วินเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้คุณท่านสมศักดิ์ฟัง พร้อมทั้งยื่นเอกสารที่เขาได้มาจากโกดังให้ท่านพิจารณา คุณท่านสมศักดิ์รับเอกสารมาด้วยมือที่สั่นเทาเล็กน้อย ท่านไล่อ่านตัวอักษรบนกระดาษอย่างพิจารณา สีหน้าของท่านเปลี่ยนไปเรื่อยๆ จากความประหลาดใจ เป็นความตกใจ และในที่สุดก็แปรเปลี่ยนเป็นความโกรธที่ฉายชัดอยู่ในแววตา "ไม่น่าเชื่อ...ไม่น่าเชื่อเลยจริงๆ" คุณท่านสมศักดิ์พึมพำ พลางส่ายหน้าช้าๆ "เจ้าพวกนี้มันกล้าทำถึงขนาดนี้เชียวหรือ" "ครับท่าน" วินตอบ "ลิลลี่วางแผนมานานแล้วครับ และดูเหมือนว่าจะมีคนในช่วยเธออีกแรงหนึ่ง" "คนในอย่างนั้นหรือ?" คุณท่านสมศักดิ์เงยหน้าขึ้นมองวิน ดวงตาฉายแววสงสัย "ใครกัน?" "ผมยังไม่ทราบแน่ชัดครับท่าน" วินยอมรับ "แต่จากหลักฐานบางอย่าง ผมสงสัยว่าอาจจะเป็น...คุณอาของผมเอง" คำพูดของวินทำให้พริมรสาและสันติเบิกตากว้างด้วยความตกใจ คุณท่านสมศักดิ์เองก็ดูเหมือนจะประหลาดใจไม่แพ้กัน "อาของเจ้าอย่างนั้นหรือ?" คุณท่านสมศักดิ์ทวนคำ "คนนั้นน่ะหรือ...เจ้าแน่ใจนะวิน?" "ผมไม่แน่ใจร้อยเปอร์เซ็นต์ครับท่าน" วินตอบ "แต่มีบางอย่างที่ผมเจอในที่ทำงานของเขา มันสอดคล้องกับแผนการของลิลลี่พอดี" "อืมม์" คุณท่านสมศักดิ์ครุ่นคิด "ถ้าเป็นเช่นนั้นจริง เรื่องนี้ก็ซับซ้อนกว่าที่คิด" "ผมขอให้ท่านช่วยเราด้วยครับท่าน" วินกล่าววิงวอน "ผมต้องการให้เรื่องนี้ถูกเปิดโปงอย่างถูกต้องตามกฎหมาย และผมต้องการปกป้องคุณหนูพริมรสา" คุณท่านสมศักดิ์มองไปที่พริมรสา แล้วหันกลับมามองวิน แววตาของท่านมีความเห็นใจฉายชัด "เจ้าไม่ต้องห่วง วิน" คุณท่านสมศักดิ์กล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "ข้าจะช่วยเจ้าเอง" "ขอบคุณครับท่าน" วินกล่าวด้วยความโล่งอก "ตอนนี้ เจ้าต้องระมัดระวังตัวให้มาก" คุณท่านสมศักดิ์เตือน "หากลิลลี่รู้ว่าเจ้ามีเอกสารพวกนี้อยู่ในมือ มันจะต้องไม่ปล่อยเจ้าไว้แน่" "ผมทราบดีครับท่าน" วินตอบ "ผมได้เตรียมการไว้บ้างแล้ว" "ดีแล้ว" คุณท่านสมศักดิ์กล่าว "ส่วนเรื่องเอกสารเหล่านี้ ข้าจะมอบหมายให้ทนายความที่ข้าไว้ใจที่สุดดำเนินการอย่างรวดเร็ว เราจะรวบรวมพยานหลักฐานเพิ่มเติม และเตรียมการฟ้องร้องลิลลี่และผู้สมรู้ร่วมคิดทั้งหมด" "แล้วคุณอาของผมล่ะครับท่าน?" วินถามด้วยน้ำเสียงกังวล "ถ้าหากสิ่งที่เจ้าสงสัยเป็นความจริง" คุณท่านสมศักดิ์กล่าว "ก็ต้องดำเนินการตามกฎหมายเช่นกัน" พริมรสาเงียบฟังบทสนทนาของทั้งสองคน เธอรู้สึกสับสนปนเปไปหมด เรื่องราวต่างๆ ดำเนินไปอย่างรวดเร็วจนเธอตั้งตัวไม่ทัน "คุณวินคะ" พริมรถาเอ่ยขึ้น "แล้ว...แล้วคุณโตมรล่ะคะ เขาจะปลอดภัยไหม" วินหันไปมองพริมรสา แววตาของเขาอ่อนลง "ผมหวังว่าเขาจะปลอดภัยครับคุณหนู" วินกล่าว "ผมได้บอกให้เขาไปในทิศทางที่ปลอดภัยที่สุดแล้ว แต่พวกนั้นตามเรามาติดๆ ก็ไม่แน่เหมือนกัน" "เราต้องทำอะไรสักอย่างเพื่อเขาไหมคะ" พริมรถายังคงกังวล "ตอนนี้ สิ่งที่เราทำได้ดีที่สุดคือการทำให้เรื่องนี้จบลงอย่างรวดเร็วที่สุด" วินตอบ "เมื่อเรื่องนี้คลี่คลาย เราจะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับคุณโตมร" คุณท่านสมศักดิ์พยักหน้าเห็นด้วย "วินพูดถูก" ท่านกล่าว "เราต้องรีบจัดการเรื่องนี้ให้เสร็จสิ้นก่อน" หลังจากพูดคุยกันอยู่พักใหญ่ วินก็ขอตัวพาพริมรสาและสันติไปยังที่ปลอดภัยที่คุณท่านสมศักดิ์จัดเตรียมไว้ให้ "ข้าได้จัดเตรียมห้องพักที่ปลอดภัยไว้ให้เจ้าแล้ว" คุณท่านสมศักดิ์บอกกับพริมรสา "จนกว่าเรื่องราวทั้งหมดจะเรียบร้อย เจ้าไม่ต้องกังวล" "ขอบคุณมากค่ะท่าน" พริมรสาตอบ ขณะที่วินกำลังจะพาพริมรสาและสันติออกไป คุณท่านสมศักดิ์ก็เรียกวินไว้ "วิน" คุณท่านสมศักดิ์เอ่ยขึ้น "พ่อของเจ้าเป็นเพื่อนรักของข้า ข้าไม่เคยคิดเลยว่าชีวิตของเขาจะต้องมาจบลงแบบนี้" วินก้มหน้าลง สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเศร้า "ข้าจะทำทุกอย่างเพื่อให้ความยุติธรรมกับพ่อของเจ้า" คุณท่านสมศักดิ์ให้คำมั่น "ผมเชื่อใจท่านครับ" วินกล่าว ทั้งสามคนเดินออกจากคฤหาสน์ของคุณท่านสมศักดิ์ ท่ามกลางความมืดของค่ำคืน วินรู้สึกถึงภาระที่หนักอึ้งยิ่งกว่าเดิม เขารู้ว่าการต่อสู้ครั้งนี้ยังไม่จบ และอันตรายยังคงอยู่รอบตัวพวกเขา "คุณวินคะ" พริมรถาเดินเข้ามาใกล้ "ฉัน...ฉันรู้สึกเป็นห่วงคุณโตมรจริงๆ ค่ะ" "ผมเข้าใจครับคุณหนู" วินตอบ "ผมเองก็เป็นห่วงเขาเหมือนกัน" "ถ้าหาก...ถ้าหากเขาเป็นอะไรไป..." พริมรสาพูดเสียงแผ่วเบา วินหยุดเดิน หันมาเผชิญหน้ากับพริมรสา เขาเห็นน้ำตาคลอเบ้าของเธอ "คุณหนู ไม่ต้องคิดมากนะครับ" วินกล่าว "เราจะหาทางช่วยเขาให้ได้" "แต่เราจะช่วยได้อย่างไรคะ" พริมรถาถาม "ในเมื่อเราเองก็กำลังตกอยู่ในอันตราย" "ผมจะไม่ยอมให้ใครมาทำอันตรายคุณหนูและสันติเด็ดขาด" วินกล่าวหนักแน่น "และผมจะตามหาคุณโตมรให้เจอ" วินมองเข้าไปในดวงตาของพริมรสา เขารู้สึกถึงความเชื่อมโยงบางอย่างที่แน่นแฟ้นยิ่งขึ้นเรื่อยๆ ความรู้สึกที่เขาพยายามกดเอาไว้ กำลังจะระเบิดออกมา "ผม...ผมขอโทษที่ทำให้คุณหนูต้องมาตกอยู่ในสถานการณ์แบบนี้" วินกล่าว "มันไม่ใช่ความผิดของคุณวินเลยค่ะ" พริมรถาตอบ "แต่ฉัน...ฉันไม่รู้จะทำอย่างไรดี" "คุณหนูแค่ต้องเชื่อใจผม" วินบอก "และเชื่อใจในแผนของเรา" พวกเขาทั้งสามคนเดินไปยังรถคันหนึ่งที่จอดรออยู่แล้ว เป็นรถที่ทางคุณท่านสมศักดิ์เตรียมไว้ให้ "เราจะไปที่ไหนคะ?" สันติถาม "ไปในที่ที่ปลอดภัยที่สุด" วินตอบ "จนกว่าเราจะสามารถกลับไปสู้กับพวกนั้นได้" วินเปิดประตูรถให้พริมรสาและสันติขึ้นไปนั่ง เขารู้สึกถึงความห่วงใยที่เพิ่มมากขึ้นทุกครั้งที่มองพริมรสา "คุณวินคะ" พริมรถาหันมามองเขาอีกครั้ง "ดูแลตัวเองด้วยนะคะ" วินพยักหน้า "ครับคุณหนู" เขาตอบ "คุณหนูก็เช่นกัน" วินขับรถออกจากบริเวณคฤหาสน์ของคุณท่านสมศักดิ์ มุ่งหน้าสู่ที่พักที่ปลอดภัย เขาเหลือบมองกระจกมองหลังเป็นครั้งคราว ตรวจสอบว่ามีใครกำลังตามมาหรือไม่ ความจริงที่ถูกเปิดเผยนั้นหนักหนาสาหัสเกินกว่าที่ใครจะคาดคิด มันไม่ใช่เพียงแค่การแย่งชิงธุรกิจ แต่เป็นการหักหลังหักเหลี่ยมที่เต็มไปด้วยความแค้นและความโลภ วินรู้ดีว่าการต่อสู้ครั้งนี้จะต้องดุเดือดและอันตรายยิ่งกว่าเดิม