น้ำฝนค่อยๆ คลี่กระดาษแผ่นนั้นออกอย่างเบามือ ลายมือที่ดูคุ้นเคยแต่ก็ห่างเหิน สัมผัสของกระดาษเก่ากรอบที่ผ่านกาลเวลามาเนิ่นนาน บ่งบอกถึงความทรงจำที่กำลังจะถูกปลุกขึ้นมาอีกครั้ง ดวงตาของเธอไล่เรียงตัวอักษรอย่างช้าๆ คำว่า “ถึงคุณธวัชชัย” ขึ้นต้นจดหมาย ทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นด้วยความคาดหวัง “คุณธวัชชัย... นั่นคือชื่อพ่อของคุณธีร์รัฐ ใช่ไหมคะ” น้ำฝนเอ่ยถามเสียงแผ่วเบา ธีร์รัฐพยักหน้า เขายืนอยู่ข้างๆ น้ำฝน มือข้างหนึ่งกุมกระดาษแผ่นนั้นไว้แน่น สายตาจับจ้องอยู่ที่ตัวอักษรที่ปรากฏอยู่ตรงหน้า ราวกับจะถอดรหัสลับที่ถูกซุกซ่อนไว้ “ใช่ครับ” ธีร์รัฐตอบ “พ่อของผมเอง” น้ำฝนสูดหายใจลึก เธอเริ่มอ่านต่อ “ผมหวังว่าจดหมายฉบับนี้จะถึงมือคุณในเวลาอันสมควร ผมไม่แน่ใจว่าจะมีโอกาสได้พบคุณอีกหรือไม่หลังจากนี้” “พ่อของผมเขียนถึงใครครับ” น้ำฝนถาม “ผมก็ไม่ทราบเหมือนกัน” ธีร์รัฐยอมรับ “แต่จากเนื้อหา... ดูเหมือนว่าพ่อของผมกำลังจะเดินทางไปไหนสักแห่ง และมีความกังวลบางอย่าง” น้ำฝนก้มหน้าอ่านต่อ “เรื่องที่เกิดขึ้นกับชัยวัฒน์... ผมได้แต่หวังว่าคุณจะจัดการมันได้ด้วยดี ผมรู้ว่ามันไม่ง่าย แต่คุณต้องเข้มแข็งนะ” คำว่า “ชัยวัฒน์” ปรากฏขึ้นอีกครั้ง ทำให้น้ำฝนเงยหน้าขึ้นมามองธีร์รัฐทันที “พ่อของดิฉัน...” “ผมกำลังจะพูดถึงตรงนั้นพอดี” ธีร์รัฐแทรก “ในจดหมายฉบับนี้ พ่อของผมกล่าวถึงชัยวัฒน์หลายครั้ง และดูเหมือนว่า พ่อของผมมีส่วนเกี่ยวข้องกับปัญหาของชัยวัฒน์” “เกี่ยวข้องกันยังไงคะ” น้ำฝนถามด้วยน้ำเสียงที่เริ่มสั่นเครือ “ผมไม่แน่ใจในรายละเอียด” ธีร์รัฐกล่าว “แต่มีประโยคหนึ่งที่ทำให้ผมฉุกคิดได้... ‘ฉันได้พยายามเตือนคุณแล้ว เรื่องของชัยวัฒน์มันอันตรายเกินกว่าที่คุณจะเข้าไปยุ่งเกี่ยว’ ...” “อันตราย...” น้ำฝนทวนคำ “หมายความว่า ยังไงคะ” “ผมคิดว่า” ธีร์รัฐชะงักไปเล็กน้อย “พ่อของผม อาจจะรู้ถึงอันตรายที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังธุรกิจของชัยวัฒน์ แต่ไม่สามารถห้ามพ่อของคุณได้” “พ่อของดิฉัน... ทำไมถึงไม่ฟังคำเตือนคะ” น้ำฝนพึมพำกับตัวเอง ราวกับกำลังพูดคุยกับเงาในอดีต “ผมว่า... เราต้องอ่านต่อไป” ธีร์รัฐบอก “นี่อาจจะเป็นกุญแจสำคัญที่จะไขเรื่องราวทั้งหมด” น้ำฝนพยักหน้า เธอค่อยๆ อ่านต่อ “...แต่ในเมื่อมันเกิดขึ้นไปแล้ว ฉันก็ทำอะไรไม่ได้มาก นอกจากหวังว่าคุณจะหาทางออกที่ดีที่สุดให้กับตัวเองและครอบครัว และหวังว่า... หวังว่าเรื่องนี้จะไม่ส่งผลกระทบถึงคนที่คุณรักมากเกินไป” “คนที่ผมรักมากเกินไป...” ธีร์รัฐทวนคำ “นั่นหมายถึงใครครับ” “คงเป็นคุณแม่ของดิฉัน กับตัวดิฉันเอง” น้ำฝนตอบเสียงเบา “ตอนนั้นดิฉันยังเด็กมาก คงจำอะไรไม่ได้” “ผมว่า... น่าจะเป็นอย่างนั้น” ธีร์รัฐเห็นด้วย “พ่อของผมดูเหมือนจะรู้สึกผิดที่เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้ หรืออย่างน้อยก็รู้จักกับคนที่เข้าไปเกี่ยวข้อง” น้ำฝนเริ่มรู้สึกถึงความหนักอึ้งที่ถาโถมเข้ามา เรื่องราวของพ่อเธอซับซ้อนเกินกว่าที่เธอจะจินตนาการได้ “แล้ว... หลังจากนั้นล่ะคะ มีอะไรอีกไหม” “มี” ธีร์รัฐตอบ “ในจดหมายเขียนว่า ‘ถ้าคุณต้องการความช่วยเหลือจริงๆ... ฉันจะทิ้งเบาะแสไว้ให้ที่... ’” “ที่ไหนคะ” น้ำฝนถามอย่างใจจดใจจ่อ “ที่นี่” ธีร์รัฐชี้ไปที่กระดาษแผ่นนั้น “ในจดหมายฉบับนี้เอง” น้ำฝนกวาดสายตาไปทั่วแผ่นกระดาษอีกครั้ง เธอพยายามเพ่งมองทุกมุม ทุกรอยขีดเขียน แต่ไม่พบอะไรเป็นพิเศษ “ไม่เห็นมีอะไรเลยค่ะ” “คุณลองดูที่ด้านหลังสิ” ธีร์รัฐกระตุ้น น้ำฝนพลิกกระดาษกลับไปด้านหลัง ทันใดนั้น ดวงตาของเธอก็เบิกกว้างขึ้น เธอเห็นลายเส้นบางๆ ที่ดูเหมือนแผนที่ แต่ก็ไม่ชัดเจนนัก มันถูกวาดอย่างรวดเร็ว และมีสัญลักษณ์บางอย่างกำกับอยู่ “นี่มัน... อะไรคะ” น้ำฝนถาม “ผมว่า... นี่คือแผนที่” ธีร์รัฐอธิบาย “ที่พ่อของผมวาดไว้ให้พ่อของคุณ... เพื่อบอกทางไปบางอย่าง” “แผนที่... ไปไหนคะ” “ผมไม่แน่ใจ” ธีร์รัฐตอบ “แต่ดูจากสัญลักษณ์... มันเหมือนจะเป็นที่อยู่ หรือสถานที่สำคัญบางอย่าง” เขามองไปยังสัญลักษณ์รูปวงกลมที่มีขีดกากบาทอยู่ข้างใน “อันนี้... ผมเคยเห็นมันในเอกสารเก่าๆ ของพ่อผมที่เกี่ยวกับธุรกิจ เขาบอกว่าเป็นสัญลักษณ์แทน ‘ห้องนิรภัย’ หรือ ‘ที่เก็บของสำคัญ’” “ห้องนิรภัย...” น้ำฝนทวนคำ “แล้วอีกอันนี้ล่ะคะ” เธอชี้ไปที่สัญลักษณ์ที่ดูเหมือนรูปบ้านหลังเล็กๆ “อันนี้... อาจจะเป็นที่อยู่ หรือจุดอ้างอิง” ธีร์รัฐคาดเดา “แต่ที่สำคัญคือ... ตรงนี้” เขาชี้ไปที่เส้นประที่ลากจากสัญลักษณ์บ้านไปยังสัญลักษณ์ห้องนิรภัย “มันเหมือน... เป็นเส้นทาง” น้ำฝนพูด “ใช่” ธีร์รัฐเห็นด้วย “พ่อของผมกำลังบอกให้พ่อของคุณไปที่ไหนสักแห่ง... และเข้าไปในห้องนิรภัยนั้น” “ในนั้นน่าจะมีคำตอบสำหรับทุกอย่าง” น้ำฝนกล่าวด้วยความหวัง “ผมก็หวังอย่างนั้น” ธีร์รัฐตอบ “แต่เราต้องรู้ก่อนว่า... ที่อยู่หรือจุดอ้างอิงที่ว่านี้ คือที่ไหน” เขาหยิบกระดาษอีกแผ่นขึ้นมา เป็นเอกสารที่เขาเตรียมไว้ “ผมลองค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับชัยวัฒน์เพิ่มเติม โดยดูจากรายชื่อบริษัทที่เคยร่วมงานกับพ่อผม... แล้วผมก็เจอชื่อบริษัทหนึ่ง ที่มีชื่อชัยวัฒน์เป็นหนึ่งในผู้ก่อตั้ง” “บริษัทอะไรคะ” “ชื่อ ‘อัญมณีจำกัด’ ” ธีร์รัฐบอก “ข้อมูลระบุว่า บริษัทนี้ทำธุรกิจเกี่ยวกับอัญมณี และมีการลงทุนในอสังหาริมทรัพย์ด้วย” “อัญมณี...” น้ำฝนรู้สึกคุ้นๆ กับชื่อนี้ “เหมือนจะมีคนเคยพูดถึง... ตอนที่พ่อของดิฉันยังมีชีวิตอยู่” “จริงหรือครับ” ธีร์รัฐถาม “แล้วพวกเขาพูดถึงอะไร” “จำไม่ได้แล้วค่ะ” น้ำฝนพยายามนึก “มันนานมากแล้ว” “ไม่เป็นไร” ธีร์รัฐปลอบ “แต่จากข้อมูลที่ผมหาได้... บริษัทอัญมณีจำกัดนี้ เคยมีสำนักงานใหญ่อยู่ที่...” เขาหยุดไปเล็กน้อย “อยู่ที่ไหนคะ” “อยู่ที่... อำเภอเมือง จังหวัดเชียงใหม่” ธีร์รัฐบอก “ซึ่งก็คือที่เดียวกับที่คุณแม่ของคุณเคยอาศัยอยู่” น้ำฝนเบิกตากว้าง “หมายความว่า... ที่อยู่บนแผนที่... อาจจะเป็นที่นั่น” “มีความเป็นไปได้สูงมาก” ธีร์รัฐกล่าว “เราอาจจะต้องเดินทางไปเชียงใหม่” “ไปเชียงใหม่...” น้ำฝนทวนคำ “เพื่อตามหาห้องนิรภัยของพ่อ” “ใช่” ธีร์รัฐตอบ “และผมจะไปด้วย” น้ำฝนหันไปมองธีร์รัฐ ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งความหวัง ความกังวล และความขอบคุณ “ขอบคุณนะคะคุณธีร์” “ไม่ต้องขอบคุณ” ธีร์รัฐยิ้มบางๆ “นี่คือสิ่งที่เราต้องทำ”