ผมยืนนิ่งอยู่หน้าโต๊ะทำงานของภาคย์ ดวงตาของผมจับจ้องไปยังสิ่งที่อยู่ภายในกล่องไม้โบราณ ใบหน้าของผมซีดเผือด ผมไม่เคยคาดคิดเลยว่าจะได้เห็นสิ่งนี้อีกครั้ง ภายในกล่องนั้น เต็มไปด้วยรูปถ่ายเก่าๆ และจดหมายที่ถูกเก็บรักษาไว้อย่างดี ผมหยิบรูปถ่ายใบหนึ่งขึ้นมาดู มันเป็นรูปของภาคย์ในวัยเด็ก กำลังยืนยิ้มอย่างสดใสอยู่ข้างๆ เด็กหญิงคนหนึ่ง ผมจำใบหน้าของเด็กหญิงคนนั้นได้ทันที "นี่มัน..." ผมพึมพำออกมาอย่างแผ่วเบา ผมหยิบรูปถ่ายอีกใบขึ้นมา มันเป็นรูปของภาคย์กับเด็กหญิงคนเดิมในวัยที่โตขึ้นเล็กน้อย ทั้งสองคนดูสนิทสนมกันมาก ผมค่อยๆ เปิดจดหมายที่อยู่ในกล่องทีละฉบับ ลายมือที่เขียนในจดหมายเหล่านั้นเป็นลายมือของเด็กหญิงคนนั้น "ถึงภาคย์ที่รัก" จดหมายฉบับหนึ่งขึ้นต้น "วันนี้ฉันมีความสุขมากที่ได้ไปเที่ยวกับพ่อแม่ วันนี้ฉันได้เห็นดอกไม้สวยๆ เยอะแยะเลย ฉันคิดถึงคุณนะ" ผมอ่านจดหมายต่อไปเรื่อยๆ แต่ละฉบับเต็มไปด้วยความรัก ความผูกพัน และความทรงจำที่สวยงามระหว่างภาคย์กับเด็กหญิงคนนั้น "แด่ภาคย์ที่รักของฉัน" จดหมายอีกฉบับหนึ่งเขียนไว้ "ฉันเสียใจมากที่ต้องจากไป แต่ฉันสัญญาว่าฉันจะคิดถึงคุณเสมอ ฉันหวังว่าคุณจะมีความสุขนะ" น้ำตาเริ่มเอ่อคลอหน่วยตาของผม ผมรู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ในจดหมายเหล่านั้น ความผูกพันที่แน่นแฟ้น และความเศร้าโศกจากการพลัดพราก ทันใดนั้น ประตูห้องทำงานก็เปิดออก และภาคย์ก็เดินเข้ามา "คุณมาทำอะไรที่นี่" เขาถาม เมื่อเห็นผมยืนอยู่ที่หน้าโต๊ะทำงานของเขา ผมหันไปมองเขา ใบหน้าของผมเต็มไปด้วยความตกใจและความสับสน "คุณ...คุณรู้จักเด็กผู้หญิงคนนี้ใช่ไหม" ผมถาม พลางชูรูปถ่ายในมือขึ้น ภาคย์มองรูปถ่ายใบนั้น ดวงตาของเขาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ก่อนที่จะค่อยๆ หรี่ลง "คุณ...เจอได้ยังไง" เขาถาม เสียงของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด "ฉันเจอในกล่องนี่ค่ะ" ผมตอบ "ใครคือเธอคะ" ภาคย์เดินเข้ามาใกล้ แล้วทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ข้างๆ ผม ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเศร้าสร้อย "เธอ...คือรักแรกของผม" เขาพูดเสียงแหบพร่า "เธอคือพิมพ์" คำพูดนั้นทำให้ผมตกใจยิ่งกว่าเดิม "พิมพ์เหรอคะ" ภาคย์พยักหน้าช้าๆ "ใช่ เธอคือพิมพ์" เขาพูด "เธอเป็นเพื่อนสมัยเด็กของผม เราสนิทกันมาก เรารักกัน" "แต่แล้ว...เธอก็ป่วยหนัก" ภาคย์พูด ดวงตาของเขาเหม่อลอย "เธอจากผมไปอย่างกะทันหัน" "ผม...ผมเสียใจมาก" เขาพูด "ผมรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบพังทลายลง" "ผมเก็บของของเธอไว้ทั้งหมด" เขาพูด พลางกวาดสายตาไปรอบๆ ห้องทำงาน "ผมเก็บมันไว้เป็นความทรงจำ เป็นสมบัติล้ำค่าที่สุดของผม" "แล้ว...งานแต่งงานของเรา" ผมถาม "คุณไม่ได้รักพิมพ์จริงๆ ใช่ไหมคะ" ภาคย์ส่ายหน้า "ผมรักเธอมาก" เขาพูด "แต่รักของผม มันคือความทรงจำ คือรักที่ผมมีให้เธอในอดีต" "ส่วนคุณ..." เขาหันมามองผม "คุณทำให้ผมรู้สึกถึงอะไรบางอย่างที่แตกต่างออกไป" "ผมรู้ว่าผมหลอกลวงคุณ" เขาพูด "ผมยอมรับผิด และผมก็รู้สึกผิดจริงๆ แต่ผมก็ปฏิเสธไม่ได้ว่า...ผมกำลังตกหลุมรักคุณ" "คุณทำให้ผมเห็นว่า...ชีวิตผมยังสามารถมีความสุขได้อีกครั้ง" เขาพูด "คุณทำให้ผมอยากจะเริ่มต้นใหม่" ผมมองเข้าไปในดวงตาของเขา เห็นความเจ็บปวด ความสับสน และความหวังที่ปะปนกันไป ผมเข้าใจแล้วว่าทำไมเขาถึงทำแบบนี้ "ฉัน...ฉันขอโทษค่ะ" ผมพูด "ฉันไม่รู้ว่าคุณมีความทรงจำที่เจ็บปวดขนาดนี้" "ไม่เป็นไร" ภาคย์ตอบ "ผมก็ไม่เคยบอกใครเรื่องนี้มาก่อน" เขาหยิบรูปถ่ายใบหนึ่งขึ้นมาดู "เธอสวยมากเลยใช่ไหม" เขาถาม "เธอเป็นคนที่อ่อนโยน และสดใสมาก" "เธอ...เป็นเหมือนนางฟ้าเลยค่ะ" ผมพูดอย่างแผ่วเบา "ใช่" ภาคย์ตอบ "เธอเป็นเหมือนนางฟ้า" บรรยากาศในห้องทำงานเต็มไปด้วยความเศร้าโศก แต่ก็มีความเข้าใจที่เพิ่มขึ้น ผมเริ่มเข้าใจภาคย์มากขึ้น เขาไม่ใช่คนเย็นชาอย่างที่ผมคิด แต่เป็นคนที่แบกรับความเจ็บปวดไว้มากมาย "ผมรู้ว่ามันยากสำหรับคุณ" ภาคย์พูด "แต่ผมอยากให้คุณรู้ว่า...ความรู้สึกที่ผมมีให้คุณ มันคือความรู้สึกที่แท้จริง" "ผมไม่ได้กำลังหลอกลวงคุณ" เขาพูด "ผมอยากจะสร้างอนาคตร่วมกับคุณ" ผมมองไปที่รูปถ่ายของพิมพ์ และรูปถ่ายของภาคย์ในวัยเด็ก ผมรู้สึกได้ถึงความรักที่เคยมีอยู่ แต่ผมก็รู้สึกได้ถึงความรักที่กำลังก่อตัวขึ้นระหว่างผมกับภาคย์เช่นกัน "ฉัน...ฉันต้องการเวลาค่ะ" ผมพูดอีกครั้ง "ฉันต้องการเวลาเพื่อทำความเข้าใจทุกอย่าง" "ได้สิ" ภาคย์ตอบ "ผมจะให้เวลาคุณ ผมจะรอ" เขาโน้มตัวเข้ามาหาผม แล้วประทับริมฝีปากลงบนหน้าผากของผมอย่างอ่อนโยน "ขอบคุณนะ" เขาพูด "ที่รับฟังผม" ผมมองเขาด้วยความรู้สึกที่หลากหลายปะปนกันไป ผมไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไรต่อไป แต่ผมก็รู้สึกได้ว่า...บางสิ่งบางอย่างกำลังจะเปลี่ยนแปลงไปในชีวิตของผม