อรุณรัศมีเดินออกมาจากบ้านพักตากอากาศด้วยหัวใจที่แตกสลาย เธอขับรถออกไปอย่างรวดเร็วโดยไม่รู้ว่าจะไปที่ไหน น้ำตาไหลอาบแก้มไม่หยุด เธอรู้สึกสับสนและเจ็บปวดเหลือเกิน เธอไม่เข้าใจว่าทำไมภาคย์ถึงทำเรื่องแบบนั้น การบุกรุกเข้ามาในบ้านพ่อของเธอเพื่อขโมยเอกสาร มันเป็นสิ่งที่ยอมรับไม่ได้ เธอรู้ดีว่าภาคย์รักเธอ แต่การกระทำของเขาในครั้งนี้มันเกินกว่าที่เธอจะให้อภัยได้ เธอขับรถไปเรื่อยๆ จนกระทั่งมาถึงริมทะเล เธอจอดรถไว้ แล้วเดินลงไปนั่งบนหาดทราย มองออกไปยังทะเลสีครามที่ทอดยาวสุดลูกหูลูกตา ลมทะเลเย็นๆ พัดมาปะทะใบหน้า ทำให้เธอรู้สึกเย็นวาบไปทั้งกาย "ทำไมต้องเป็นแบบนี้" เธอพึมพำกับตัวเอง "ฉันแค่อยากให้เขารักกัน...แค่นี้มันยากขนาดนั้นเลยเหรอ" เธอคิดถึงใบหน้าของภาคย์ที่เต็มไปด้วยความรักและความหวังเมื่อตอนที่เขาขอเธอแต่งงาน แต่ภาพนั้นก็ถูกแทนที่ด้วยใบหน้าของเขาในห้องทำงานของพ่อ ที่เต็มไปด้วยความตึงเครียดและความผิดหวัง เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา มองดูรูปของภาคย์ที่ตั้งเป็นหน้าจอ เธอรู้สึกทั้งรักและทั้งโกรธในเวลาเดียวกัน เธอไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรต่อไป ในขณะเดียวกัน ภาคย์ก็กลับมาถึงอพาร์ตเมนต์ของเขาด้วยความรู้สึกที่ย่ำแย่กว่าเดิม เขาไม่สามารถติดต่ออรุณรัศมีได้ เธอไม่รับสายของเขาเลย เขาพยายามโทรหาเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ก็ไม่มีสัญญาณตอบรับ "ฉันควรทำยังไงดีนนท์" ภาคย์พูดเสียงเครียด ขณะนั่งอยู่บนโซฟา นนท์นั่งอยู่ข้างๆ เขาสีหน้ากังวลไม่แพ้กัน "ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันภาคย์" นนท์ตอบ "แต่เธอคงจะเสียใจมากจริงๆ" "ฉันรู้" ภาคย์พึมพำ "ฉันทำพลาดไปแล้ว...ฉันทำพลาดครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิต" "แต่เธอก็ได้อธิบายให้เธอฟังแล้วไม่ใช่เหรอ" นนท์พยายามปลอบใจ "บางที...เธออาจจะแค่ต้องการเวลา" "เวลา..." ภาคย์หัวเราะอย่างขมขื่น "แล้วถ้าเธอไม่ให้เวลาฉันล่ะ? ถ้าเธอตัดสินใจที่จะไม่กลับมาหาฉันอีกเลยล่ะ?" "อย่าเพิ่งคิดแบบนั้นภาคย์" นนท์กล่าว "เธอรักเธอนะ...และเธอก็รู้ว่าเธอรักเธอมากแค่ไหน" "แต่การกระทำของฉันมันหักล้างความรักของฉันไปหมดแล้ว" ภาคย์กล่าว "พ่อของเธอก็เกลียดฉันแล้ว...แล้วอรุณรัศมีล่ะ? เธอจะให้อภัยฉันได้จริงๆ เหรอ?" ภาคย์ลุกขึ้นเดินไปที่หน้าต่าง เขามองออกไปยังแสงไฟของเมืองที่ยังคงสว่างไสว แต่ในใจของเขากลับมืดมิดเหลือเกิน "ฉันจะทำยังไงดีนนท์" เขาถามอีกครั้ง "ฉันจะกลับไปขอโทษเธอได้ยังไง" "เธอต้องไปหาเธอภาคย์" นนท์ตอบอย่างหนักแน่น "เธอต้องไปอธิบายให้เธอเข้าใจ...ว่าทำไมเธอถึงทำแบบนั้น" "แต่ถ้าเธอไม่ยอมเจอฉันล่ะ?" ภาคย์ถาม "ถ้าเธอไม่ยอมเจอ...เธอก็ต้องพยายามต่อไป" นนท์กล่าว "เธอต้องแสดงให้เธอเห็นว่าเธอพร้อมที่จะรับผิดชอบทุกอย่าง" ภาคย์พยักหน้า เขารู้ว่านนท์พูดถูก เขาต้องพยายาม เขาจะยอมแพ้ไม่ได้เด็ดขาด เช้าวันต่อมา อรุณรัศมีกลับมาที่คฤหาสน์ เธอตัดสินใจที่จะไม่หนีปัญหาอีกต่อไป เธอต้องเผชิญหน้ากับมัน เมื่อเธอเดินเข้าไปในห้องนั่งเล่น เธอก็พบว่าท่านประธานธนโชติกำลังรอเธออยู่ "อรุณรัศมี" ท่านประธานกล่าว "พ่ออยากจะคุยกับลูก" อรุณรัศมีนั่งลงตรงข้ามพ่อของเธอ "ค่ะพ่อ" "พ่อรู้ว่าลูกเสียใจ" ท่านประธานพูดเสียงนุ่มลง "และพ่อก็เข้าใจ...สิ่งที่ภาคย์ทำมัน...มันไม่ถูกต้อง" "หนู...หนูไม่รู้จะพูดยังไงค่ะพ่อ" อรุณรัศมีตอบ "หนูรักภาคย์นะคะ...แต่หนูรับไม่ได้กับสิ่งที่เขาทำ" "พ่อเข้าใจ" ท่านประธานถอนหายใจ "แต่พ่อก็เห็นความตั้งใจของภาคย์นะ" อรุณรัศมีเงยหน้ามองพ่อด้วยความประหลาดใจ "พ่อคะ?" "เขาดูเหมือนจะรักลูกมากจริงๆ" ท่านประธานกล่าว "และถึงแม้ว่าเขาจะทำผิดพลาดไป...พ่อก็คิดว่าเขาควรได้รับโอกาสอีกครั้ง" "พ่อหมายความว่ายังไงคะ" อรุณรัศมีถามอย่างไม่เข้าใจ "พ่อจะให้โอกาสภาคย์" ท่านประธานพูด "แต่มีเงื่อนไข" อรุณรัศมีเงียบ เธอรอฟังเงื่อนไขของพ่อ "พ่อจะให้เวลาภาคย์...พิสูจน์ตัวเอง" ท่านประธานกล่าว "เขาต้องแสดงให้พ่อเห็นว่าเขาสามารถสร้างเนื้อสร้างตัวได้...ว่าเขามีความสามารถที่จะดูแลลูกได้จริงๆ" "แล้วถ้าเขาทำไม่ได้ล่ะคะพ่อ" อรุณรัศมีถาม "ถ้าเขาทำไม่ได้...พ่อก็คงต้องตัดสินใจอีกครั้ง" ท่านประธานตอบ "แต่พ่อเชื่อว่า...ถ้าเขารักลูกจริง เขาจะพยายามอย่างเต็มที่" อรุณรัศมีมองไปที่พ่อของเธอ เธอรู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก อย่างน้อยพ่อก็ยังเปิดโอกาสให้เธอและภาคย์ "ขอบคุณค่ะพ่อ" เธอพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "แต่ลูกก็ต้องคิดให้ดีนะอรุณรัศมี" ท่านประธานกล่าว "ความรักมันไม่ใช่เรื่องเล่นๆ" อรุณรัศมีพยักหน้า เธอรู้ดี...เธอรู้ดีกว่าใคร หลังจากคุยกับพ่อเสร็จ อรุณรัศมีก็เดินออกมาจากห้องนั่งเล่น เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เธอตัดสินใจแล้ว เธอจะให้โอกาสภาคย์อีกครั้ง เธอจะให้โอกาสตัวเองอีกครั้ง เธอพิมพ์ข้อความส่งไปหาภาคย์ "เราคุยกันได้ไหม" ไม่นานนัก โทรศัพท์ของเธอก็สั่นขึ้น ข้อความจากภาคย์ตอบกลับมา "เมื่อไหร่ ที่ไหนก็ได้" อรุณรัศมียิ้มออกมาอย่างอ่อนโยน เธอรู้ดีว่าเส้นทางข้างหน้าอาจจะไม่ง่ายดาย แต่เธอก็พร้อมที่จะก้าวเดินไปกับภาคย์ เธอพร้อมที่จะสร้างอนาคตที่พวกเขาวาดฝันไว้ด้วยกันอีกครั้ง