อนนะ” เมย์เดินออกจากห้องซ้อมไป ทิ้งให้พิมพ์และเต้ยืนนิ่งอยู่ด้วยกันอีกครั้ง บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความเศร้าโศกและเสียใจ พิมพ์มองไปที่เต้ เธอเห็นความรู้สึกผิดและความเจ็บปวดในดวงตาของเขาเช่นเดียวกับที่เธอรู้สึก พิมพ์ไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไรต่อไป แต่สิ่งหนึ่งที่เธอรู้แน่ๆ คือ ความลับที่เธอเก็บงำมานานได้ถูกเปิดเผยแล้ว และมันได้เปลี่ยนทุกอย่างไปตลอดกาล.