วินนั่งครุ่นคิดอยู่คนเดียว เขาพยายามปะติดปะต่อเรื่องราวทั้งหมดเข้าด้วยกัน ลิลลี่มีแผนการใหญ่ และโตมรคือเป้าหมายหลักของเธอ วินรู้ดีว่าเขาต้องทำอะไรบางอย่างเพื่อช่วยเหลือโตมรและหยุดยั้งลิลลี่ให้ได้ "คุณวินคะ" เสียงของพริมรสาดังขึ้น ทำให้วินหลุดจากภวังค์ "ครับคุณหนู" วินหันไปมอง "ฉัน...ฉันมีเรื่องอยากจะคุยกับคุณวินค่ะ" พริมรสาพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเล็กน้อย วินมองพริมรสา เขารู้สึกได้ถึงความไม่สบายใจของเธอ "คุณหนูมีอะไรจะบอกผมครับ" พริมรสาเดินเข้ามาใกล้ วินยืนขึ้นเผชิญหน้ากับเธอ "คุณวินคะ" พริมรสาเอ่ยขึ้น "ตั้งแต่เราเจอกัน...ฉันรู้สึกว่า...ฉันรู้สึกดีกับคุณวินนะคะ" คำพูดของพริมรสาทำเอาวินอึ้งไปชั่วขณะ เขารู้สึกถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านในอก "คุณหนู..." วินเอ่ยชื่อเธอแผ่วเบา "ฉันรู้ค่ะว่าสถานการณ์ของเรามันไม่ปกติ" พริมรสาพูดต่อ "คุณวินเป็นบอดี้การ์ดของฉัน และฉันก็เป็นลูกสาวของเจ้าพ่อ" "ผมเข้าใจครับคุณหนู" วินตอบ "และผมก็...ผมก็รู้สึกกับคุณหนูเช่นกัน" วินก้าวเข้าไปใกล้พริมรสา เขาเห็นประกายตาของเธอที่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่เขาเองก็มีให้ "ผมไม่ควรจะมีความรู้สึกแบบนี้" วินกล่าว "มันอันตรายกับคุณหนู" "แต่ฉัน...ฉันห้ามความรู้สึกตัวเองไม่ได้ค่ะ" พริมรสาตอบ "ฉันรู้ว่ามันอาจจะทำให้ทุกอย่างซับซ้อนขึ้น แต่ฉัน...ฉันยอมรับความรู้สึกของตัวเอง" วินมองเข้าไปในดวงตาของพริมรสา เขาเห็นความจริงใจและความหวังในนั้น เขาไม่อาจปฏิเสธความรู้สึกของตัวเองได้อีกต่อไป "คุณหนู..." วินเรียกเธออีกครั้ง "ผม...ผมก็รักคุณหนู" คำสารภาพจากใจของวิน ทำให้พริมรสายิ้มออกมา น้ำตาแห่งความปิติไหลรินอาบแก้ม วินค่อยๆ ยกมือขึ้นประคองใบหน้าของพริมรสา เขาก้มลงจุมพิตเธออย่างอ่อนโยน จูบที่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่อัดอั้นมานาน การจูบที่บอกให้รู้ว่าความรู้สึกที่พวกเขามีให้กันนั้นมีอยู่จริง "แต่เราจะทำอย่างไรดีคะ" พริมรถาเอ่ยขึ้นหลังจากที่ผละจูบออก "ในเมื่อเราทั้งสองคนกำลังตกอยู่ในอันตราย" "เราจะผ่านมันไปด้วยกันครับคุณหนู" วินกล่าวอย่างหนักแน่น "ผมจะปกป้องคุณหนูให้ถึงที่สุด" ทันใดนั้นเอง เสียงโทรศัพท์มือถือของวินก็ดังขึ้น เป็นสายจากเงา "วิน" เสียงของเงาฟังดูรีบร้อน "เจอตัวโตมรแล้ว เขาอยู่ที่โกดังเก่าทางฝั่งตะวันตกของเมือง" "อะไรนะครับ!" วินอุทานด้วยความตกใจ "เขาอยู่ที่นั่นได้อย่างไร!" "ดูเหมือนว่าเขาจะถูกบังคับให้ไปที่นั่น" เงาอธิบาย "ลิลลี่ใช้เขาเป็นเครื่องมือต่อรอง" "ต่อรองกับใคร?" วินถาม "กับคุณ" เงาตอบ "เธอรู้ว่าคุณกำลังพยายามจะปกป้องพริมรสา และเธอต้องการให้คุณยอมแพ้" "ไม่ ไม่มีทาง!" วินปฏิเสธ "ฉันไม่มีวันยอมให้เธอทำร้ายใคร" "วิน" เงาเตือน "สถานการณ์อันตรายมาก ลิลลี่ส่งคนไปที่นั่นเยอะมาก" "ผมรู้" วินตอบ "แต่ผมต้องไปช่วยเขา" วินหันไปมองพริมรสา "คุณหนู ผมต้องไปแล้ว" "ฉันจะไปด้วยค่ะ" พริมรสาบอกทันที "ไม่ได้ครับคุณหนู!" วินปฏิเสธ "มันอันตรายเกินไป" "ฉันจะไปด้วย!" พริมรสาพูดเสียงดัง "ฉันไม่ยอมให้คุณวินไปคนเดียว" "แต่..." วินยังคงลังเล "คุณวินคะ" พริมรสาเข้ามาจับมือเขา "ฉันเชื่อใจคุณวิน และฉันก็อยากจะช่วยคุณวิน" วินมองเข้าไปในดวงตาของพริมรสา เขาเห็นความมุ่งมั่นที่แรงกล้า เขาไม่อาจปฏิเสธเธอได้อีกแล้ว "ก็ได้ครับคุณหนู" วินยอมอ่อนข้อ "แต่คุณหนูต้องเชื่อฟังผมทุกอย่างนะ" "ค่ะ" พริมรสาตอบรับ วินและพริมรสาเตรียมตัวออกเดินทางไปยังโกดังเก่าแห่งนั้น สันติขอตามไปด้วย แต่ วินปฏิเสธ "สันติ คุณต้องอยู่ที่นี่" วินกล่าว "คอยแจ้งข่าวกับท่านสมศักดิ์ และถ้ามีอะไรเกิดขึ้นกับพวกเรา คุณต้องเป็นคนรับผิดชอบ" สันติพยักหน้ารับด้วยสีหน้าเคร่งเครียด วินขับรถพริมรสาไปยังโกดังเก่าแห่งนั้น ระหว่างทาง วินพยายามวางแผนการเข้าช่วยเหลือโตมรอย่างรวดเร็วและปลอดภัยที่สุด เมื่อมาถึงโกดังเก่า วินและพริมรสาเห็นว่ามีรถของพวกของลิลลี่จอดอยู่เป็นจำนวนมาก บ่งบอกถึงอันตรายที่กำลังจะเผชิญ "คุณหนู อยู่ในรถนะครับ" วินสั่ง "ผมจะเข้าไปจัดการเอง" "ไม่ค่ะ" พริมรสาตอบ "ฉันจะไปด้วย" วินถอนหายใจ "ก็ได้ครับคุณหนู แต่คุณหนูต้องทำตามที่ผมบอกทุกอย่าง" วินและพริมรสาค่อยๆ ย่องเข้าไปในโกดังเก่า พวกเขาได้ยินเสียงฝีเท้าและเสียงพูดคุยดังมาจากภายใน "เราต้องหาทางเข้าไปให้เร็วที่สุด" วินกระซิบ พวกเขาพบทางเข้าเล็กๆ ทางด้านหลังของโกดัง วินเปิดประตูอย่างเงียบเชียบ และทั้งสองคนก็แอบเข้าไป ภายในโกดังนั้น มืดสลัว และเต็มไปด้วยเงา วินเห็นร่างของโตมรถูกมัดติดกับเก้าอี้อยู่กลางห้อง และลิลลี่กำลังยืนพูดจาข่มขู่เขาอยู่ "แกคิดว่าจะหนีฉันพ้นอย่างนั้นหรือโตมร" ลิลลี่พูดเสียงเย็นชา "ฉันไม่เคยคิดจะหนีแก" โตมรตอบอย่างท้าทาย "แกมันก็แค่คนขี้ขลาดที่ต้องใช้กำลังเข้าข่มเหงคนอื่น" "ปากดีนักนะ!" ลิลลี่ตวาด "แกจะเสียใจที่คิดท้าทายฉัน!" วินรู้ว่านี่คือโอกาสของเขา เขาตัดสินใจที่จะบุกเข้าไปทันที "เตรียมพร้อมนะครับคุณหนู" วินบอกพริมรสา วินพุ่งเข้าไปในห้องทันที พร้อมกับตะโกนเสียงดัง "ปล่อยเขาเดี๋ยวนี้นะลิลลี่!" การต่อสู้เริ่มขึ้น วินเข้าปะทะกับลูกน้องของลิลลี่อย่างดุเดือด พริมรสาเองก็ไม่รอช้า เธอหยิบสิ่งของใกล้ตัวขึ้นมาป้องกันตัวเอง และพยายามหาทางเข้าไปช่วยโตมร วินต่อสู้อย่างเต็มกำลัง เขารู้ว่าเดิมพันครั้งนี้ไม่ใช่แค่ธุรกิจของพ่อเขา แต่คือชีวิตของโตมร และความปลอดภัยของพริมรสา หัวใจของเขาเต้นแรง ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะความรักและความมุ่งมั่นที่จะปกป้องคนที่เขารัก การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือด เสมือนว่าเวลาได้หยุดนิ่ง ความตึงเครียดได้ปกคลุมทั่วทั้งโกดังเก่าแห่งนี้ เป็นการเดิมพันครั้งสุดท้ายที่อาจจะตัดสินทุกสิ่งทุกอย่าง