บรรยากาศภายในห้องจัดเลี้ยงหรูหราอบอวลไปด้วยเสียงหัวเราะและบทสนทนาของผู้คนในแวดวงสังคมชั้นสูง ฉันนั่งอยู่ข้างภาคย์ในฐานะเจ้าสาวของเขา รอยยิ้มที่ประดับอยู่บนใบหน้าของฉันเป็นเพียงหน้ากากที่สวมทับความกังวลและความตื่นตระหนก ฉันพยายามตอบคำถามของแขกที่เข้ามาทักทายอย่างเป็นธรรมชาติที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่ในใจกลับคอยแต่จะระแวงสายตาของภาคย์ที่มักจะจับจ้องมาที่ฉันเป็นระยะๆ “คุณดูสวยมากในชุดเจ้าสาวนะคะ” หญิงสาวคนหนึ่งที่ดูเหมือนจะเป็นเพื่อนสนิทของภาคย์เข้ามาทักทาย “ฉันชื่อ ‘มินตรา’ ค่ะ ยินดีด้วยนะคะ คุณแพรวา” “ขอบคุณค่ะคุณมินตรา” ฉันตอบรับ ยิ้มให้อย่างอ่อนหวาน “ดีใจที่ได้รู้จักค่ะ” “คุณภาคย์โชคดีมากนะคะ ที่ได้เจ้าสาวสวยๆ แบบนี้” มินตราพูดพลางหันไปมองภาคย์ที่นั่งอยู่ข้างๆ “ว่าแต่… คุณแพรวา หายไปตั้งหลายวัน ก่อนแต่งงานแบบนี้ เป็นอะไรหรือเปล่าคะ” คำถามของมินตราทำให้ฉันใจหายวาบ ฉันพยายามรวบรวมสติ “เอ่อ… พอดีว่ามีเรื่องด่วนนิดหน่อยค่ะ แต่ตอนนี้ทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว” “ดีแล้วค่ะ” มินตราตอบอย่างโล่งอก “ฉันเป็นห่วงคุณภาคย์มากเลยค่ะ เขาดูเครียดๆ มาหลายวัน” ฉันหันไปมองภาคย์ เขาเพียงแค่ยิ้มบางๆ ให้มินตรา ราวกับจะบอกว่าไม่มีอะไร “ขอบคุณที่เป็นห่วงนะครับมินตรา” ภาคย์พูดขึ้น “แต่ตอนนี้ผมมีความสุขที่สุดแล้ว” คำพูดของภาคย์ทำให้ฉันรู้สึกแปลกๆ มีบางอย่างในน้ำเสียงของเขาที่ทำให้ฉันไม่สบายใจ เขาดูมีความสุขจริงๆ หรือ? หรือว่านี่เป็นเพียงการแสดงละครที่เขาตั้งใจเล่นเช่นกัน ตลอดทั้งคืน ฉันรู้สึกราวกับถูกจับตามองอยู่ตลอดเวลา สายตาของภาคย์ที่สบมาหาฉันนั้นเต็มไปด้วยความหมายที่ฉันตีความไม่ออก บางครั้งก็ดูอ่อนโยน บางครั้งก็ดูท้าทาย ราวกับเขากำลังพยายามจะสื่อสารอะไรบางอย่างกับฉันโดยที่ไม่ต้องใช้คำพูด เมื่อถึงเวลาที่งานเลี้ยงใกล้จะเลิก ภาคย์กระซิบข้างหูฉัน “ผมว่าเรากลับกันดีกว่านะครับคุณแพรวา” “ค่ะ” ฉันตอบรับอย่างโล่งอก เมื่อเรากลับมาถึงคฤหาสน์หลังใหญ่ของภาคย์ บรรยากาศภายในบ้านดูเงียบสงัดและหรูหราผิดกับภายนอกอย่างสิ้นเชิง ภายในห้องนอนของเจ้าบ่าวเจ้าสาวที่ตกแต่งอย่างสวยงาม แสงไฟสลัวๆ ส่องให้เห็นเฟอร์นิเจอร์สีเข้มที่ดูสง่างาม “คืนนี้คุณคงเหนื่อยมาก” ภาคย์พูดพลางผายมือไปทางห้องนอน “ผมให้คุณพักผ่อนก่อนนะครับ” “ขอบคุณค่ะ” ฉันตอบรับอย่างอึดอัด พยายามหลีกเลี่ยงการสบตาเขา “คุณแพรวา” ภาคย์เรียกฉันเสียงเบา ฉันหันกลับไปมองเขา “ผมรู้ความจริงทุกอย่างแล้วนะครับ” คำพูดของเขาเหมือนสายฟ้าฟาดลงกลางใจ ฉันยืนนิ่งอึ้ง ไม่สามารถขยับตัวหรือพูดอะไรออกไปได้ “คุณไม่ได้เป็นแพรวา” เขาพูดต่อ ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของฉัน “คุณคือพิมพ์ พี่สาวของคุณ” “คุณ… รู้ได้ยังไงคะ” ฉันถามเสียงสั่นเครือ “ผมสังเกตเห็นอะไรบางอย่างในตัวคุณที่มันไม่เหมือนแพรวา” เขาพูดพลางเดินเข้ามาใกล้ “รอยยิ้มของคุณ… แววตาของคุณ… และที่สำคัญ… ความรู้สึกที่ผมมีต่อคุณ มันต่างออกไป” “แล้ว… แล้วคุณจะทำยังไงกับเรื่องนี้” ฉันถามอย่างหวาดกลัว ภาคย์ยิ้มบางๆ รอยยิ้มนั้นดูมีเลศนัย “ผมจะเก็บคุณไว้ครับ” “เก็บ… เก็บฉันไว้?” ฉันทวนคำอย่างไม่เข้าใจ “ใช่ครับ” เขาเดินเข้ามาประชิดตัวฉันจนแทบจะสัมผัสกัน “ผมจะไม่เปิดเผยความจริงให้ใครรู้… แต่คุณจะต้องอยู่กับผมในฐานะแพรวา” “ทำไมคุณต้องทำแบบนี้คะ” ฉันถามเสียงเครือ “เพราะผมรักคุณครับ คุณพิมพ์” เขาพูด ดวงตาของเขาจริงจัง “ผมรักคุณตั้งแต่แรกเห็น… ตั้งแต่ตอนที่คุณก้าวเข้ามาในโบสถ์ ผมรู้ว่าคุณไม่ใช่แพรวา แต่ผมกลับรู้สึกบางอย่างที่พิเศษกับคุณ” หัวใจของฉันเต้นระรัวกับคำสารภาพของเขา ฉันไม่เคยคิดเลยว่าเขาจะรู้สึกแบบนี้ แต่ในขณะเดียวกัน ฉันก็รู้สึกหวาดกลัวกับสถานการณ์ที่กำลังเกิดขึ้น “แต่… ฉันเป็นแพรวาแทนพี่สาวนะคะ” ฉันพยายามบอกความจริง “ผมรู้” เขาตอบ “แต่ผมไม่สนใจ ผมสนใจคุณ คุณพิมพ์… ผมอยากให้คุณอยู่กับผม” “แล้วพี่แพรวาของหนูล่ะคะ” ฉันถาม “ผมจะจัดการเรื่องนั้นเอง” เขาพูดด้วยน้ำเสียงมั่นคง “คุณไม่ต้องกังวลเรื่องอะไรทั้งนั้น” เขาโน้มหน้าลงมาใกล้ จมูกของเขาเกือบจะชนกับจมูกของฉัน “ตกลงไหมครับ คุณพิมพ์… เป็นเจ้าสาวของผม… เป็นภรรยาของผม… ตลอดไป” ฉันมองเข้าไปในดวงตาของเขา สัมผัสได้ถึงความจริงใจที่ฉายออกมา แม้ว่าสถานการณ์นี้จะบ้าบอแค่ไหน แต่บางที… บางทีนี่อาจจะเป็นโอกาสเดียวที่ฉันจะได้พบกับความรักที่แท้จริง “ฉัน… ฉันไม่รู้จะตอบยังไงดีค่ะ” ฉันพูดเสียงแผ่ว “คุณไม่ต้องรีบตัดสินใจ” เขาพูดพลางค่อยๆ ปล่อยมือออกจากไหล่ของฉัน “คิดให้ดีนะครับ… แล้วพรุ่งนี้ค่อยมาบอกผม” เขาเดินออกจากห้องไป ทิ้งฉันให้อยู่กับความสับสนและความรู้สึกที่ตีกันอยู่ในใจ ฉันจะทำอย่างไรดี? จะยอมรับข้อเสนอของเขา หรือจะเปิดเผยความจริง?