ภาคย์กลับมาถึงอพาร์ตเมนต์ของเขาด้วยความรู้สึกเหนื่อยล้า แต่ในขณะเดียวกันก็เต็มไปด้วยความหวัง เขาไม่สามารถยอมแพ้ได้ เขาต้องหาทางให้ท่านประธานธนโชติยอมรับเขาให้ได้ คืนนั้นเขาตัดสินใจที่จะเดินหน้าแผนการลับบางอย่าง ที่เขาได้ปรึกษากับเพื่อนสนิทไว้ เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กดเบอร์เพื่อนสนิท "พร้อมนะ?" "พร้อมเสมอ" เสียงตอบกลับมาอย่างกระตือรือร้น "นายจะเริ่มเลยใช่ไหม?" "ใช่" ภาคย์ตอบ "คืนนี้แหละ" เขาปิดโทรศัพท์ลง แล้วหยิบเสื้อแจ็คเก็ตมาสวม เขาเดินออกจากอพาร์ตเมนต์มุ่งหน้าไปยังสถานที่แห่งหนึ่งที่เขาได้นัดหมายไว้ การทำงานภายใต้ความมืดมิดและการวางแผนอย่างรอบคอบคือสิ่งที่เขาต้องทำ ขณะเดียวกัน อรุณรัศมีก็กำลังเผชิญหน้ากับสถานการณ์ที่ยากลำบากไม่แพ้กัน เธอพยายามพูดคุยกับบิดาอีกครั้ง แต่ท่านประธานธนโชติกลับยิ่งแข็งกร้าวขึ้น ท่านประกาศอย่างชัดเจนว่า เขาจะไม่ยอมรับภาคย์เด็ดขาด และจะหาคู่หมั้นที่เหมาะสมกว่ามาให้เธอ "หนูไม่ต้องการใครอื่นค่ะ" อรุณรัศมีพยายามอธิบาย "หนูรักภาคย์" "ความรักของเด็กๆ มันไม่จีรังหรอกอรุณรัศมี" ท่านประธานธนโชติพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา "เมื่อเธอโตขึ้น เธอจะเข้าใจ" "หนูไม่คิดว่าหนูจะเข้าใจในสิ่งที่พ่อต้องการค่ะ" เธอตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความผิดหวัง "ถ้าการมีความสุขหมายถึงการต้องทิ้งคนรักไป เพื่อไปอยู่กับคนที่หนูไม่ได้รัก หนูขอเลือกที่จะไม่มีความสุขในแบบที่พ่อต้องการค่ะ" "ถ้าอย่างนั้น เธอก็ต้องเตรียมตัวรับผลที่ตามมา" ท่านประธานธนโชติกล่าว "พ่อจะตัดเธอออกจากกองมรดก และไม่ให้เธอมายุ่งเกี่ยวกับธุรกิจของครอบครัวอีก" คำพูดนั้นทำให้หัวใจของอรุณรัศมีแทบจะหยุดเต้น เธอไม่เคยคิดว่าบิดาจะพูดจาเด็ดขาดถึงเพียงนี้ "คุณพ่อคะ..." "พอแล้ว" ท่านประธานธนโชติโบกมือ "พ่อไม่อยากจะคุยเรื่องนี้อีก" อรุณรัศมีเดินออกจากห้องของบิดามาด้วยหัวใจที่แตกสลาย เธอรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบพังทลายลงตรงหน้า เธอไม่รู้จะทำอย่างไรต่อไปดี คืนนั้น ภาคย์ได้พบกับเพื่อนสนิทที่ร้านกาแฟแห่งหนึ่ง ยามค่ำคืนบรรยากาศเงียบสงบ มีเพียงแสงไฟสลัวๆ จากเสาไฟริมถนนที่สาดส่องเข้ามา "เป็นไงบ้าง?" เพื่อนของภาคย์ถาม "แย่กว่าที่คิด" ภาคย์ตอบ "คุณพ่อของอรุณรัศมีไม่ยอมรับผมเลย แถมยังขู่ว่าจะตัดอรุณรัศมีออกจากกองมรดกอีก" "โหดร้ายจริงๆ" เพื่อนของภาคย์ส่ายหน้า "แล้วนายจะทำยังไงต่อ?" "ผมจะเริ่มแผนการของเราคืนนี้" ภาคย์กล่าว "ผมจะเข้าไปหาข้อมูลเกี่ยวกับธุรกิจของท่านประธาน และพยายามหาจุดอ่อน" "นายแน่ใจนะว่าจะทำได้?" "ผมต้องทำ" ภาคย์ยืนยัน "ผมจะปล่อยให้อรุณรัศมีต้องเสียใจไม่ได้" "แล้วถ้าเรื่องแดงขึ้นมาล่ะ?" "ผมเตรียมแผนสำรองไว้แล้ว" ภาคย์ยิ้มมุมปาก "ผมจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายคนรักของผมได้" ภาคย์อธิบายแผนการของเขาให้เพื่อนฟังอย่างละเอียด พวกเขาวางแผนที่จะแฝงตัวเข้าไปในระบบคอมพิวเตอร์ของบริษัทท่านประธานธนโชติ เพื่อค้นหาข้อมูลทางการเงินที่อาจจะเป็นประโยชน์ในการต่อรอง หรือแม้แต่ใช้เป็นหลักฐานในการเปิดโปงความผิดบางอย่าง "มันอันตรายมากนะภาคย์" เพื่อนของเขาเตือน "ผมรู้" ภาคย์ตอบ "แต่ผมยอมเสี่ยง" เขาตั้งใจแน่วแน่ว่า จะต้องหาทางเอาชนะใจท่านประธานธนโชติให้ได้ ไม่ว่าจะต้องแลกมาด้วยอะไรก็ตาม ขณะที่ภาคย์กำลังวางแผนการลับของเขา อรุณรัศมีก็กำลังนั่งอยู่คนเดียวในห้องนอนของเธอ ดวงตาเหม่อลอยมองออกไปนอกหน้าต่าง เธอรู้สึกโดดเดี่ยวและอ้างว้างเหลือเกิน "ภาคย์..." เธอพึมพำชื่อเขาออกมาอีกครั้ง "คุณอยู่ที่ไหน? คุณรู้ไหมว่าหนูเจ็บปวดแค่ไหน?" เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา พิมพ์ข้อความหาภาคย์ แต่แล้วก็ลบมันทิ้ง เธอไม่แน่ใจว่าควรจะบอกเขาถึงเรื่องที่บิดาขู่จะตัดเธอออกจากกองมรดกดีหรือไม่ เธอไม่อยากให้เขาต้องกังวลไปมากกว่านี้ แต่แล้ว เธอก็นึกถึงคำพูดของภาคย์ที่ว่า "ผมจะอยู่เคียงข้างคุณเสมอ ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น" คำพูดนั้นทำให้เธอรู้สึกมีกำลังใจขึ้นมาบ้าง อรุณรัศมีตัดสินใจว่า เธอจะไม่ยอมแพ้ เธอจะสู้เพื่อความรักของเธอ เธอจะหาทางทำให้บิดายอมรับภาคย์ให้ได้ ในคืนนั้น ภาคย์ได้แฝงตัวเข้าไปในสำนักงานใหญ่ของบริษัทท่านประธานธนโชติ เขาใช้ความรู้ความสามารถทางด้านเทคโนโลยีที่เขามี เจาะเข้าสู่ระบบรักษาความปลอดภัยของบริษัทได้อย่างง่ายดาย เขาใช้เวลาหลายชั่วโมงในการค้นหาข้อมูลทางการเงินที่สำคัญ โดยมีเพื่อนของเขาคอยช่วยเหลืออยู่ห่างๆ "เจออะไรบ้าง?" เพื่อนของเขาถามผ่านหูฟัง "กำลังหาอยู่" ภาคย์ตอบเสียงเครียด "ข้อมูลเยอะมาก" เขาค้นพบเอกสารบางอย่างที่น่าสงสัย เกี่ยวกับการทำธุรกรรมทางการเงินที่ผิดปกติของบริษัทท่านประธานธนโชติ ซึ่งอาจจะนำไปสู่ปัญหาทางกฎหมายได้ "นายเจอแล้วใช่ไหม?" เพื่อนของเขาถามอย่างตื่นเต้น "ยังไม่แน่ใจ" ภาคย์ตอบ "แต่ดูเหมือนว่าเราจะได้สิ่งที่ต้องการ" เขาคัดลอกข้อมูลเหล่านั้นมาเก็บไว้ในไดรฟ์ส่วนตัว และรีบออกจากอาคารก่อนที่จะมีใครมาพบ ขณะเดียวกัน อรุณรัศมีก็ตัดสินใจที่จะไม่ยอมให้เรื่องราวเป็นแบบนี้ต่อไป เธอเดินออกมาจากห้องนอน และตรงไปยังห้องทำงานของบิดาอีกครั้ง "คุณพ่อคะ" เธอเคาะประตูเบาๆ "หนูขอคุยด้วยอีกครั้งค่ะ" เสียงถอนหายใจดังมาจากข้างใน "เข้ามาสิ" อรุณรัศมีเปิดประตูเข้าไป เห็นบิดากำลังนั่งทำงานอยู่เช่นเคย "หนูขอโทษที่รบกวนค่ะ" "มีอะไร?" ท่านประธานธนโชติถาม "หนูอยากจะบอกคุณพ่อว่า หนูรักภาคย์จริงๆ ค่ะ" เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น "และหนูอยากจะขอโอกาสให้คุณพ่อได้รู้จักตัวตนของเขาจริงๆ" ท่านประธานธนโชติเงยหน้าขึ้นมองลูกสาว ดวงตาของท่านดูอ่อนลงเล็กน้อย แต่ก็ยังคงมีความแข็งกร้าวอยู่ "พ่อบอกเธอแล้วไง ว่าพ่อไม่ต้องการให้เธอมายุ่งเกี่ยวกับเขาอีก" "แต่ถ้าหนูต้องเลือกระหว่างความรักกับสมบัติ หนูขอเลือกความรักค่ะ" เธอกล่าว "ถ้าคุณพ่อไม่ยอมรับภาคย์จริงๆ หนูพร้อมที่จะเดินจากไป" คำพูดนั้นทำให้ท่านประธานธนโชติอึ้งไป เขาไม่เคยคิดว่าลูกสาวของเขาจะยืนกรานถึงขนาดนี้ ในขณะที่ภาคย์กำลังเดินกลับอพาร์ตเมนต์ของเขา เขาก็ได้รับข้อความจากอรุณรัศมี "คุณพ่อกำลังจะตัดหนูออกจากกองมรดกค่ะ" ภาคย์รีบกดโทรศัพท์หาอรุณรัศมี "อรุณรัศมี! เกิดอะไรขึ้น?" "หนูไม่รู้จะทำยังไงแล้วค่ะ" เธอตอบเสียงสั่นเครือ "หนูคิดว่าเราต้องรีบทำอะไรสักอย่าง" ภาคย์นึกถึงข้อมูลที่เขาได้มา เขามีไพ่ตายอยู่ในมือแล้ว เขาจะต้องใช้มันอย่างชาญฉลาด เพื่อที่จะชนะใจท่านประธานธนโชติ และเพื่อความรักของเขากับอรุณรัศมี