หลังจากวันนั้น ภาคย์ก็เก็บตัวเงียบไปพักใหญ่ เขาหายหน้าหายตาไปจากชีวิตของเราสองคน ผมพยายามติดต่อเขาหลายครั้ง แต่เขาก็ไม่ได้รับสาย ผมเริ่มเป็นห่วงเขา แต่ในขณะเดียวกัน ก็เข้าใจดีว่าเขากำลังต้องการเวลาเพื่อเยียวยาตัวเอง รินดาเองก็ดูจะหนักใจไม่น้อย เธอพยายามเข้มแข็ง แต่ผมก็สัมผัสได้ถึงความกังวลที่ซ่อนอยู่ภายใต้รอยยิ้มของเธอ "คุณคิดว่าคุณภาคย์จะเป็นยังไงบ้างคะ" เธอถามผมในเช้าวันหนึ่ง ขณะที่เรากำลังนั่งทานอาหารเช้าด้วยกัน "ผมไม่แน่ใจ" ผมตอบ "แต่ผมหวังว่าเขาจะโอเค" "ฉันรู้สึกผิดมากเลยค่ะ" รินดาพึมพำ "เหมือนเราไปทำลายความสุขของเขา" "ไม่ใช่ความผิดของคุณนะรินดา" ผมวางมือบนมือเธอ "คุณได้เลือกเส้นทางที่คุณต้องการ และมันก็เป็นสิ่งที่ถูกต้องที่สุดสำหรับคุณ" "แต่ถ้าวันนั้นฉันเลือกเขา..." "อย่าคิดแบบนั้นเลยนะ" ผมขัดจังหวะ "คุณไม่รู้หรอกว่ามันจะเป็นยังไงต่อไป" เรานั่งเงียบๆ ปล่อยให้ความคิดไหลผ่านไป ไม่กี่สัปดาห์ต่อมา ผมได้รับโทรศัพท์จากภาคย์ เขาบอกว่าอยากจะนัดเจอเราสองคน "ผมเจอเขาที่ร้านกาแฟร้านเดิม" ภาคย์กล่าวด้วยน้ำเสียงที่ดูผ่อนคลายขึ้นกว่าเดิมมาก "เขาดูสบายใจขึ้นเยอะเลยภัทร" "จริงเหรอคะ" รินดาถามด้วยความดีใจ "ใช่" ภาคย์ยิ้ม "เขาบอกว่า เขาได้เคลียร์เรื่องต่างๆ กับทางครอบครัวของแพรวเรียบร้อยแล้ว และกำลังจะเดินทางไปต่างประเทศเพื่อเริ่มต้นชีวิตใหม่" "ไปต่างประเทศ" ผมอุทาน "ใช่" ภาคย์พยักหน้า "เขาบอกว่าอยากจะไปเริ่มต้นทุกอย่างใหม่ที่นั่น" "แล้ว... คุณภาคย์ล่ะคะ" รินดาถาม "ผมก็กำลังจะกลับไปทำงานที่บริษัทของผมเต็มตัว" ภาคย์กล่าว "ผมจะพยายามสะสางเรื่องที่ค้างคาอยู่ทั้งหมด" "แล้วเรื่องของแพรว..." ผมเอ่ยถาม "ผมจะจัดการเอง" ภาคย์ตอบ "ผมจะทำให้ทุกอย่างมันถูกต้อง" "เราขอบคุณคุณมากนะครับคุณภาคย์" ผมกล่าวจากใจจริง "ไม่เป็นไร" ภาคย์ยิ้ม "ผมแค่อยากให้พวกเธอสองคนมีความสุข" เรานั่งคุยกันอีกพักใหญ่ ภาคย์ดูเป็นตัวเองมากขึ้น เขาเล่าถึงแผนการในอนาคตของเขาให้เราฟัง และเราก็เล่าถึงแผนการของเราให้เขาฟังเช่นกัน ก่อนที่เขาจะจากไป ภาคย์หันมามองผม "ดูแลรินดาให้ดีนะภัทร" "ผมจะทำครับ" ผมตอบรับอย่างหนักแน่น "ผมเชื่อใจคุณ" ภาคย์กล่าว ก่อนจะเดินจากไป การพบปะครั้งนั้นเหมือนเป็นการบอกลาอย่างเป็นทางการ เป็นการปิดฉากเรื่องราวในอดีต และเป็นการเปิดทางให้เราได้ก้าวเดินต่อไป หลังจากวันนั้น ชีวิตของเราสองคนก็กลับมาสงบสุขอีกครั้ง เราค่อยๆ สร้างครอบครัวของเราขึ้นมาทีละเล็กละน้อย ความรักที่เรามีให้กันค่อยๆ เติบโตขึ้น แข็งแกร่งขึ้นทุกวัน ผมตัดสินใจที่จะจดทะเบียนสมรสกับรินดาอย่างเป็นทางการ เพื่อยืนยันความสัมพันธ์ของเรา และเพื่อแสดงให้เห็นถึงความมั่นคงในความรักของเรา "คุณแน่ใจนะว่าอยากจะทำแบบนี้" รินดาถามผม ในวันที่เราไปที่สำนักงานเขต "แน่ใจที่สุด" ผมตอบ "ผมอยากจะให้ทุกอย่างมันถูกต้องตามกฎหมาย เราจะได้ไม่ต้องมีอะไรติดค้างอีก" "แล้วเรื่องของคุณภาคย์ล่ะคะ" "ผมเชื่อว่าเขาจะเข้าใจ" ผมยิ้มให้เธอ "และผมก็มั่นใจว่า เขาเองก็กำลังจะเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่ดีของเขา" เราสองคนเดินเข้าไปในสำนักงานเขต หัวใจเต้นแรงด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย แต่ส่วนใหญ่คือความสุขและความตื่นเต้น เมื่อเราเซ็นชื่อลงบนเอกสารสำคัญ ผมรู้สึกเหมือนมีบางอย่างที่หนักอึ้งในใจได้ถูกปลดปล่อยออกไป "คุณภัทร" เจ้าหน้าที่กล่าว "คุณคือสามีของเธออย่างถูกต้องตามกฎหมายแล้ว" ผมมองหน้ารินดา รอยยิ้มของเธอเปล่งประกาย งดงามกว่าที่เคย "ขอบคุณนะที่รัก" ผมกระซิบข้างหูเธอ "ขอบคุณเหมือนกันค่ะ" เธอตอบกลับ เราเดินออกจากสำนักงานเขตมาด้วยกัน มือของเราประสานกันแน่น บทสรุปของเรื่องราวในอดีตได้สิ้นสุดลงแล้ว ความลับถูกเปิดเผย ความจริงถูกประจักษ์ และความรักได้ถูกพิสูจน์ บัดนี้ถึงเวลาของเราที่จะเริ่มต้นบทใหม่ บทแห่งชีวิตคู่ที่เต็มไปด้วยความรัก ความเข้าใจ และความสุขที่ยั่งยืน ผมรู้ว่าเส้นทางข้างหน้าอาจจะไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบเสมอไป แต่อย่างน้อยที่สุด ผมก็มีรินดาอยู่เคียงข้าง และผมก็มั่นใจว่า เราจะสามารถผ่านพ้นทุกอุปสรรคไปได้ด้วยกัน ขอให้ชีวิตของเรานับจากนี้ไป มีแต่ความสุข และความรักที่ไม่มีวันจางหาย.