แพรวาถือกระดาษสัญญาฉบับปรับปรุงอยู่ในมือ แสงไฟสลัวจากโคมไฟในห้องนั่งเล่นส่องกระทบตัวอักษร ทำให้มันดูเหมือนจะเรืองรองขึ้นมา เธอนั่งนิ่งอยู่ตรงนั้น กวินท์นั่งอยู่ข้างๆ ด้วยท่าทีสงบนิ่ง แต่แววตาของเขาก็ฉายแววแห่งความคาดหวัง “ฉัน… อ่าน… แล้ว… ค่ะ…” แพรวาเอ่ยขึ้นมา เสียงของเธอค่อนข้างเบา แต่ชัดเจน “สัญญา… ฉบับ… นี้… แตกต่าง… จาก… ฉบับ… เดิม… มาก… เลย… นะคะ…” “ผม… ตั้งใจ… ที่จะ… ปรับ… แก้ไข… มัน… ให้… ดี… ขึ้น… ครับ…” กวินท์ตอบ “ผม… ไม่… ต้องการ… ให้… เธอ… รู้สึก… เหมือน… ถูก… เอา… รัด… เอา… เปรียบ… อีก… ต่อไป…” แพรวาเงยหน้ามองกวินท์ ดวงตาของเธอฉายแววแห่งความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งความซาบซึ้ง ความสงสัย และความไม่แน่ใจ “คุณ… อยาก… ให้… ฉัน… เป็น… ภรรยา… ของคุณ… จริงๆ… เหรอคะ…” “ใช่… ครับ…” กวินท์ตอบอย่างหนักแน่น “ผม… อยาก… ให้… เธอ… มา… เป็น… ส่วน… หนึ่ง… ของ… ชีวิต… ของผม… ผม… อยาก… จะ… ดูแล… เธอ… ปกป้อง… เธอ… และ… สร้าง… อนาคต… ด้วย… กัน… กับ… เธอ…” คำพูดของกวินท์ ทำให้หัวใจของแพรวาเต้นแรงขึ้นอีกครั้ง เธอเองก็มีความรู้สึกดีๆ ให้กับเขาเช่นกัน ความอบอุ่น ความเข้าใจ และความเสียสละที่เขาแสดงออกมา มันทำให้เธอมั่นใจในตัวเขามากขึ้น “แต่… ฉัน… ยัง… กลัว… อยู่… ค่ะ…” แพรวาเอ่ย “ความ… เจ็บ… ปวด… ใน… อดีต… ของคุณ… มัน… ทำให้… ฉัน… กังวล… ว่า… ฉัน… อาจจะ… ไม่… สามารถ… ทำให้… คุณ… มี… ความ… สุข… ได้… ตลอด… ไป…” “ผม… เข้าใจ… ความ… กังวล… ของ… เธอ…” กวินท์จับมือของแพรวาไว้แน่น “แต่… ผม… เชื่อว่า… ความ… รัก… และ… ความ… เข้าใจ… ของ… เรา… จะ… สามารถ… ก้าวผ่าน… อุปสรรค… ต่างๆ… ไป… ได้…” “แล้ว… ถ้า… ฉัน… ตกลง… ฉัน… จะ… ต้อง… ทำ… อะไร… บ้าง… คะ…” แพรวาถาม “เธอ… ไม่… ต้อง… ทำ… อะไร… มาก… มาย… ครับ…” กวินท์ยิ้ม “ผม… แค่… ต้องการ… ให้… เธอ… เป็น… ตัวของ… ตัวเอง… และ… เปิด… ใจ… ให้… กับ… ผม… ผม… อยาก… ให้… ความ… สัมพันธ์… ของเรา… เป็น… ไป… อย่าง… เป็น… ธรรมชาติ… ที่สุด…” “แต่… สัญญา… ฉบับ… นี้… มัน… มี… เงื่อนไข… บาง… อย่าง… นะคะ…” แพรวาชี้ไปที่ข้อความในสัญญา “โดย… เฉพาะ… ข้อ… ที่… 4… การ… ยุติ… สัญญา…” “ใช่… ครับ…” กวินท์ยอมรับ “ผม… รู้… ว่า… การ… ตัดสินใจ… ที่จะ… อยู่… ด้วยกัน… มัน… ต้อง… มา… จาก… ความ… เต็มใจ… ของ… ทั้ง… สอง… ฝ่าย… ถ้า… วัน… หนึ่ง… เธอ… รู้สึก… ว่า… เธอ… ไม่… อยาก… อยู่… กับ… ผม… อีก… ต่อไป… ผม… จะ… ปล่อย… เธอ… ไป… โดย… ไม่… มี… ข้อ… แม้… ใดๆ…” น้ำเสียงของกวินท์ แฝงไปด้วยความเข้าใจและยอมรับ เขาไม่ได้ต้องการที่จะผูกมัดใครไว้ด้วยการบังคับ “แล้ว… ถ้า… เป็น… คุณ… ล่ะ… คะ…” แพรวาถาม “ถ้า… คุณ… รู้สึก… ว่า… คุณ… ไม่… อยาก… อยู่… กับ… ฉัน… อีก… ต่อไป…” กวินท์มองแพรวาด้วยแววตาที่มั่นคง “ผม… จะ… ทำ… ให้… เธอ… รู้… ว่า… ผม… รัก… เธอ… มาก… แค่… ไหน… ผม… จะ… ไม่… ทำให้… เธอ… ต้อง… เสียใจ… ครับ…” แพรวาหลับตาลง สูดลมหายใจลึกๆ เธอรู้สึกถึงความกดดันที่ค่อยๆ หายไป แทนที่ด้วยความรู้สึกอบอุ่นและความหวัง “ฉัน… ตกลง… ค่ะ…” แพรวาเอ่ยออกมาอย่างหนักแน่น “ฉัน… ตกลง… ที่จะ… เซ็น… สัญญา… ฉบับ… นี้…” กวินท์ยิ้มกว้าง เขาจับมือของแพรวาไว้แน่น แล้วค่อยๆ ดึงเธอเข้ามาใกล้ “ขอบคุณ… ครับ… ขอบคุณ… ที่… ให้… โอกาส… กับ… ผม…” กวินท์กล่าว “ผม… สัญญา… ว่า… จะ… ทำให้… เธอ… มี… ความ… สุข… ที่สุด…” แพรวายิ้มให้เขา เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความสุขและความหวัง เธอรู้ว่าการตัดสินใจครั้งนี้ อาจจะนำพาเธอไปสู่สิ่งที่ไม่คาดฝัน แต่เธอก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับมัน กวินท์หยิบปากกาขึ้นมา ยื่นให้กับแพรวา “เซ็น… ได้… เลย… ครับ… ภรรยา… ของผม…” แพรวาค่อยๆ รับปากกามา มือของเธอยังคงสั่นเล็กน้อย แต่แววตาของเธอเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น เธอจรดปลายปากกาลงบนกระดาษเซ็นชื่อของเธอลงไป “แพรวา…” เมื่อแพรวาเซ็นชื่อเสร็จ กวินท์ก็ยื่นมือมาโอบไหล่ของเธอไว้เบาๆ “ตอนนี้… เธอ… ก็… เป็น… ภรรยา… ของผม… อย่าง… เป็น… ทางการ… แล้ว…” กวินท์กระซิบข้างหูแพรวา เสียงของเขาเต็มไปด้วยความสุข “ผม… รัก… เธอ… นะ… แพรวา…” แพรวาเงยหน้ามองกวินท์ ใบหน้าของเธอแดงระเรื่อ “ฉัน… ก็… รัก… คุณ… ค่ะ… คุณ… กวินท์…” ทั้งสองมองตากัน ความรักและความเข้าใจที่ก่อตัวขึ้นระหว่างพวกเขา ทำให้บรรยากาศในห้องเต็มไปด้วยความอบอุ่นและความสุข สัญญาฉบับใหม่นี้ ไม่ใช่เพียงแค่ข้อตกลงทางกฎหมาย แต่มันคือพันธะที่ผูกหัวใจของทั้งสองเข้าไว้ด้วยกัน