"ความห่วงใยที่เธอมีให้… มันทำให้ผม… รู้สึก… ถึง… ความ… อบอุ่น… ที่… ผม… ไม่เคย… ได้รับ… มา… ก่อน…” กวินท์กล่าวต่อ เสียงของเขาแผ่วเบาลง แต่แฝงไปด้วยความรู้สึกที่แท้จริง “ผม… ทุ่มเท… กับ… การทำงาน… มา… ตลอด… เพราะ… ผม… คิดว่า… นั่น… คือ… สิ่ง… ที่… จะ… ปกป้อง… ผม… จาก… ความ… เจ็บปวด… ได้… แต่… เธอ… ทำให้… ผม… รู้สึก… ว่า… ผม… ไม่… จำเป็น… ต้อง… ปกป้อง… ตัวเอง… จาก… โลก… อีก… ต่อไป…” แพรวาเงียบไปครู่หนึ่ง เธอพยายามประมวลผลคำพูดของกวินท์ เขาเปิดเผยความรู้สึกที่ลึกซึ้งออกมา ซึ่งเธอไม่เคยคาดคิดมาก่อน แววตาของเขาที่มองมาที่เธอ สะท้อนถึงความจริงใจที่ไม่อาจปฏิเสธได้ “แต่… คุณ… ก็… ยัง… ปิดบัง… ความจริง… เกี่ยวกับ… สัญญา… ฉบับ… เพิ่มเติม… จาก… ฉัน… นะคะ…” แพรวาเอ่ยขึ้นมา ความรู้สึกน้อยใจปะปนกับความเห็นใจ “ผม… ขอโทษ… จริงๆ… ครับ…” กวินท์ก้มหน้าลง “ผม… กลัว… ว่า… ถ้า… เธอ… รู้… เรื่อง… สัญญา… ฉบับ… นั้น… เธอ… จะ… คิด… ว่า… ผม… กำลัง… ใช้… ประโยชน์… จาก… ความ… รัก… ที่… เธอ… มี… ให้… ผม… ผม… ไม่อยาก… ให้… ความ… สัมพันธ์… ของเรา… เริ่มต้น… ด้วย… ความ… ไม่… ไว้… วางใจ…” “แต่… คุณ… ก็… ไม่… ไว้… วางใจ… ฉัน… เหมือนกัน…” แพรวาเสียงสั่นเครือ “คุณ… ไม่… เชื่อ… ว่า… ฉัน… จะ… เข้าใจ… หรือ… ยอมรับ… ใน… ตัวตน… ของ… คุณ… ได้…” “ผม… ไม่ได้… ไม่… ไว้… วางใจ… เธอ… ครับ…” กวินท์รีบเงยหน้าขึ้นมา ดวงตาของเขาสบเข้ากับดวงตาของแพรวา “ผม… แค่… ไม่… แน่ใจ… ว่า… ตัวผม… เอง… จะ… พร้อม… ที่จะ… เปิด… ใจ… ให้… ใคร… ได้… อีก… ครั้ง… หลังจาก… ที่… ผม… เคย… เจ็บ… ปวด… มา… ก่อน…” แพรวาเห็นความเจ็บปวดที่ฉายชัดในดวงตาของกวินท์ เธอสัมผัสได้ถึงบาดแผลในอดีตที่เขาพยายามปกปิดเอาไว้ “คุณ… เคย… ถูก… ทำร้าย… มา… เหรอคะ…” แพรวาถามอย่างอ่อนโยน กวินท์ถอนหายใจยาว “ใช่… ผม… เคย… มี… คน… ที่… ผม… คิดว่า… รัก… แต่… เธอกลับ… หักหลัง… ผม… เพื่อ… เงิน… มัน… ทำให้… ผม… สูญเสีย… ความ… เชื่อมั่น… ใน… ความรัก… ไป… เลย…” “แล้ว… ทำไม… คุณ… ถึง… กล้า… ที่จะ… เข้ามา… ใกล้… ฉัน… อีก… ครั้ง…” แพรวาสงสัย “เพราะ… เธอ… แตกต่าง… จาก… คน… อื่น… ครับ…” กวินท์ตอบ “เธอ… มี… ความ… จริงใจ… ความ… อ่อนโยน… และ… ความ… เสียสละ… ที่… หา… ได้… ยาก… มาก… ใน… โลก… ที่… ผม… อยู่… ผม… เห็น… แววตา… ของ… เธอ… แล้ว… ผม… ก็… รู้ว่า… เธอ… คือ… คน… ที่… ไม่… เหมือน… ใคร…” แพรวารู้สึกถึงหัวใจที่เต้นแรง เธอไม่เคยคิดว่าตัวเองจะมีความสำคัญกับใครมากขนาดนี้ โดยเฉพาะกับกวินท์ ชายหนุ่มที่ดูเย็นชาและห่างเหินในตอนแรก “แล้ว… สัญญา… ฉบับ… ที่… คุณ… เพิ่ม… มา… นั้น… มัน… เพื่อ… อะไร… กัน… แน่… คะ…” แพรวาถามอีกครั้ง “เพื่อ… ที่จะ… ทำให้… ฉัน… เป็น… ภรรยา… ของคุณ… จริงๆ… อย่างนั้น… เหรอคะ…” “ผม… อยาก… ให้… เธอ… เข้าใจ… ว่า… ความ… สัมพันธ์… ของเรา… มัน… มี… ความ… หมาย… มากกว่า… แค่… การ… จ้างงาน…” กวินท์อธิบาย “ผม… ไม่ได้… ต้องการ… ที่จะ… บังคับ… ให้… เธอ… เป็น… อะไร… ที่… เธอ… ไม่… ต้องการ… ผม… แค่… อยาก… ให้… เธอ… รู้… ว่า… ผม… พร้อม… ที่จะ… ให้… โอกาส… กับ… ความ… สัมพันธ์… ของเรา… อย่าง… จริงจัง…” “แต่… ฉัน… จะ… รู้… ได้… ยังไง… ว่า… คุณ… จะ… ไม่… ทำ… แบบ… เดิม… กับ… ฉัน… อีก…” แพรวาถามอย่างระแวง “ผม… เข้าใจ… ความ… รู้สึก… ของ… เธอ… ครับ…” กวินท์กล่าว “ผม… จะ… พิสูจน์… ตัวเอง… ให้… เธอ… เห็น… ด้วย… การ… กระทำ… ของผม… ผม… จะ… ไม่… ปล่อย… ให้… เธอ… ต้อง… ผิด… หวัง… อีก… ต่อไป… สัญญา… ฉบับ… นั้น… เป็น… เพียง… โอกาส… ที่… ผม… อยาก… จะ… มอบ… ให้… เธอ… ถ้า… เธอ… พร้อม… ที่จะ… รับ… มัน…” แพรวาก้มหน้าลงมองเอกสารในมือ แฟ้มเอกสารสีดำที่เต็มไปด้วยความลับ และความเจ็บปวดของกวินท์ เธอไม่รู้จะตัดสินใจอย่างไรดี ความรู้สึกสับสนตีปนไปกับความสงสารและความเห็นใจ “ฉัน… ต้องการ… เวลา… คิด… สัก… ครู่… ค่ะ…” แพรวาเอ่ยเสียงเบา “ได้… ครับ…” กวินท์ตอบ “ผม… จะ… รอ… ผม… จะ… ทำ… ทุกอย่าง… ที่… จะ… ทำให้… เธอ… เชื่อมั่น… ใน… ตัวผม… อีก… ครั้ง…” เขายื่นมือมาวางบนมือของแพรวาที่วางอยู่บนแฟ้มเอกสาร สัมผัสจากมือของเขาทำให้หัวใจของแพรวาเต้นแรงขึ้นอีกครั้ง ความอบอุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามา ทำให้เธอรู้สึกผ่อนคลายขึ้นมาบ้าง “ขอบคุณ… นะคะ… คุณ… กวินท์…” แพรวาเอ่ย “ที่… คุณ… เล่า… เรื่อง… ทั้งหมด… ให้… ฉัน… ฟัง…” “ผม… ดีใจ… ที่… เธอ… ยอม… รับฟัง…” กวินท์กล่าว “ผม… เชื่อว่า… ความ… เข้าใจ… จะ… ทำให้… ความ… สัมพันธ์… ของเรา… แข็งแกร่ง… ขึ้น… ได้…” แพรวายิ้มบางๆ ให้กับเขา เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความหวังและความไม่แน่ใจ เธอมองไปที่แฟ้มเอกสารในมืออีกครั้ง ความลับที่ถูกเปิดเผย อาจจะเป็นจุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์ที่แท้จริง หรืออาจจะเป็นจุดสิ้นสุดของทุกสิ่ง