วินมองพริมรสาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น เขาได้วางแผนที่ค่อนข้างเสี่ยง แต่เชื่อว่าเป็นหนทางเดียวที่จะสามารถล่อให้ศัตรูเผยตัวออกมาได้ "คุณหนูครับ แผนของเราในวันนี้คือการสร้างสถานการณ์ เพื่อล่อให้คนที่อยู่เบื้องหลังปรากฏตัวออกมา" พริมรสาพยักหน้า แม้จะยังคงมีความกังวลอยู่บ้าง แต่เธอก็พร้อมที่จะเชื่อใจวิน "หนูพร้อมแล้วค่ะคุณวิน" "สิ่งสำคัญที่สุดคือ คุณหนูต้องแสดงให้เหมือนจริงที่สุด" วินเน้นย้ำ "ทุกการกระทำ ทุกคำพูด ต้องเป็นไปตามบทบาทที่เราวางไว้" "แล้วเราจะเริ่มต้นกันยังไงคะ" พริมรถาถาม "ผมจะแกล้งทำเป็นว่า…ผมกำลังพาคุณหนูออกไปข้างนอก" วินอธิบาย "แต่จริงๆ แล้ว เราจะไปซ่อนตัวอยู่ในที่ที่เตรียมไว้" "ที่ที่เตรียมไว้…อยู่ที่ไหนคะ" พริมรสาถาม "เป็นโกดังเก่าร้าง ที่ผมได้เตรียมไว้ก่อนแล้ว" วินตอบ "มันเป็นสถานที่ที่ค่อนข้างห่างไกลผู้คน และไม่มีใครคาดคิดว่าเราจะไปซ่อนตัวอยู่ที่นั่น" "แล้ว…ใครจะเป็นคนมาหาเราคะ" พริมรสาถาม "นั่นคือสิ่งที่เราต้องรอดู" วินกล่าว "ผมหวังว่า…การแสดงของเราจะล่อให้ลิลลี่ หรือคนของเธอ…เข้ามาหา" "แล้วถ้าไม่มีใครมาล่ะคะ" พริมรสาถาม "เราก็จะลองหาวิธีอื่นต่อไป" วินตอบ "แต่ผมเชื่อว่า…แผนนี้จะได้ผล" เมื่อถึงเวลาที่นัดหมาย วินพาพริมรสาออกมาจากบ้านโดยไม่ให้ใครผิดสังเกต เขาขับรถยนต์คันหนึ่งที่เตรียมไว้ ออกจากคฤหาสน์ไปอย่างรวดเร็ว พริมรสาแต่งกายในชุดที่ดูไม่โดดเด่นนัก เพื่อให้กลมกลืนไปกับสภาพแวดล้อม "คุณหนูจำบทบาทของตัวเองได้ใช่ไหมครับ" วินถามขณะขับรถ "ค่ะ" พริมรสาตอบ "หนูจะเป็นเหยื่อที่ถูกลักพาตัว…หวาดกลัว และสิ้นหวัง" "ดีมากครับ" วินยิ้มให้กำลังใจ "จำไว้ว่า…อย่าหลุดบทเด็ดขาด" รถของวินขับไปตามถนนที่เปลี่ยวร้าง จนกระทั่งถึงโกดังเก่าแห่งหนึ่ง วินจอดรถไว้ที่บริเวณด้านนอก และพาพริมรสาเข้าไปในตัวโกดัง ภายในโกดังมีแสงสลัวๆ สาดส่องเข้ามาตามช่องลมที่ผุพัง ฝุ่นละอองฟุ้งกระจายไปทั่ว อากาศภายในเย็นยะเยือก ชวนให้รู้สึกขนลุก "ที่นี่…ดูน่ากลัวจังเลยค่ะ" พริมรสาเอ่ยเสียงสั่น "คุณหนูไม่ต้องห่วงนะครับ" วินปลอบ "ผมจะอยู่ตรงนี้กับคุณหนูเสมอ" วินพาพริมรสาไปยังมุมหนึ่งของโกดัง ที่ซึ่งเขาได้เตรียมที่ซ่อนเล็กๆ ไว้ "เราจะซ่อนตัวอยู่ที่นี่" ทั้งสองเข้าไปหลบอยู่หลังลังไม้เก่าๆ พริมรสารู้สึกหัวใจเต้นแรงด้วยความตื่นเต้นและหวาดกลัว เธอค่อยๆ มองออกไปนอกที่ซ่อน เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า เสียงลมที่พัดเข้ามาตามช่องลมยิ่งเพิ่มความรู้สึกอึดอัดและน่ากลัวให้กับพริมรสา "คุณวินคะ…นานแค่ไหนแล้วคะ" พริมรสาถามเสียงแผ่ว "ไม่นานหรอกครับคุณหนู" วินตอบ "อดทนอีกหน่อยนะครับ" ทันใดนั้นเอง เสียงรถยนต์ดังมาจากภายนอกโกดัง เสียงเครื่องยนต์ดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ทั้งวินและพริมรสารู้สึกถึงความตื่นเต้นที่พลุ่งพล่านขึ้นมา "มาแล้วครับ" วินพึมพำ เสียงรถยนต์จอดสนิท และตามมาด้วยเสียงฝีเท้าหลายคู่กำลังเดินเข้ามาใกล้ วินกระซิบกับพริมรสา "คุณหนู…เตรียมตัวให้พร้อมนะครับ" ประตูโกดังถูกผลักออกอย่างแรง พร้อมกับร่างของคนกลุ่มหนึ่งที่ก้าวเข้ามา แสงไฟฉายสาดส่องไปทั่วบริเวณ "มีใครอยู่ตรงนี้ไหม!" เสียงหนึ่งตะโกนดังขึ้น วินค่อยๆ พาพริมรสาออกมาจากที่ซ่อน โดยแกล้งทำเป็นถูกบังคับและหวาดกลัว "ปล่อยหนูนะ!" พริมรสาแกล้งร้องเสียงดัง "พวกแกเป็นใคร!" หนึ่งในกลุ่มคนร้ายเดินเข้ามาหาพริมรสา "แก…ไม่ต้องกลัวหรอก" วินยืนขวางหน้าพริมรสา "อย่าทำอะไรคุณหนูของฉัน!" "โอ้โห…บอดี้การ์ดนี่เอง" ชายคนหนึ่งพูดเย้ยหยัน "คิดว่าจะเข้ามาขวางฉันได้หรือไง" วินมองไปยังคนที่พูด เขาจำได้ว่าชายคนนี้เป็นลูกน้องของลิลลี่ "พวกแกต้องการอะไร" "เรามาตามหาของบางอย่าง" ชายคนนั้นตอบ "และแก…ก็เป็นกุญแจสำคัญ" "ของอะไร" วินถามอย่างไม่ลดละ "อย่าทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้" ชายคนนั้นพูด "ของที่ลิลลี่ต้องการ" วินรู้ทันทีว่าแผนของเขาได้ผล ลิลลี่ส่งคนของเธอมาจริงๆ "ฉันไม่รู้ว่าพวกแกพูดถึงเรื่องอะไร" "โกหก!" ชายคนนั้นตะคอก "แกมันก็แค่หมาเฝ้าบ้าน! อย่าคิดว่าจะมาขวางทางฉัน!" ขณะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียด วินก็ส่งสัญญาณลับให้กับพริมรสา พริมรสารู้ทันที เธอแสร้งทำเป็นสะดุดล้มลงไปกองกับพื้น "โอ๊ย! เจ็บ!" วินรีบเข้าไปประคองพริมรสา "คุณหนู! เป็นอะไรรึเปล่าครับ!" ชายคนนั้นเห็นดังนั้นก็หัวเราะ "ดูสิ…หมาเฝ้าบ้านก็ง่อยไปแล้ว" วินใช้จังหวะนั้น ดึงพริมรสาหลบเข้าไปในมุมที่มืดกว่าเดิม "คุณหนูครับ…ได้เวลาของเราแล้ว" เขาส่งสัญญาณอีกครั้ง และในชั่วพริบตา เสียงรถตำรวจก็ดังขึ้นมาจากภายนอกโกดัง "อะไรกัน!" ชายคนนั้นตะโกนด้วยความตกใจ "ตำรวจมาได้ยังไง!" วินยิ้มมุมปาก "ผมบอกแล้วไงครับ…ว่าผมจะไม่ยอมให้ใครมาทำอันตรายคุณหนูได้" ลูกน้องของลิลลี่พยายามจะหลบหนี แต่ก็ถูกตำรวจที่เข้ามาล้อมจับไว้ได้อย่างรวดเร็ว วินพาพริมรสาออกมาจากที่ซ่อน มองดูการจับกุมที่เกิดขึ้น "คุณวิน…คุณทำได้จริงๆ" พริมรสาเอ่ยด้วยความประทับใจ "ผมทำเพื่อคุณหนูครับ" วินตอบ เมื่อทุกอย่างสงบลง วินพาพริมรสาขึ้นรถ และขับออกจากโกดังไป โดยไม่รู้เลยว่า…เบื้องหลังแผนการนี้ ยังมีบุคคลอีกคนหนึ่งที่กำลังจับตาดูเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่ และแผนการของเขาก็เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น