หลังจากวันนั้น ความสัมพันธ์ระหว่างผมกับภาคย์ก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ความอึดอัดและความไม่ไว้วางใจที่เคยมีมานาน ได้ถูกแทนที่ด้วยความเข้าใจและความรักที่ค่อยๆ เติบโตขึ้น เราใช้เวลาอยู่ด้วยกันมากขึ้น พูดคุยกันมากขึ้น และค่อยๆ เรียนรู้ซึ่งกันและกัน การตื่นนอนพร้อมกันตอนเช้า การทานอาหารร่วมกัน หรือแม้แต่การเดินจับมือกันในสวน ล้วนกลายเป็นเรื่องปกติธรรมดาสำหรับเรา แต่ชีวิตก็มักจะมีเรื่องเซอร์ไพรส์เสมอ วันหนึ่งขณะที่ผมกำลังช่วยภาคย์จัดการเอกสารบางอย่างที่ห้องทำงาน ผมก็ไปเจอกล่องไม้เก่าๆ ใบหนึ่ง ซ่อนอยู่ใต้ลิ้นชักลับ ผมไม่แน่ใจว่ามันคืออะไร แต่เมื่อลองเปิดดู ผมก็ต้องตกใจ ข้างในกล่องมีรูปถ่ายเก่าๆ จำนวนหนึ่ง และจดหมายที่ถูกเขียนด้วยลายมือที่คุ้นเคย มันคือจดหมายของแพรว พี่สาวของผม "นี่มันอะไรกัน" ผมพึมพำกับตัวเอง ด้วยความรู้สึกประหลาดใจ ภาคย์ที่กำลังยืนอยู่ข้างๆ ผม เห็นสีหน้าของผมก็เดินเข้ามาดู "เจออะไรเหรอ" ผมหยิบรูปถ่ายใบหนึ่งขึ้นมา มันคือรูปของผมกับแพรว สมัยที่เรายังเด็ก เป็นรูปที่เรากำลังเล่นสนุกด้วยกันในสวน แต่สิ่งที่ทำให้ผมแปลกใจ คือการเขียนข้อความไว้ที่ด้านหลังรูป "ถึงแพรว... ขอบคุณนะที่ยอมทำตามที่ฉันขอ... ฉันเป็นหนี้เธอจริงๆ" ผมเงยหน้ามองภาคย์ด้วยความสงสัย "นี่มันอะไร ภาคย์?" ภาคย์มองรูปถ่ายในมือผม แล้วก็ถอนหายใจเบาๆ "ผม... เกือบลืมเรื่องนี้ไปแล้ว" "ลืมอะไร" ผมถามอย่างร้อนรน "รูปพวกนี้... จดหมายพวกนี้..." ภาคย์อธิบาย "เป็นของแม่ผมเอง" "แม่คุณ?" ผมทวนคำ "แล้วทำไมถึงมีรูปของฉันกับพี่แพรว แล้วก็จดหมายจากพี่แพรวด้วยล่ะ" ภาคย์นั่งลงที่เก้าอี้ทำงาน แล้วกวักมือเรียกให้ผมนั่งลงข้างๆ เขา "ตอนนั้น... ผมรู้ว่าแพรวไม่สบาย" "พี่แพรวป่วยเหรอ" ผมถามอย่างตกใจ ผมจำไม่ได้ว่าพี่สาวเคยป่วยหนักขนาดนั้น "ใช่... ป่วยหนักมาก" ภาคย์ตอบ "หมอบอกว่า... อาจจะไม่มีหวัง" หัวใจผมบีบรัดด้วยความรู้สึกผิด ผมจำได้ว่าช่วงนั้นผมก็ยุ่งกับเรื่องของตัวเอง จนแทบไม่ได้ใส่ใจพี่สาวเลย "แล้ว... แล้วเกี่ยวอะไรกับฉัน" "ตอนนั้น... แพรวจิตใจแย่มาก" ภาคย์เล่าต่อ "เธอเสียใจที่ต้องยกเลิกงานแต่งงานกับผม... เธอรู้สึกผิดกับครอบครัว... แล้วก็รู้สึกผิดกับเธอด้วย" "พี่แพรวรู้สึกผิดกับฉัน?" ผมถามอย่างไม่เข้าใจ "ใช่... เพราะเธอรู้ว่าเธอโกหกคุณ... รู้ว่าเธอหลอกให้คุณรับหน้าที่นี้แทน" ภาคย์อธิบาย "เธอขอร้องผม... ขอร้องให้ผมช่วยเธอ" "ช่วยอะไร" "ช่วยให้เธอ... มีโอกาสได้ทำตามความฝันของเธอ" ภาคย์มองผมด้วยแววตาที่ฉายประกายความเศร้า "ความฝันของแพรว... คือการได้เดินทางรอบโลก... เธออยากเห็นโลกกว้างก่อนที่เธอจะ... จากไป" ผมอึ้งไปทันที ภาพของแพรวที่กำลังอ่อนแอและหมดหวัง ผุดขึ้นมาในหัว "แล้ว... แล้วเกี่ยวอะไรกับฉัน" "เธอขอให้ผม... จัดฉากให้เหมือนกับว่าเธอแต่งงานกับผม" ภาคย์กล่าว "แล้วหลังจากนั้น... ผมก็ต้องทำเป็นว่า... เธอเสียชีวิตไปแล้ว" "อะไรนะ!" ผมอุทานออกมาด้วยความตกใจ "พี่แพรว... พี่แพรวทำแบบนั้นจริงเหรอ" "ผมรู้ว่ามันฟังดูโหดร้าย" ภาคย์จับมือผมไว้แน่น "แต่ตอนนั้น... ผมเห็นเธอทุกข์ทรมานมากจริงๆ... ผมทำอะไรไม่ถูก... ผมก็เลย... ตกลง" "แล้ว... แล้วจดหมายพวกนี้..." ผมหยิบจดหมายที่อยู่ข้างๆ รูปถ่ายขึ้นมา "เป็นจดหมายที่แพรวเขียนให้คุณ... แล้วก็ให้แม่ผมเก็บไว้" ภาคย์อธิบาย "เธออยากให้คุณรู้ว่า... เธอไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายคุณ... เธอแค่... ไม่รู้จะทำยังไง" ผมค่อยๆ หยิบจดหมายขึ้นมาอ่าน ลายมือของพี่สาวที่เคยคุ้นเคยปรากฏอยู่ตรงหน้า เป็นการบอกเล่าถึงความรู้สึกผิด ความเสียใจ และความรักที่เธอมีให้ผม "ถึงน้องรักของฉัน..." "แพรว... เธอรู้ไหมว่าฉันรักเธอมากแค่ไหน" ผมพึมพำ น้ำตาเริ่มคลอ "ฉันขอโทษนะ... ที่ฉันไม่รู้เรื่องนี้เลย" "ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมผมถึงเก็บเรื่องนี้ไว้" ภาคย์ถอนหายใจ "บางที... ผมอาจจะกลัวว่าถ้าคุณรู้ความจริง... คุณจะยิ่งเกลียดผม... คุณจะคิดว่าผมเป็นคนใจร้าย... ที่ยอมให้พี่สาวของคุณทำแบบนี้" "คุณไม่ได้ใจร้ายนะ" ผมบอก "คุณแค่... กำลังพยายามทำตามคำขอร้องของคนที่คุณรัก" "แต่ผมก็ทำให้คุณเจ็บปวด" ภาคย์กล่าว "ผมรู้ว่าคุณเสียใจมากแค่ไหน... ที่ต้องมาแต่งงานกับผม... ทั้งๆ ที่หัวใจของคุณ... มันมีแต่ความทรงจำของคนที่คุณรัก" "แต่ตอนนี้... ฉันไม่ได้คิดแบบนั้นแล้ว" ผมบอก "ฉันรู้ว่าคุณมีเหตุผล... และฉันก็ให้อภัยคุณแล้ว" "ขอบคุณนะ" ภาคย์กระชับมือผม "แต่ผมก็ยังรู้สึกผิดอยู่ดี... ที่ผมทำให้คุณต้องทนทุกข์" "ไม่เป็นไรค่ะ" ผมยิ้ม "อย่างน้อย... ตอนนี้เราก็ได้รู้ความจริงทั้งหมดแล้ว" ผมหยิบรูปถ่ายใบหนึ่งขึ้นมา มันคือรูปของผมกับแพรวอีกใบหนึ่ง คราวนี้เป็นรูปที่เรากำลังกอดกันแน่น "ฉันจะเก็บรูปพวกนี้ไว้... แล้วก็จะเก็บจดหมายพวกนี้ไว้ด้วย" "คุณจะทำอะไรกับมัน" ภาคย์ถาม "ฉันจะเก็บมันไว้เป็นเครื่องเตือนใจ" ผมตอบ "เตือนใจว่า... ความรักบางครั้งก็มาพร้อมกับความเสียสละ... และความเสียสละบางครั้ง... ก็มาพร้อมกับความเจ็บปวด" "แล้ว... คุณจะบอกเรื่องนี้กับใครบ้าง" ภาคย์ถาม "ฉันจะบอกกับพ่อกับแม่" ผมตัดสินใจ "พวกเขาจะได้รู้ว่า... เกิดอะไรขึ้นจริงๆ" "แล้ว... พ่อแม่ของคุณ... จะรับได้เหรอ" ภาคย์กังวล "ฉันไม่รู้" ผมตอบตามตรง "แต่นี่คือความจริง... และเราต้องยอมรับมัน" "ผมจะอยู่ข้างๆ คุณนะ" ภาคย์ให้กำลังใจ "ขอบคุณค่ะ" ผมยิ้มให้เขา "ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น... เราจะผ่านมันไปด้วยกัน" ผมเก็บรูปถ่ายและจดหมายทั้งหมดกลับเข้าไปในกล่องไม้เก่าๆ ใบนั้น ผมรู้สึกเหมือนกับว่ามีอะไรบางอย่างที่หนักอึ้งถูกยกออกจากอก การรู้ความจริงทั้งหมด ทำให้ผมรู้สึกโล่งใจขึ้นมาก ผมเข้าใจพี่สาวมากขึ้น และเข้าใจภาคย์มากขึ้น "เราไปหาอะไรทานกันเถอะ" ภาคย์ลุกขึ้นยืน "ผมอยากจะคุยกับคุณให้มากกว่านี้" "ดีเลยค่ะ" ผมตอบรับ ผมหยิบกล่องไม้ขึ้นมา แล้วเดินตามภาคย์ออกไปจากห้องทำงาน วันนี้เป็นอีกวันที่แสดงให้เห็นว่า... ความจริงบางครั้งก็ซ่อนเร้นอยู่ภายใต้เรื่องราวที่ซับซ้อน และการยอมรับความจริงนั้น... คือก้าวแรกของการเยียวยาและก้าวต่อไปของชีวิต