เช้าวันรุ่งขึ้น ผมตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกที่สับสน ผมยังคงคิดถึงคำพูดของภาคย์เมื่อคืนนี้ เขาบอกว่าเขารักผมจริงๆ หรือเขาแค่กำลังเล่นเกมกับผมอีกครั้ง ผมลุกขึ้นจากเตียงแล้วเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปยังสวนที่เริ่มมีแสงแดดสาดส่องลงมา ผมใช้เวลาหลายนาทียืนนิ่งอยู่ที่นั่น พยายามเรียบเรียงความคิดของตัวเอง การที่ภาคย์บอกรักผม มันเป็นเรื่องที่เหนือความคาดหมายจริงๆ เขาเป็นคนที่เย็นชา เด็ดขาด และมักจะควบคุมทุกอย่างเสมอ การแสดงออกถึงความรู้สึกที่อ่อนไหวเช่นนี้จากเขา มันดูไม่น่าเชื่อ เมื่อผมลงไปที่ห้องอาหาร ภาคย์ก็นั่งรอผมอยู่ที่โต๊ะอาหารอยู่แล้ว เขาดูเหมือนจะไม่มีอะไรผิดปกติ สายตาของเขาสบเข้ากับผม และมีรอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปาก "อรุณสวัสดิ์ครับ" เขาพูด "เมื่อคืนนอนหลับสบายดีไหม" ผมยิ้มตอบอย่างเกร็งๆ "ค่ะ สบายดีค่ะ" ผมทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ พนักงานเสิร์ฟนำอาหารเช้ามาเสิร์ฟให้ผมอย่างเงียบเชียบ "คุณ...เมื่อคืนนี้" ผมพยายามจะพูด แต่ก็ไม่รู้จะเริ่มต้นอย่างไร ภาคย์วางส้อมลง "คุณกำลังพูดถึงเรื่องที่ผมบอกคุณใช่ไหม" เขาถาม "ผมรู้ว่ามันอาจจะทำให้คุณประหลาดใจ" "ประหลาดใจเป็นคำที่เบาเกินไปค่ะ" ผมตอบ "ฉัน...ฉันไม่รู้จะเชื่อคุณได้อย่างไร" "ผมเข้าใจ" เขาพูด "ผมก็คงรู้สึกแบบเดียวกันถ้าอยู่ในสถานการณ์ของคุณ" เขาหยุดไปครู่หนึ่ง "ผมรู้ว่าผมเคยโกหกคุณ ผมหลอกลวงคุณมาตลอด และผมก็รู้สึกผิดกับเรื่องนั้นมากจริงๆ" เขาหยิบแก้วน้ำขึ้นมาจิบช้าๆ "แต่ความรู้สึกที่ผมมีต่อคุณ มันเป็นเรื่องจริง มันไม่ใช่ส่วนหนึ่งของแผนการ และผมก็ไม่รู้ว่าทำไมมันถึงเกิดขึ้น" "คุณแน่ใจเหรอคะ" ผมถาม "แน่ใจว่ามันไม่ใช่เพราะ...คุณคิดว่าฉันคือพิมพ์" ภาคย์ส่ายหน้าช้าๆ "ตอนแรกผมก็คิดแบบนั้น" เขาพูด "ผมคิดว่าผมกำลังเล่นเกมกับตัวเอง กำลังหลอกตัวเองว่าคนที่ผมรักยังอยู่" "แต่ยิ่งเวลาผ่านไป ผมก็ยิ่งเห็นว่าคุณไม่ใช่พิมพ์" เขาพูด ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความจริงจัง "คุณมีมุมที่อ่อนโยน มีมุมที่เปราะบาง และมีมุมที่เข้มแข็ง ซึ่งพิมพ์ไม่มี" "และคุณก็ทำให้ผมรู้สึก..." เขาหยุดไปครู่หนึ่ง "รู้สึกอยากปกป้องคุณ อยากดูแลคุณมากกว่าที่ผมเคยรู้สึกกับใคร" ผมเงียบไป ไม่รู้จะตอบสนองอย่างไร ความรู้สึกของผมเองก็กำลังสับสนไม่แพ้กัน ผมรู้สึกดีกับภาคย์มากขึ้นเรื่อยๆ ผมเห็นด้านที่อ่อนโยนของเขา เห็นความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ และบางครั้งผมก็อดสงสารเขาไม่ได้ "ฉัน...ฉันเองก็ไม่รู้ว่าความรู้สึกของฉันคืออะไร" ผมสารภาพ "ฉันสับสนไปหมด" "ผมรู้" ภาคย์พูด "และผมก็จะไม่กดดันคุณ" เขาเอื้อมมือมาวางทาบลงบนมือของผมที่วางอยู่บนโต๊ะ "ผมแค่อยากให้คุณรู้ว่า ผมจริงจังกับคุณ" การสัมผัสของเขาอบอุ่นและมั่นคง มันทำให้ผมรู้สึกปลอดภัยอย่างประหลาด "ผมรู้ว่ามันเป็นเรื่องยาก" เขาพูดต่อ "แต่ผมอยากให้คุณลองเปิดใจให้ผมดู ลองเรียนรู้ซึ่งกันและกันจริงๆ โดยที่ไม่มีเงื่อนไขของการแสดงละคร หรือการหลอกลวง" "คุณจะให้โอกาสผมไหม" เขาถาม ผมมองเข้าไปในดวงตาของเขา ผมเห็นความหวังและความจริงใจในนั้น ผมตัดสินใจไม่ได้ในทันที "ฉัน...ฉันต้องการเวลาค่ะ" ผมพูด "ฉันต้องการเวลาคิด" "ได้สิ" ภาคย์ตอบ "ผมจะให้เวลาคุณ" เขาบีบมือผมเบาๆ "แต่ผมอยากให้คุณรู้ว่า ผมจะรอ" บรรยากาศระหว่างเราเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ความตึงเครียดที่เคยมีถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกที่นุ่มนวลขึ้น แต่ก็ยังมีความไม่แน่นอนแฝงอยู่ ผมรู้สึกเหมือนกำลังเดินอยู่บนเส้นด้ายบางๆ ระหว่างความจริงกับภาพลวงตา ตลอดทั้งวัน ผมพยายามหลีกเลี่ยงการเผชิญหน้ากับภาคย์ ผมใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่ในห้องสมุด หรือเดินเล่นในสวน พยายามคิดทบทวนทุกอย่าง ผมคิดถึงตอนที่ผมเข้ามาอยู่ในคฤหาสน์หลังนี้ ผมมาที่นี่เพื่อช่วยพี่สาว เพื่อทำตามคำขอร้องของแม่ ผมไม่เคยคิดเลยว่าชีวิตของผมจะมาถึงจุดนี้ ผมคิดถึงภาคย์ เขาเป็นคนที่มีอำนาจ มีอิทธิพล และมักจะอยู่เหนือการควบคุม แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็เป็นคนที่ซับซ้อน มีบาดแผลในใจ และมีความต้องการความรักที่ซ่อนเร้น ผมไม่รู้ว่าผมควรรู้สึกอย่างไรกับความรักที่เขาบอกว่ามีให้ผม มันเป็นเรื่องจริง หรือเป็นเพียงการหลอกลวงอีกรูปแบบหนึ่ง ยามบ่ายแก่ๆ ผมเดินไปที่ห้องทำงานของภาคย์ ผมอยากจะคุยกับเขาอีกครั้ง ผมอยากจะเข้าใจเขาให้มากกว่านี้ เมื่อผมเปิดประตูเข้าไป ผมพบว่าเขาไม่ได้อยู่ที่นั่น แต่บนโต๊ะทำงานของเขามีกล่องไม้โบราณใบหนึ่งวางอยู่ มันเป็นกล่องใบเดียวกับที่ผมเคยเจอในห้องใต้หลังคา ผมเดินเข้าไปใกล้ และเมื่อผมเห็นสิ่งที่อยู่ข้างใน ผมก็แทบจะยืนไม่อยู่